Αναφορά του Simos Lah στο Facebook

Κατά τα άλλα απο τον ίδιο:

Ο παρακάτω σύνδεσμος έχει τις σημειώσεις έκδοσης στα αγγλικά.

Σημαντικές αλλαγές

1. Το πρόγραμμα εγκατάστασης έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά. Στην προηγούμενη έκδοση LTS δεν ήταν μεταφρασμένο. Δοκιμάστε και πείτε αν δείτε κάποια ατέλεια (θεωρητικά αδύνατο).

2. Κατά την εγκατάσταση μπορούμε να επιλέξουμε το ελληνικό πληκτρολόγιο, και μας επιτρέπει να γράφουμε και αγγλικά. Παλαιότερα υπήρχε ένα σφάλμα και δεν μπορούσες να γράψεις αγγλικά. Σημειώνω ότι αυτό γινόταν μόνο κατά την εγκατάσταση και όχι μετά την πρώτη επανεκκίνηση.

3. Το GNOME είναι τώρα 50. Στην προηγούμενη έκδοση, ήταν το 46. Πολλά έχουν βελτιωθεί.

4. Πυρήνας Linux 7.x.

1 ανάρτηση - 1 συμμετέχων

Διαβάστε όλο το νήμα

Σύμφωνα με τη DINUM (Direction Interministérielle du Numérique), δηλαδή τη Διυπουργική Διεύθυνση Ψηφιακής Πολιτικής της Γαλλίας, κάθε υπουργείο καλείται έως το φθινόπωρο του 2026 να καταθέσει επίσημο σχέδιο υλοποίησης για την αντικατάσταση των Windows με συστήματα Linux.

Γιατί η Γαλλία εγκαταλείπει τα Windows

Η απόφαση δεν αφορά μόνο το λειτουργικό σύστημα. Η Γαλλία επιδιιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από μη ευρωπαϊκές τεχνολογίες και ξένους τεχνολογικούς κολοσσούς, επενδύοντας σε ανοικτά πρότυπα, διαλειτουργικότητα και ισχυρότερο κρατικό έλεγχο των ψηφιακών υποδομών.

Το Linux, ως λογισμικό ανοικτού κώδικα, προσφέρει ανεξαρτησία από εμπορικούς προμηθευτές, χαμηλότερο κόστος αδειών χρήσης, υψηλή προσαρμοστικότητα, μεγαλύτερο έλεγχο σε θέματα ασφάλειας και τη δυνατότητα ανάπτυξης εθνικών ή ευρωπαϊκών λύσεων.

Σε μια περίοδο όπου η κυβερνοασφάλεια και η τεχνολογική αυτονομία θεωρούνται κρίσιμης σημασίας, η επιλογή αυτή αποκτά ιδιαίτερο βάρος.

Τι αλλάζει στο γαλλικό Δημόσιο

Η μετάβαση δεν περιορίζεται στους υπολογιστές γραφείου. Κάθε υπουργείο θα πρέπει να καταρτίσει στρατηγικό σχέδιο που θα καλύπτει εργαλεία συνεργασίας, λογισμικό προστασίας (antivirus), τεχνητή νοημοσύνη, βάσεις δεδομένων, υποδομές virtualization και δικτυακό εξοπλισμό.

Πρακτικά, πρόκειται για μια συνολική αναδιάρθρωση του ψηφιακού οικοσυστήματος του γαλλικού Δημοσίου.

Γιατί η απόφαση αυτή είναι σημαντική

Η Γαλλία αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης και μία από τις ισχυρότερες διοικητικά χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όταν ένα κράτος τέτοιου μεγέθους επιλέγει επίσημα το Linux αντί των Windows, στέλνει ισχυρό μήνυμα προς ολόκληρη την ευρωπαϊκή αγορά τεχνολογίας.

Η εξέλιξη αυτή μπορεί να επηρεάσει άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, δημόσιους οργανισμούς, σχολεία και πανεπιστήμια, επιχειρήσεις που αναζητούν χαμηλότερο κόστος πληροφορικής, καθώς και την ανάπτυξη ευρωπαϊκών λύσεων ανοικτού κώδικα.

Ποια διανομή Linux θα χρησιμοποιηθεί;

Προς το παρόν, η γαλλική κυβέρνηση δεν έχει αποκαλύψει ποια διανομή Linux θα επιλεγεί. Είναι πιθανό να εξεταστούν λύσεις όπως το Ubuntu, το Debian ή ακόμη και ειδικά προσαρμοσμένες κρατικές εκδόσεις, βασισμένες σε λογισμικό ανοικτού κώδικα.

Η τελική επιλογή αναμένεται να προκύψει μετά την υποβολή των σχεδίων εφαρμογής από τα αρμόδια υπουργεία.

Τι σημαίνει αυτό για την Ευρώπη

Η κίνηση της Γαλλίας ενισχύει τη συζήτηση γύρω από την ευρωπαϊκή ψηφιακή ανεξαρτησία. Τα τελευταία χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναζητά τρόπους να μειώσει την τεχνολογική εξάρτησή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα, ιδιαίτερα σε τομείς όπως οι υπηρεσίες cloud, το λογισμικό και η τεχνητή νοημοσύνη.

Η στροφή προς το Linux ενδέχεται να αποτελέσει πρότυπο για μελλοντικές αποφάσεις και άλλων κρατών.

Περισσότερο από μια τεχνική μετάβαση

Η απόφαση της Γαλλίας να ξεκινήσει τη μετάβαση από τα Windows σε συστήματα Linux δεν αποτελεί μια απλή τεχνική αλλαγή. Πρόκειται για επιλογή με πολιτικές, οικονομικές και στρατηγικές διαστάσεις, που ενδέχεται να επηρεάσει συνολικά τον ευρωπαϊκό ψηφιακό χάρτη.

Αν η μετάβαση στεφθεί με επιτυχία, τότε ενδέχεται να σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας εποχής, στην οποία το λογισμικό ανοικτού κώδικα θα διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στον δημόσιο τομέα της Ευρώπης.

Πηγή: https://linuxiac.com/france-launches-government-linux-desktop-plan-as-windows-exit-begins/

https://digi.gov.gr/i-gallia-ksekina-ti-metavasi-apo-windows-se-linux/

https://github.com/Euro-Office

2 αναρτήσεις - 2 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

7 αναρτήσεις - 4 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

11 αναρτήσεις - 3 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

Επίσης, μπορείς να βρεις περισσότερες πληροφορίες για κάτι.

Πρέπει να λεχθεί κάτι άλλο; Ναι, που το βρίσκω;

5 αναρτήσεις - 2 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

Ψάχνω μια εναλλακτική του WMP για Linux (EndeavourOS/Fedora) που να λειτουργεί ως Video Library Manager.

ΔΕΝ θέλω προγράμματα τύπου Stremio, Kodi ή Media Centers που ψάχνουν εξώφυλλα ταινιών στο internet. Θέλω κάτι απλό και “στεγνό”:

Να του δίνω έναν κεντρικό φάκελο.

Να διαβάζει αναδρομικά όλους τους υποφακέλους.

Να μου “αδειάζει” όλα τα βίντεο στην οθόνη ως thumbnails (τα καρέ από το ίδιο το βίντεο).

Να τα έχει σε αλφαβητική σειρά χωρίς να με αναγκάζει να μπαίνω χειροκίνητα σε κάθε υποφάκελο.

Υπάρχει κάτι που να κάνει αυτή τη δουλειά χωρίς “φανφάρες” και περιττά metadata; Απλά τα βίντεό μου μπροστά μου σε μια ενιαία λίστα με εικόνα.

Ευχαριστώ!

6 αναρτήσεις - 4 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

Το Πρόβλημα

Με μόλις 4GB φυσικής μνήμης, το σύστημα στα Windows γονάτιζε. Παρόλο που το Fedora έρχεται με ενεργοποιημένο το zRAM από προεπιλογή, τα 3.4GB συμπιεσμένης μνήμης δεν έφταναν για ακραία χρήση (20+ tabs Chrome, Stremio και Kdenlive ταυτόχρονα). Μόλις το zRAM γέμιζε, το σύστημα δεν είχε πού να “ακουμπήσει” τα επιπλέον δεδομένα, με αποτέλεσμα εφαρμογές να κρασάρουν ή το UI να παγώνει.

Η Λύση: Multi-tier Swap (Ιεραρχική Μνήμη)

Με το Gemini λοιπόν, στήσαμε μια ιεραρχική δομή που εκμεταλλεύεται δύο επίπεδα swap με διαφορετικές προτεραιότητες:

1. zRAM (Προτεραιότητα 100)

Εκμεταλλευόμαστε το default zRAM του Fedora.

• Λειτουργία: Συμπίεση δεδομένων μέσα στη RAM (ratio ~2.7:1 στο δικό μου setup). Δηλαδή, 3.1GB δεδομένων “στριμώχτηκαν” σε μόλις 1.1GB πραγματικής RAM!
• Ταχύτητα: Ταχύτητες CPU, μηδενικό latency.

2. SSD Swap File ως Safety Net (Προτεραιότητα -1)

Εδώ έγινε η ουσιαστική παρέμβαση. Δημιουργήσαμε ένα Swap File 4GB στον SSD (Btrfs) για να λειτουργεί ως “υπερχείλιση”.

• Btrfs Tweaks: Επειδή το Btrfs είναι CoW (Copy-on-Write), το swap file θα έβγαζε “Invalid argument”. Χρειάστηκε να απενεργοποιηθεί το CoW και το compression ειδικά για αυτό το αρχείο (chattr +C).
• Priority Routing: Ρυθμίσαμε το fstab έτσι ώστε το σύστημα να εξαντλεί πρώτα τη γρήγορη zRAM και να χρησιμοποιεί τον SSD μόνο ως έσχατη λύση.

Το Αποτέλεσμα

Σε συνθήκες πίεσης, το σύστημα διαχειρίζεται πλέον ~8GB συνολικού swap space.

• Όταν η zRAM γεμίζει, τα πλεονάζοντα δεδομένα “ξεχειλίζουν” στο swap file του SSD.
• Το Stremio και το Kdenlive δεν κρασάρουν πλέον, και το σύστημα παραμένει αποκρίσιμο ακόμα και όταν η φυσική RAM έχει εξαντληθεί προ πολλού.

Γιατί το Linux υπερέχει εδώ;

Η δυνατότητα του Linux Kernel να διαχειρίζεται πολλαπλές συσκευές swap με διαφορετικά priorities είναι σωτήρια για low-end hardware. Μπορείς να έχεις την ταχύτητα της συμπίεσης (zRAM) και την ασφάλεια του δίσκου (Swap File) ταυτόχρονα.

Συμπέρασμα

Μην πετάτε τα παλιά σας laptop! Με ένα σωστό setup, το swap δεν είναι πια “η αργή λύση ανάγκης”, αλλά ένας έξυπνος τρόπος να πολλαπλασιάσετε τις δυνατότητες του hardware σας.

1 ανάρτηση - 1 συμμετέχων

Διαβάστε όλο το νήμα

9 αναρτήσεις - 4 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

-Intel N100: Ο “φονέας” των γιγάντων. Τέσσερις πυρήνες που καίνε ψίχουλα (TDP για γέλια) αλλά αποδίδουν σαν workstation.

-16GB DDR4 & 500GB SSD: Το sweet spot για multitasking χωρίς ανάσα.

-Form Factor: Μικρό στο μάτι, αλλά με το EndeavourOS μεταμορφώνεται σε “πύραυλο” τσέπης.

Γιατί θεωρώ το EndeavourOS είναι “Next-Gen”

-Rolling Release Supremacy: Δεν περιμένεις ποτέ για update. Είσαι πάντα στην αιχμή (Bleeding Edge), με τον τελευταίο Kernel πριν καν κυκλοφορήσει καλά-καλά.

-Zero Bloat: Έρχεται “σπαρτιάτικο”. Εσύ αποφασίζεις τι θα μπει. Το σύστημα είναι ελαφρύ, γρήγορο και responsive, κάνοντας το Beelink να πετάει.

-The Arch Way (χωρίς τον πόνο): Έχεις τη δύναμη του AUR (Arch User Repository). Αν υπάρχει ένα software στον πλανήτη Γη, το έχεις με μία εντολή.

Το Case Study: Overscan – Ο “Φονέας” των Distros

Εδώ είναι που το EndeavourOS έριξε “σφαλιάρες” στον ανταγωνισμό. Ενώ τα Mint, Pop!_OS και Fedora “σήκωσαν τα χέρια ψηλά”, το EndeavourOS έδωσε τη λύση στο Overscan της δεύτερης οθόνης.

Το Πρόβλημα: Τα παράθυρα “έφευγαν” έξω από τα όρια, τα menu εξαφανίζονταν στις μαύρες τρύπες των pixels και η παραγωγικότητα πήγαινε περίπατο.

Η Λύση: Εκεί που οι άλλοι απέτυχαν με GUI tools της πλάκας, το EndeavourOS με το σωστό configuration και το “καθαρό” implementation των drivers, κούμπωσε το scaling στο pixel.

• Pixel-Perfect Precision: Τέρμα τα κομμένα παράθυρα.

• Multi-Monitor Management: Πλήρης έλεγχος των displays χωρίς artifacts ή περίεργα offsets.

Γιατί “Κούμπωσε” Τόσο Καλά;

Το setup δείχνει το απόλυτο Power User Rig:

-Tailored Performance: Το EndeavourOS εκμεταλλεύεται πλήρως τα instruction sets του N100.

-Terminal-Centric Flow: Με το EndeavourOS νιώθεις ότι οδηγείς manual supercar

-Endless Customization: Το φέρνεις στα μέτρα σου, και το Beelink μου πλέον δεν “τρέχει” απλά Linux… αναπνέει EndeavourOS.

Το EndeavourOS δεν είναι απλά ένα OS, είναι δήλωση.

Status: Overscan solved. System optimized. Beelink ascended.

3 αναρτήσεις - 1 συμμετέχων

Διαβάστε όλο το νήμα

Ονομάζομαι Νεκτάριος (ή Nec) και μόλις έκανα την εγγραφή μου στην κοινότητα. Σκοπεύω να πειραματιστώ με το Linux στο laptop μου και θα ήθελα τη βοήθεια των πιο έμπειρων για να ξεκινήσω σωστά.

Το μηχάνημα είναι ένα Lenovo Yoga 530-14ARR (επεξεργαστής AMD Ryzen, 4GB RAM). Επειδή πρόκειται για 2-in-1 laptop, με ενδιαφέρει πολύ η συμβατότητα με:

• Οθόνη αφής (Touchscreen): Θέλω να δουλεύει αξιοπρεπώς (gestures, scrolling).

• Auto-rotation: Να γυρίζει η οθόνη όταν το γυρνάω σε tablet mode.

• Drivers: Γενική σταθερότητα με το hardware της Lenovo.

Έχω ακούσει καλά λόγια για το Fedora Workstation (GNOME) λόγω της υποστήριξης του Wayland και του touch-friendly περιβάλλοντος, αλλά και για το Linux Mint ή το Ubuntu.

1. Υπάρχει κάποιος που τρέχει Linux σε παρόμοιο Yoga να μου πει εντυπώσεις;

2. Ποιο desktop environment (DE) θεωρείτε πιο χρηστικό για χρήση με το δάχτυλο;

3. Χρειάζεται να προσέξω κάτι συγκεκριμένο με τους drivers της AMD στο Linux;

Κάθε συμβουλή ή “παγίδα” που πρέπει να αποφύγω είναι ευπρόσδεκτη. Καλώς σας βρήκα!

9 αναρτήσεις - 3 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

Στην ουσία τι έκανα - το τονίζω από την αρχή δεν είμαι developer και με την βοήθεια
του claude (sonnet 4.6 ) έφτιαξα αυτό το scriptάκι

Η παρουσίαση είναι γραμμένη χωρίς AI

στην ουσία το dotfetch τι κάνει .
πες οτι θέλω να κάνω deploy μερικά σημεία του config μου

πχ το δικό σου tmux , τo neovim του lukesmith

μόνη προποθέση είναι να έχεις ενα tmux.conf στο github

ρίχνω την εντολη dotfetch και πάταω enter

Τώρα θέλουμε να δούμε το url του Luke Smith
τo όνομα του είναι lukesmithxyz τα dotfiles σου είναι voidrice και branch του είναι master

η εντολη που θέλουμε είναι

dotfetch -u lukesmithxyz -r voidrice -b master

τα flags είναι

-u USER GitHub όνομα (προεπιλεγμένο : απο ~/.gitconfig)
-r REPO Όνομα αποθετηρίου (προπιλογή : dotfiles)
-b BRANCH Branch (default: main)
-ο ΟUTDIR εκει που θέλεις να το αποθηκεύσεις .
-t TOKEN GitHub προσωπικό token

επειδή είναι bash script μπορείς τις επιλογές αυτές να τις κάνεις edit ..

αυτά από μένα άμα θέλει κάποιος βοήθεια μπορώ να βοηθήσω

1 ανάρτηση - 1 συμμετέχων

Διαβάστε όλο το νήμα

Άδεια: GPL‑3.0‑only )

Τελευταία Έκδοση: 1.0.3

Ένα extension για το Burp Suite που ανωνυμοποιεί PII, credentials και άλλα ευαίσθητα δεδομένα από την HTTP κίνηση με ένα κλικ, επιτρέποντας την ασφαλή κοινοποίηση αιτημάτων και αποκρίσεων σε αναφορές, team reviews ή AI workflows.

Τι είναι το Burp Suite;

Το Burp Suite είναι μια πολύ δημοφιλής πλατφόρμα για έλεγχο ασφάλειας web εφαρμογών, που χρησιμοποιείται από pentesters και security engineers για να καθιστά τον proxy ανάμεσα στον browser και την εφαρμογή, να καταγράφει, να αναλύει και να τροποποιεί HTTP/HTTPS requests και responses ώστε να εντοπίζονται ευπάθειες όπως XSS, SQL injection, business logic και άλλα προβλήματα αυθεντικοποίηση.
Ως ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία σε web Application Security, το Burp Suite υποστηρίζει την δημιουργία πρόσθετων που επεκτείνουν τις λειτουργίες του για ακόμα πιο αποτελεσματικό Penetration Test,

Που μπορεί να είναι χρήσιμο το Burp Analyzier;

Αρχές Σχεδιασμού του Burp Anonymizer

Το Burp Anoymizer ανίχνευει και ανωνυμοποιεί βάσει μοτίβων, όχι μόνο ονομάτων μεταβλητών.

Ανιχνευόμενα Μοτίβα

Ο παρακάτω πίνακας αναλύει τις κατηγορίες ευαίσθητων δεδομένων που ανιχνεύει και ανωνυμοποιεί το Burp Anonymizer

Το Burp Anonymizer αναζητεί για τα παραπάνω μοτίβα σε headers, bodies, query parameters και κωδικοποιημένα payloads χρησιμοποιώντας regex, checksum validation και contextual analysis, ενώ δίνει προτεραιότητα στην παρατήρηση μοτίβων έναντι των ονομάτων κλειδιών για ανίχνευση σε custom ή obfuscated πεδία.

Εγκατάσταση

Επιλογή 1: Κατασκευή JAR από πηγαίο κώδικα

./build.sh     # Απαιτείται JDK 11+

Επιλογή 2: Χρήση του προκατασκευασμένου JAR

Και στις δύο περιπτώσεις, εγκαταστήστε το JAR στο Burp Suite:

• Ανοίξτε Extensions → Installed → Add
• Επιλέξτε το αρχείο JAR

BApp Store; → Σύντομα :)

GitHub Link:

1 ανάρτηση - 1 συμμετέχων

Διαβάστε όλο το νήμα

To παρακάτω script επιτρέπει να λειτουργούν χωρίς πρόβλημα ανεξάρτητα από γραφικό περιβάλλον. Είναι για το rustrover, αλλά εύκολα το τροποποιείς για οτιδήποτε άλλο

#!/usr/bin/env bash

RUSTROVER_PATH="${HOME}/.local/share/JetBrains/Toolbox/scripts/rustrover"

# Detect session type
if [ "$XDG_SESSION_TYPE" = "wayland" ]; then
    echo "Wayland session detected. Launching with WLToolkit..."
    # You can pass additional JVM options here if needed
    export _JAVA_OPTIONS="-Dawt.toolkit.name=WLToolkit"
else
    echo "X11 session (or unknown) detected. Using standard XToolkit..."
    export _JAVA_OPTIONS="-Dawt.toolkit.name=XToolkit"
fi

# Execute the binary
exec "$RUSTROVER_PATH" "$@"  > /dev/null 2>&1 &

Και το αντίστοιχο αρχείο .desktop (τροποποιήστε ανάλογα)

[Desktop Entry]
Categories=Development;IDE;
Name=RustRover-autodetect
Comment=A powerful IDE for Rust (autodect Wayland)
Exec=/home/sol/.dotfiles/bin/rustrover %u
GenericName=RustRover
Icon=/usr/share/icons/Papirus/64x64/apps/rustrover.svg
X-Icon-Path=/usr/share/icons/Papirus/64x64/apps/
Comment=A powerful IDE for Rust
StartupWMClass=jetbrains-rustrover
StartupNotify=true

Επαναλαμβάνουμε για τα υπόλοιπα εργαλεία. Τα προγράμματα της JetBrains είναι δωρεάν για όσους έχουν φοιτητικό email, για τους υπόλοιπους από εμάς κάποια είναι δωρεάν για μη εμπορική χρήση. Κάθε ένα είναι βελτιστοποιημένο για μια γλώσσα προγραμματισμού: rustrover για Rust, clion για C/C++, RubyMine για Ruby, κλπ

Για την εγκατάσταση τους καλό είναι να χρησιμοποιήσουμε το JetBrains toolbox. Το κατεβάζουμε, το αποσυμπιέζουμε σε ένα φάκελο, προτείνω το ~/.local/share/JetBrains/Toolbox/. Την πρώτη φορά που θα τρέξει θα φτιάξει το .desktop αρχείο.

Ελπίζω να φανεί χρήσιμο, μέχρι κάποια στιγμή να το φτιάξουν. Για την ώρα η υποστήριξή για Wayland είναι πειραματική.

`

1 ανάρτηση - 1 συμμετέχων

Διαβάστε όλο το νήμα

Όλα τα προγραμματάκια θα τα βρείτε εδώ: Tokros - Codeberg.org.

1. Υπενθυμίσεις στην Επιφάνεια εργασίας

Απλό προγραμματάκι για υπενθυμίσεις στην Επιφάνεια εργασίας. Παράδειγμα: Για να μας θυμίσει να κάνουμε ένα τηλεφώνημα στον υποθετικό «Μάκη» στις 13:30, δίνουμε tiny-reminder.rb 13:30 -m ’Τηλέφωνο στον Μάκη’. Η εντολή κάνει τα εξής:

1. Μήνυμα επιβεβαίωσης μόλις εκτελέσουμε την εντολή:

Μόλις έρθει η προγραμματισμένη ώρα θα μας βγάλει την εξής ειδοποίηση:

Το πρόγραμμα χρησιμοποιεί το notify-send, το οποίο είναι προεγκατεστημένο στις πιο πολλές διανομές, αν όχι σε όλες, επομένως το πρόγραμμα λειτουργεί σε όλα τα γραφικά περιβάλλοντα.

Δέχεται και επαναλαμβανόμενες υπενθυμίσεις. Π.χ. για διάλειμμα κάθε μισή ώρα: tiny-reminder.rb 30 -m ’Διάλειμμα’ -r -

2. Αποφθέγματα στο τερματικό

Γράφει στο τερματικό ένα τυχαία διαλεγμένο απόφθεγμα από μια τοπική λίστα. Είναι σαν το «motivate», αλλά είναι γραμμένο σε Crystal, γι’ αυτό είναι πολύ πιο γρήγορο. Μπορεί η λίστα με τα αποφθέγματα να είναι τεράστια, χωρίς να καθυστερεί καθόλου την εκτέλεση του προγράμματος.

Ξέρω ότι ονόματα που λήγουν σε «term» συνήθως τα δίνουν σε εξομοιωτές τερματικού, αλλά το ονόμασα «quoterm», επειδή δε βρήκα κάποιο καλύτερο όνομα. Σας έρχεται κάποια ιδέα για καλύτερο όνομα;

3. Παγκόσμιο ρολόι

Ρολόι για διάφορες ζώνες ώρας. Δεν περιορίζεται στην τρέχουσα ώρα, αλλά διαλέγουμε εμείς ποια ώρα και ημερομηνία να δείξει, για να μπορούμε να κανονίζουμε μελλοντικά ραντεβού. Π.χ. τι ώρα θα είναι στην Ελλάδα, όταν στη Νέα Υόρκη είναι 12:00, στις 26 Οκτωβρίου 2026;

4. Βιβλίο διευθύνσεων

Ένα βιβλίο διευθύνσεων που μπορούμε να διαλέξουμε ποιες στήλες θα δείχνει, να ταξινομούμε τις στήλες για να βρίσκουμε εύκολα την επαφή που ψάχνουμε, και η κάθε επαφή μπορεί να έχει διαφορετικά πεδία, δικής μας επιλογής.

Δυστυχώς δεν ερεύνησα τις επιλογές μου πριν να φτιάξω το συγκεκριμένο προγραμματάκι, γι’ αυτό το έκανα να αποθηκεύει τις επαφές σε αρχείο YAML, ενώ θα μπορούσα να κάνω τη δουλειά και με vCard, και έτσι να είναι συμβατό και με άλλα προγράμματα.

Μπορεί στο μέλλον να το μετατρέψω σε vCard. Αυτή την περίοδο βαριέμαι.

3 αναρτήσεις - 3 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

4 αναρτήσεις - 4 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

Για την Ελλάδα, διάφορα στοιχεία, δείχνουν ~5.8–6.6% μεριδίου για Linux στα desktop pc.

Άλλες χώρες όπως Γερμανία, Γαλλία, Βραζιλία, UK έχουν σημαντικά αλλά λίγο μικρότερα ποσοστά. Σε μερικές αναφορές, η Ινδία διακρίνεται για υψηλή υιοθέτηση (~16%) σε desktops ανάμεσα στις μεγάλες οικονομίες. Στις δε ΗΠΑ το Linux έχει περάσει το ~5% σε desktop share.

Σημείωση για στατιστικά:

Τα ποσοστά αυτές προέρχονται κυρίως από web analytics (όπως το StatCounter) που υπολογίζουν τα λειτουργικά με βάση τις επισκέψεις σε ιστοσελίδες μέσω browsers, και όχι από επίσημες πωλήσεις/διανομές υπολογιστών. Και φυσικά, υπάρχουν μικρές διαφορές από μήνα σε μήνα και από report σε report. Αυτό σημαίνει ότι είναι μια αντιπροσωπευτική εκτίμηση και όχι απόλυτη μέτρηση hardware. Το ποσοστό Linux μπορεί να φαίνεται υψηλότερο αν υπάρχουν πολλοί χρήστες τεχνολογίας ή φορητοί browsers με Linux sessions.

Θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν και τα user-agents στους browsers καθώς πολλοί browsers στο Linux “μασκαρεύονται” ως Windows ή και ως macOS browsers προκειμένου να εξασφαλίσουν συμβατότητα με ιστοσελίδες που τσεκάρουν το λειτουργικό σύστημα και προσφέρουν διαφορετικά περιεχόμενα καθώς και για να αποφύγουν σελίδες που απορρίπτουν το Linux ή εμφανίζουν bugs για Linux users.
Και φυσικά, δεν πρέπει να παραβλέπουμε και άλλους παράγοντες που αλλοιώνουν τις μετρήσεις με ποιο χαρακτηριστικό τα μηχανήματα dual boot και VMs αφού αν κάποιος έχει Linux αλλά σερφάρει από Windows, δεν καταγράφεται.
Το browser mobile emulation όπου αν Linux χρήστες χρησιμοποιούν tablets ή smartphones για browsing, τότε μετράει ως Android/iOS.
Και τέλος, τους private / custom browsers όπου προγραμματιστές ή power users μπορεί να τροποποιούν το user-agent.

Κατά συνέπεια, το πραγματικό ποσοστό του Linux υποεκτιμάται, επειδή προσμετράται σαν Windows session. Άρα, τα ~5–6% που βλέπουμε για την Ελλάδα μπορεί να είναι υποτιμημένα αφού ούτως ή άλλως η τάση «masquerading» σημαίνει ότι τα web στατιστικά δεν δείχνουν όλη την οικιακή χρήση Linux ή μάλλον την πραγματική. Όποιος ξέρει από τεχνολογία και Linux πιθανώς θα συμφωνήσει ότι το Linux desktop στην Ελλάδα είναι υψηλότερο από ό,τι δείχνουν τα reports λόγω masking και dual usage.

Πραγματική χρήση Linux Desktop στην Ελλάδα (εκτίμηση με διόρθωση για browser masking)

---

Reported by Web Stats | █████ 5.8–6.5%

Correction for Masking | ██ +1.5–2%

--------------------------------------------

Estimated Real Usage | ████████ 7–8.5%

Legend: █ ≈ 1%

---

Συμπερασματικά, η Ελλάδα παραμένει μια από τις πρωτοπόρες χώρες στην οικιακή χρήση Linux, και η πραγματική εικόνα πιθανώς είναι ακόμα καλύτερη από ό,τι δείχνουν τα στατιστικά.

• Είναι ενδιαφέρον να σταθούμε στα της Ελλάδας που ούτως ή άλλως είναι και αυτά που μας ενδιαφέρουν περισσότερο.

Τι συνέβαλε σε αυτή την αύξηση του οικιακού Linux desktop;

Εκτός της κρίσης φυσικά η οποία σαφώς και έπαιξε ρόλο.

Αν το πάρουμε διαχρονικά, από τότε που άρχισε μέχρι και σήμερα, καθώς συνεχίζεται. Θα λέγαμε πως οι πυλώνες είναι τρεις:

Linux Format (ελληνική έκδοση)

Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000, το περιοδικό Linux Format στα ελληνικά, σε συνδυασμό με το forum του, έκανε απίστευτη δουλειά στην ενημέρωση δίνοντας tutorials βήμα-βήμα, εγκατάσταση και βασική χρήση, tips για καθημερινή χρήση, όχι μόνο για προγραμματιστές ή sysadmins. Και έτσι,πολλοί απλοί χρήστες απέκτησαν πρώτη επαφή με το Linux με ασφάλεια και καθοδήγηση.

”Θεσμικό” και σημαντικό ρόλο εκείνη την εποχή παίζει και ο Hellug, ενώ έστω και στο background, συνέβαλλαν και διάφορα επαρχιακά, τοπικά, lugs.
Και περιοδικά φυσικά όπως το TotalHacker μα και άλλα μικρότερα (δεν θυμάμαι ονόματα) επαιξαν και αυτά ρόλο.

osarena-net

Τη δεκαετία του 2010, το osarena net απευθυνόταν σε απλούς χρήστες. Το κλειδί της επιτυχίας του ήταν, αρχικά, ότι έδειχνε έμπρακτα ότι το Linux δεν είναι μόνο για geeks, αλλά για όλους. Παρουσίαζε φιλικές διανομές, βασικές εφαρμογές βήμα – βήμα και απλές λύσεις για καθημερινά προβλήματα, με μεγάλη υποστήριξη από τα fora του. Ενώ, καταλυτικό ρόλο έπαιξε ότι ενίσχυσε την ιδέα ότι μπορείς να έχεις λειτουργικό, δωρεάν και ασφαλές σύστημα στο σπίτι.

Την ίδια εποχή, λόγω αυτής ακριβώς της έκρηξης του osarena, ξεπήδησαν δεκάδες σελίδες κλώνοι, μικρότερης εμβέλειας που και αυτές στο background έπαιξαν κάποιο ρόλο.
Όμως, την στροφή αυτή στο Linux ειδαν και blogers τεχνολογικού περιεχομένου που συμπεριέλαβαν, έκτοτε, και το Linux στη θεματολογία τους κάνοντας το γνωστό σε αποκλειστικούς χρήστες Windows.
Ρόλο, έπαιξαν επίσης και ομάδες όπως το Hackerspace.

linux-user-gr

Σήμερα, η υποστήριξη της κοινότητας στο forum Linux-user gr παίζει καθοριστικό ρόλο καθώς κάλυψε τα κενά που δημιούργησε η απουσία των ανωτέρω. Επιπλέον και σημαντικό, απαντά σε πραγματικά προβλήματα χρηστών, από εγκατάσταση έως hardware troubleshooting. Δημιουργεί εικονική «ομάδα υποστήριξης»που κάνει τη μετάβαση στο Linux πιο απλή. Ενισχύει τη διατήρηση των χρηστών, καθώς νέοι χρήστες δεν μένουν μόνοι τους μπροστά σε δυσκολίες.

Εν κατακλείδι:

Είναι κάπως παράδοξο, σχετικά με άλλες χώρες, καθώς στην Ελλάδα η άνοδος του Linux, δεν οφείλεται (αρχικά) σε εκπαίδευση ή τεχνική κουλτούρα, αλλά και σε προσβάσιμες ελληνικές πηγές πληροφόρησης και ενεργή κοινότητα με τους τρεις ανωτέρω πυλώνες “ιστορικά”: περιοδικό και forum Linux Format, osarenanet, Linux-usergr.
Και όπως φαίνεται, αυτός ο συνδυασμός έκανε το Linux «προσιτό και φιλικό» για τον μέσο Έλληνα χρήστη, και όχι αποκλειστικά για προγραμματιστές ή power users.

Βασικές πηγές:

[1]: Linux Adoption Rate by Country [2026] “Linux Adoption Rate by Country [2026]”

[2]: Desktop Operating System Market Share Greece | Statcounter Global Stats “Desktop Operating System Market Share Greece | Statcounter Global Stats”

1 ανάρτηση - 1 συμμετέχων

Διαβάστε όλο το νήμα

Anti-ICE protesters in Los Angeles burn an American flag. (Oliya Scootercaster/FreedomNewsTV)

Έχετε σιχαθεί τις αμερικανιές; Έχετε παρατήσει μια ταινία / σειρά που φαινόταν να έχει καλό story αλλά σύντομα αποδείχτηκε γεμάτη ηλίθια κλισέ και γαμάτους αμερικάνους;

Αλλά, ας το πάρουμε από την αρχή. Υπάρχει ένα “φαινόμενο” το οποίο ονομάζεται “αμερικάνικος μεσσιανισμός”. Δηλαδή, ότι οι ΗΠΑ υπάρχουν ως σωτήρες του πλανήτη. Αυτό φυσικά, ιδιαίτερα μετά τον ΒΠΠ, το πήρε το Χόλιγουντ και το ξεχείλωσε.

Λίγο πολύ, όλοι θα το έχετε συναντήσει. Αστερόεσσες που ανεμίζουν σε slow motion και από κάτω κάποιος βγάζει λογύδριο περί δημοκρατίας και ελευθερίας. Τον σούπερ-ντούπερ βετεράνο οι αποφάσεις και σούπερ-ντούπερ πράξεις του κρίνουν την τύχη του πλανήτη ίσως και του γαλαξία. Τον θεϊκό πρόεδρο στο οβάλ γραφείο που είναι και κομάντο και πιλότος. Τη σούπερ οικογένεια που ξαφνικά έγινε κομάντο και σώζει πλανήτη / γαλαξία / σύμπαν. Το 10χρονο αμερικανάκι που σπάει κώδικες και είναι πιο ευφυές από πυρηνικούς φυσικούς. Τις κάθε είδους “ΤομΚρουζοειδείς πατάτες.

Δεν το συνεχίζω, το πιάσατε υποθέτω και ίσως μερικοί γελάτε. Και δεν είμαστε οι μόνοι καθώς υπάρχει ένα παγκόσμιο “κίνημα” θεατών που έχουν πάθει αλλεργία στο αμερικανικό μεσσιανικό σύνδρομο. Υπάρχει μάλιστα συγκεκριμένος όρος για αυτό: American Exceptionalism (Αμερικανική Εξαιρετικότητα). Είναι η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση στο Hollywood ότι η μοίρα του σύμπαντος κρέμεται από τις αποφάσεις ενός σερίφη στην Αϊόβα ή ενός διαζευγμένου πατέρα που προσπαθεί να τα ξαναβρεί με την κόρη του ενώ πέφτουν μετεωρίτες.

Σαφώς και αυτό το Μοντέλο του "Μοναχικού Λύκου” δηλαδή η εμμονή με τον έναν ατομικιστή ήρωα που τα βάζει με το σύστημα και κερδίζει, προσβάλλει τη νοημοσύνη μας. Στην πραγματικότητα, οι μεγάλες κρίσεις (όπως μια πανδημία ή μια κλιματική καταστροφή) λύνονται (ή δεν λύνονται) από συλλογική προσπάθεια, τύχη και γραφειοκρατία. Η δε προαναφερθείσα, κλασική σκηνή με τη σημαία να κυματίζει σε slow motion ενώ ο πρωταγωνιστής βγάζει λόγο για την “ελευθερία”, πλέον προκαλεί περισσότερο γέλιο ή και cringe παρά συγκίνηση.
Ακόμα και μέσα στην Αμερική, οι ίδιοι οι δημιουργοί που έχουν βαρεθεί το “σύστημα” στρέφονται στον κυνισμό (βλέπε The Boys), όπου οι υπερήρωες-σύμβολα της Αμερικής παρουσιάζονται ως ψυχοπαθείς και προϊόντα marketing. Και γι’ αυτό ακριβώς έχουν εκτοξευθεί οι σειρές από την Κορέα, τη Γερμανία ή τη Σκανδιναβία. Όπου εκεί ο πρωταγωνιστής μπορεί να πεθάνει άδοξα, η καταστροφή μπορεί να είναι οριστική δίχως happy end με πυροτεχνήματα. Οι άνθρωποι είναι γκρίζοι — ούτε καλοί, ούτε κακοί, απλά απελπισμένοι.

Αν και έχουμε μιλήσει και σε άλλα threads για scifi και τεχνολογικές ταινίες / σειρές, εδώ θα δώσουμε μια λίστα τέτοιου περιεχομένου, δηλαδή χωρίς τις προαναφερθείσες αμερικανιές.

Η σειρά τους είναι σχετικα τυχαία, όπως μου έρχονταν και σίγουρα θα έχω παραλείψει κάποιες τις οποίες, μαζί με όποιες αντίστοιχες προτείνει κάποιος θα τις αναφέρουμε στη συνέχεια της παρούσας συζήτησης (αναφέρω τις ταινίες / σειρές με μια περίληψη της κάθε μιας, τις οποίες περιλήψεις, για εξοικονόμηση χρόνου, ζήτησα από την ΤΝ να τις φτιάξει). Εκτός των καθαρά scifi και τεχνολογικών, πρόσθεσα και μερικές που πάνε κυρίως στην κατηγορία του “post apocalyptic:

Dark (Γερμανία): Ίσως η καλύτερη sci-fi σειρά των τελευταίων ετών. Δεν υπάρχει κανένας «σούπερ ήρωας». Είναι ένα σκοτεινό, δαιδαλώδες ταξίδι στον χρόνο σε μια μικρή γερμανική πόλη. Οι οικογένειες εδώ δεν σώζουν τον κόσμο αλλά είναι παγιδευμένες σε έναν αέναο κύκλο λαθών και μυστικών. Έχει το πιο τέλειο, κλειστό φινάλε που έχω δει ποτέ. Κάθε μικρή λεπτομέρεια από το πρώτο επεισόδιο εξηγείται στο τελευταίο. Δεν έμεινε τίποτα στην τύχη.

The Expanse (ΗΠΑ/Καναδάς): Παρόλο που είναι αγγλόφωνη, η σειρά σπάει το κλασικό τροπάριο. Η ανθρωπότητα έχει αποικίσει το ηλιακό σύστημα και είναι χωρισμένη σε τρία εχθρικά στρατόπεδα (Γη, Άρης, Ζώνη). Δεν υπάρχει «γαμάτος Αμερικανός»· υπάρχει πολιτική, ρεαλιστική φυσική και χαρακτήρες που απλά προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε έναν ψυχρό πόλεμο.

3 Body Problem (Κίνα - η έκδοση της Tencent): Υπάρχει και η έκδοση του Netflix, αλλά η κινέζικη (2023) είναι πολύ πιο πιστή στο βιβλίο και εστιάζει στην επιστημονική έρευνα και την υπαρξιακή αγωνία, χωρίς τα δυτικά κλισέ του δράκου-πρωταγωνιστή.

Better Than Us (Ρωσία): Μια εξαιρετική ματιά στην τεχνητή νοημοσύνη και τα ανδροειδή, τοποθετημένη στη Μόσχα. Εστιάζει περισσότερο στην ηθική και τη διαφθορά παρά σε ηρωισμούς.

Stalker (ΕΣΣΔ, 1979): Το αριστούργημα του Ταρκόφσκι. Τρεις άντρες μπαίνουν σε μια απαγορευμένη «Ζώνη» όπου οι νόμοι της φυσικής δεν ισχύουν. Δεν υπάρχουν όπλα, δεν υπάρχουν εκρήξεις. Μόνο φιλοσοφία και ατμόσφαιρα.

Godzilla Minus One (Ιαπωνία, 2023): Ξεχάστε τις αμερικανικές εκδοχές. Αυτή η ταινία αφορά το μεταπολεμικό τραύμα της Ιαπωνίας. Ο πρωταγωνιστής δεν είναι ήρωας, είναι ένας άνθρωπος που νιώθει δειλός και προσπαθεί να βρει λόγο να ζήσει.

Aniara (Σουηδία, 2018): Ένα σκάφος που μεταφέρει κόσμο στον Άρη βγαίνει εκτός πορείας. Δεν υπάρχει σχέδιο διάσωσης, δεν υπάρχει «θα τα καταφέρουμε». Είναι μια ωμή μελέτη για το πώς καταρρέει η ανθρώπινη ψυχολογία στο κενό του διαστήματος.

Timecrimes (Los Cronocrímenes - Ισπανία, 2007): Ένα low-budget sci-fi θρίλερ με ταξίδι στο χρόνο. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας κανονικός, μεσήλικας άντρας που κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο.

Akira (Ιαπωνία, 1988): Ένα animatoion που, είναι το απόλυτο cyberpunk. Καμία σχέση με αμερικανικές αξίες· μόνο διαφθορά, συμμορίες μοτοσικλετιστών και μια πόλη (Neo-Tokyo) που βράζει.

Scavengers Reign (ΗΠΑ, 2023): Παρόλο που είναι αμερικανικής παραγωγής, είναι ό,τι πιο «εξωγήινο» κυκλοφορεί. Οι χαρακτήρες προσπαθούν απλά να μην πεθάνουν από το οικοσύστημα ενός πλανήτη που δεν τους υπολογίζει καν ως εχθρούς. Μην το προσπεράσετε επειδή είναι animation.

To the Lake (Epidemiya - Ρωσία): Μια από τις πιο ρεαλιστικές σειρές για πανδημία. Μια ομάδα ανθρώπων προσπαθεί να φύγει από τη Μόσχα καθώς η πόλη καταρρέει. Δεν υπάρχουν ήρωες, μόνο εγωιστές, φοβισμένοι άνθρωποι που κάνουν φρικτά πράγματα για να ζήσουν. Η ατμόσφαιρα του ρωσικού χειμώνα προσθέτει ένα επίπεδο απελπισίας που δεν βρίσκεις στο Hollywood.

The Rain (Δανία): Ένας ιός που μεταφέρεται με τη βροχή εξοντώνει σχεδόν όλο τον πληθυσμό της Σκανδιναβίας. Εστιάζει σε μια ομάδα νέων που προσπαθούν να βρουν απαντήσεις. Έχει αυτή την κρύα, σκανδιναβική αισθητική όπου η επιβίωση είναι θέμα τύχης και σκληρών αποφάσεων, όχι ηρωισμού.

Black Knight (Νότια Κορέα): Σε ένα μέλλον όπου η ατμοσφαιρική ρύπανση έχει μετατρέψει τον κόσμο σε έρημο, η κοινωνία χωρίζεται βάσει αυστηρής ιεραρχίας και η επιβίωση εξαρτάται από τους “couriers” που παραδίδουν οξυγόνο. Είναι στυλιζαρισμένο, αλλά η οπτική είναι καθαρά κορεατική, εστιάζοντας στην ταξική πάλη.

The Road (ΗΠΑ): Παρόλο που είναι αμερικανική παραγωγή, είναι η αντι-αμερικανιά. Δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει εχθρός που μπορείς να πυροβολήσεις για να σώσεις τη μέρα. Είναι απλά ένας πατέρας και ένας γιος που λιμοκτονούν σε έναν κόσμο που πεθαίνει (κυριολεκτικά, τα δέντρα πέφτουν, τα ζώα έχουν εξαφανιστεί). Είναι η πιο «γκρίζα» ταινία που θα δειτε ποτέ.

Snowpiercer (Νότια Κορέα / Διεθνής - του Bong Joon-ho): Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να σταματήσει η κλιματική αλλαγή, η γη παγώνει και οι επιζώντες ζουν σε ένα τρένο που κινείται ασταμάτητα. Εδώ το θέμα είναι η επανάσταση των φτωχών εναντίον των πλουσίων. Δεν υπάρχει «σωτηρία του πλανήτη», μόνο η μάχη για το επόμενο βαγόνι.

Threads (Μεγάλη Βρετανία, 1984): Αν θέλετε να δείτε τι πραγματικά θα συνέβαινε σε έναν πυρηνικό πόλεμο χωρίς το “Hollywood φίλτρο”. Είναι ένα ψευδο-ντοκιμαντέρ του BBC που δείχνει την πλήρη κατάρρευση της κοινωνίας στο Σέφιλντ. Είναι τόσο ωμό και τρομακτικό που θα σας κάνει να θέλετε να αγκαλιάσετε το καλοριφέρ σας.

Children of Men (Ηνωμένο Βασίλειο/ΗΠΑ - του Alfonso Cuarón): Η ανθρωπότητα έχει γίνει στείρα και περιμένει το τέλος της. Η δράση λαμβάνει χώρα σε μια καταρρέουσα Βρετανία που μοιάζει με εμπόλεμη ζώνη. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας δημόσιος υπάλληλος που απλά θέλει να πιει το ποτό του και βρίσκεται μπλεγμένος σε κάτι που δεν ελέγχει.

La Jetée (Γαλλία, 1962): Μια μικρού μήκους ταινία (φτιαγμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου από φωτογραφίες) για έναν επιζώντα του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου στο κατεστραμμένο Παρίσι, που τον στέλνουν πίσω στον χρόνο. Πάνω σε αυτό βασίστηκαν οι “12 Πίθηκοι”. Είναι ποίηση, όχι δράση.

3% (Βραζιλία) είναι το τέλειο παράδειγμα αυτού που συζητάμε. Είναι μια σειρά που παίρνει το κλασικό concept των Hunger Games, αλλά του πετάει στα μούτρα τον ωμό ρεαλισμό της λατινοαμερικανικής κοινωνικής ανισότητας. Εκεί δεν έχεις έναν “εκλεκτό” που θα σώσει τον κόσμο επειδή είναι ηθικά ανώτερος. Έχεις απελπισμένους ανθρώπους που είναι διατεθειμένοι να πατήσουν επί πτωμάτων (κυριολεκτικά) για να ξεφύγουν από τη φτώχεια.

The Platform (El Hoyo - Ισπανία): Ταινία. Ένα κάθετο δεσμωτήριο με μια πλατφόρμα φαγητού που κατεβαίνει από πάνω προς τα κάτω. Οι πάνω τρώνε τα πάντα, οι κάτω λιμοκτονούν. Είναι η απόλυτη αλληγορία για τον καπιταλισμό, χωρίς ίχνος αμερικανικού μελοδραματισμού.

Alice in Borderland (Ιαπωνία): Σειρά. Πολλοί τη συγκρίνουν με το Squid Game, αλλά είναι πολύ πιο sci-fi. Άνθρωποι παγιδευμένοι σε ένα άδειο Τόκιο αναγκάζονται να παίζουν παιχνίδια επιβίωσης. Εδώ η “λύση” δεν έρχεται από τον ηρωισμό, αλλά από την καθαρή λογική και την αποδοχή της σκληρότητας.

Station Eleven (Mini-series - ΗΠΑ/Καναδάς): Μία σεζόν και τέλος. Μεταποκαλυπτικό, αλλά με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Μετά από μια πανδημία που αφάνισε το 99% του πληθυσμού, παρακολουθούμε έναν θίασο που παίζει Σαίξπηρ στις μικρές κοινότητες επιζώντων. Μη σας τρομάζει το “Σαίξπηρ”, είναι μια σειρά για το πώς η τέχνη και η μνήμη μας κρατάνε ανθρώπους όταν όλα τα άλλα καταρρέουν. Μηδέν αμερικανικός ηρωισμός, μόνο μελαγχολία και ομορφιά.

Maniac (Mini-series - ΗΠΑ): Επίσης μία σεζόν. Sci-fi ψυχολογικό θρίλερ με τον Jonah Hill και την Emma Stone. Δύο “κατεστραμμένοι” άνθρωποι συμμετέχουν σε ένα φαρμακευτικό πείραμα. Είναι σουρεαλιστικό, έξυπνο και τελειώνει εκεί που πρέπει.

Coherence (Ταινία - ΗΠΑ, 2013): Οκτώ φίλοι μαζεύονται για δείπνο το βράδυ που ένας κομήτης περνά πάνω από τη Γη. Ξαφνικά, η πραγματικότητα αρχίζει να «σπάει» σε πολλαπλά σύμπαντα. Γυρίστηκε με ελάχιστα χρήματα σε ένα σπίτι. Δεν υπάρχουν εφέ, μόνο κβαντική φυσική και η παράνοια που προκαλεί η συνάντηση με τον «άλλο σου εαυτό». Είναι η απόλυτη απόδειξη ότι μια καλή ιδέα αρκεί.

Primer (Ταινία - ΗΠΑ, 2004): Δύο μηχανικοί ανακαλύπτουν κατά λάθος έναν τρόπο να ταξιδεύουν στο χρόνο στο γκαράζ τους. Θεωρείται η πιο τεχνικά ακριβής ταινία για το ταξίδι στο χρόνο που έγινε ποτέ. Είναι τόσο περίπλοκη που θα χρειαστείς διάγραμμα (κυριολεκτικά) μετά για να καταλάβεις τι έγινε. Μηδέν ηρωισμοί, μόνο δύο τύποι που προσπαθούν να καταλάβουν τη μηχανή τους και καταλήγουν να καταστρέφουν τη ζωή τους.

Archive 81 (Σειρά - 1 Σεζόν): Ένας αρχειονόμος αναλαμβάνει να αποκαταστήσει κατεστραμμένες βιντεοκασέτες από τη δεκαετία του '90. Εστιάζει στην αναλογική τεχνολογία, τον ήχο και την καταγραφή της μνήμης. Είναι ένα “lo-fi” θρίλερ που μπλέκει την τεχνολογία με το μεταφυσικό. (Δυστυχώς κόπηκε μετά την 1η σεζόν, αλλά η ατμόσφαιρά της είναι μοναδική).

Upgrade (Ταινία - Αυστραλία, 2018): Ένας άντρας που έμεινε παράλυτος δέχεται να του εμφυτεύσουν ένα τσιπ τεχνητής νοημοσύνης (STEM) που του επιτρέπει να κινείται ξανά. Είναι το “John Wick” του sci-fi αλλά με μια τεράστια ανατροπή: Ο πρωταγωνιστής δεν ελέγχει το σώμα του. Η τεχνητή νοημοσύνη παίρνει τον έλεγχο και οι σκηνές δράσης είναι τρομακτικά “μηχανικές”. Πολύ σκοτεινό φινάλε, καθόλου αμερικανικό happy end.

Code 46 (Ταινία - Ηνωμένο Βασίλειο, 2003): Σε ένα μέλλον όπου η γενετική ελέγχεται αυστηρά, οι άνθρωποι χρειάζονται ειδικές βίζες για να ταξιδέψουν. Εστιάζει στη βιοτεχνολογία και τον έλεγχο των γονιδίων. Είναι μια αργή, μελαγχολική ταινία για το πώς η τεχνολογία μπορεί να απαγορεύσει ακόμα και τον έρωτα αν οι κώδικες DNA δεν ταιριάζουν.

Ex Machina (2014). Παρόλο που είχε budget, είναι κλεισμένο σε ένα σπίτι. Τρεις χαρακτήρες και ένα Turing Test. Εστιάζει 100% στο αν μια Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να έχει συνείδηση ή αν απλά μας χειραγωγεί επειδή είναι προγραμματισμένη να επιβιώσει.

Mr. Robot: Δεν θέλει συστάσεις αυτή η σειρά, δε νομίζω να υπάρχει geek που δεν την έχει δει. Απλά., να αναφέρω ότι ο Sam Esmail (ο δημιουργός) προσέλαβε πραγματικούς hackers και ειδικούς ασφαλείας ως συμβούλους. Ο κώδικας που βλέπεις στις οθόνες (Python, SQL queries, Linux commands) είναι πραγματικός και βγάζει νόημα για αυτό που προσπαθούν να κάνουν.Δεν υπάρχει το κλασικό “I’m in!” πατώντας τυχαία πλήκτρα. Υπάρχει αναμονή, υπάρχει αποτυχία, υπάρχουν scripts που κολλάνε. Συν το γεγονός ότι ο Elliott είναι ένας βαθιά δυσλειτουργικός άνθρωπος και όχι ένας «γαμάτος» ήρωας.

Halt and Catch Fire (Σειρά - 4 Σεζόν): Αν το Mr. Robot είναι για το hacking, αυτό είναι για την ιστορία των υπολογιστών. Ξεκινάει τη δεκαετία του '80 με την προσπάθεια κάποιων ανθρώπων να κάνουν reverse engineering σε έναν IBM υπολογιστή για να φτιάξουν έναν κλώνο. Δείχνει τον «πόλεμο» των hardware και software specs. Είναι γεμάτο τεχνικές λεπτομέρειες, assembly code και τον ιδρώτα που χρειάζεται για να φτιαχτεί κάτι καινοτόμο. Οι χαρακτήρες είναι εγωκεντρικοί, κάνουν λάθη και συχνά αποτυγχάνουν παταγωδώς.

Devs (Mini-series – 2020): Από τον Alex Garland (σκηνοθέτη του Ex Machina). Μια μηχανικός λογισμικού ερευνά το μυστικό τμήμα “Devs” της τεχνολογικής εταιρείας όπου εργάζεται, μετά την εξαφάνιση του φίλου της. Εστιάζει στους κβαντικούς υπολογιστές και τον ντετερμινισμό (αν δηλαδή τα πάντα είναι προκαθορισμένα από τη φυσική). Είναι οπτικά πανέμορφο, αργό και πολύ φιλοσοφικό. Δεν έχει “action heroes”, έχει επιστήμονες που τρελαίνονται από τις ανακαλύψεις τους.

Pi (Π - Ταινία, 1998): Το ντεμπούτο του Darren Aronofsky. Ένας μαθηματικός προσπαθεί να βρει έναν αριθμό που εξηγεί τα πάντα: από το χρηματιστήριο μέχρι το όνομα του Θεού. Είναι ασπρόμαυρο, low-budget και δείχνει την τεχνολογία ως κάτι βρώμικο, θορυβώδες και εμμονικό. Ο πρωταγωνιστής υποφέρει από ημικρανίες και παράνοια. Είναι το αντίθετο της «γυαλιστερής» τεχνολογίας.

Ghost in the Shell (1995 - Το Anime, ΟΧΙ η ταινία με την Scarlett): Είναι ο πατέρας του Matrix. Εξερευνά το hacking του ανθρώπινου εγκεφάλου (cyberbrain). Είναι μια βαθιά φιλοσοφική μελέτη για το τι σημαίνει “άνθρωπος” σε έναν ψηφιοποιημένο κόσμο. Η ατμόσφαιρα είναι μελαγχολική και οι διάλογοι αφορούν την πολιτική και την υπαρξιακή αναζήτηση, όχι το ποιος θα ρίξει περισσότερες μπουνιές.

The Expanse (Σειρά - 6 Σεζόν): Είναι το Mr. Robot του διαστήματος. Ξεχάστε τα λέιζερ και τους ήχους στο κενό. Εδώ, αν ένα σκάφος κάνει απότομο ελιγμό, η αδράνεια μπορεί να σπάσει τα κόκαλα του πληρώματος. Αν σε πυροβολήσουν στο διάστημα, η σφαίρα συνεχίζει για πάντα. Οι χαρακτήρες χρησιμοποιούν τερματικά που θυμίζουν πραγματικό λειτουργικό σύστημα. Υπάρχει καθυστέρηση στην επικοινωνία (light delay) — αν είσαι στον Άρη και στείλεις μήνυμα στη Γη, θα κάνει 3-20 λεπτά να φτάσει. Κανένα SMS δεν σώζει την κατάσταση ακαριαία.
Η «Αντι-Αμερικανιά»: Η Γη είναι ένας υπερπληθυσμένος πλανήτης υπό τον ΟΗΕ, ο Άρης είναι μια στρατιωτική αποικία και οι «Belters» (οι εργάτες της Ζώνης των Αστεροειδών) είναι η καταπιεσμένη εργατική τάξη. Πολιτική, βρώμικη τεχνολογία και μηδέν «γυαλιστεροί» ήρωες.

Planetes (Anime Σειρά - 26 επεισόδια): Μη σας ξεγελάει που είναι animation· είναι το πιο ρεαλιστικό sci-fi που έχει φτιαχτεί ποτέ για το διάστημα. Μια ομάδα ανθρώπων το 2075 που η δουλειά τους είναι ρακοσυλλέκτες διαστήματος. Μαζεύουν σκουπίδια και βίδες που περιφέρονται σε τροχιά γύρω από τη Γη, γιατί αν μια βίδα χτυπήσει ένα σκάφος με ταχύτητα 7-8 km/s, το διαλύει. Εστιάζει στις ψυχολογικές και σωματικές επιπτώσεις της έλλειψης βαρύτητας (απώλεια οστικής μάζας, καρκίνος από ακτινοβολία). Είναι μια σειρά για την εργατική τάξη του μέλλοντος.

Takedown (Track Down - Ταινία, 2000): Αν σας άρεσε ο κώδικας του Mr. Robot, αυτή η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία της καταδίωξης του Kevin Mitnick (του διασημότερου hacker των 90s). Παρόλο που έχει κάποιες χολιγουντιανές υπερβολές της εποχής, δείχνει το Social Engineering (κοινωνική μηχανική). Δείχνει ότι το hacking δεν είναι μόνο κώδικας, αλλά το να πείσεις κάποιον στο τηλέφωνο να σου δώσει έναν κωδικό. Είναι η «βρώμικη» πλευρά της ασφάλειας πληροφοριών.

Europa Report (Ταινία – 2013): Μια αποστολή στον δορυφόρο του Δία, την Ευρώπη, για την ανακάλυψη ζωής. Είναι γυρισμένο σαν “found footage”. Όλα είναι βασισμένα σε πραγματικά επιστημονικά δεδομένα. Η επικοινωνία με τη Γη κόβεται και οι επιστήμονες είναι μόνοι τους. Δεν υπάρχουν όπλα, δεν υπάρχουν τέρατα που πετάνε φωτιές. Υπάρχει μόνο η παγωμένη, εχθρική πραγματικότητα ενός ξένου κόσμου και ο εξοπλισμός που αρχίζει να χαλάει.

Who Am I (Γερμανική Ταινία – 2014): Πριν το Mr. Robot, υπήρχε αυτή η γερμανική ταινία για μια ομάδα hacker στο Βερολίνο. Πολύ κοντά στο στυλ του Mr. Robot. Δείχνει το Dark Web, το IRC, και το πώς μια ομάδα από περιθωριακούς μπορεί να προκαλέσει χάος. Έχει ένα τρομερό plot twist που σε κάνει να αμφιβάλλεις για τα πάντα, χωρίς να καταφεύγει σε αμερικανικά κλισέ του στυλ «σώζω τον κόσμο.

Sunshine (2007): Μια ομάδα επιστημόνων πηγαίνει να «επανεκκινήσει» τον Ήλιο που πεθαίνει. Παρόλο που έχει δράση, η ταινία εστιάζει στην ψυχολογική πίεση της απομόνωσης και στον θρησκευτικό δέος που προκαλεί το διάστημα. Ο φυσικός Brian Cox ήταν σύμβουλος και οι λεπτομέρειες για το σκάφος (Icarus II) και την προστασία από την ακτινοβολία είναι εξαιρετικές.

Moon (2009): Ένας άντρας (Sam Rockwell) δουλεύει μόνος του σε μια βάση στη Σελήνη. Η τεχνολογία εδώ είναι παλιά, σκονισμένη και χρηστική. Δεν υπάρχουν εκρήξεις, μόνο μια συγκλονιστική αποκάλυψη για το πώς η «εταιρεία» χρησιμοποιεί την τεχνολογία εις βάρος του ανθρώπου.

The Silent Sea (Νότια Κορέα, 2021): Σειρά στο Netflix. Μια αποστολή σε μια εγκαταλελειμμένη βάση στη Σελήνη για να βρουν ένα δείγμα που μπορεί να σώσει τη Γη από την ξηρασία. Έχει πολύ περισσότερο μυστήριο και «ασιατική» προσέγγιση στο δράμα, χωρίς τους Αμερικανούς πεζοναύτες.

El Eternauta: Η Αντι-Αμερικανιά στην πηγή της: Το κόμικ γράφτηκε ως αλληγορία για την αντίσταση κατά του ολοκληρωτισμού και της ξένης παρέμβασης. Δεν υπάρχει «θείος Σαμ» να έρθει να σώσει το Μπουένος Άιρες. Οι ήρωες είναι απλοί άνθρωποι, μια παρέα που έπαιζε χαρτιά όταν άρχισε να πέφτει το «θανατηφόρο χιόνι». Η Συλλογική Επιβίωση: Σε αντίθεση με το αμερικανικό μοντέλο του “Lone Wolf”, εδώ η επιβίωση εξαρτάται από την ομάδα και την αλληλεγγύη των γειτόνων. Τεχνολογία και Ρεαλισμός: Οι επιζώντες πρέπει να φτιάξουν μόνοι τους στολές προστασίας από το χιόνι με ό,τι υλικά βρουν (μονωτική ταινία, παλιά λάστιχα, γυαλιά). Είναι το peak του DIY Sci-Fi.

Silo (Apple TV+, 2023): Είναι αμερικανική παραγωγή, ΑΛΛΑ βασίζεται σε εξαιρετικά βιβλία και δεν έχει ίχνος «αμερικανιάς». Η ανθρωπότητα ζει σε ένα τεράστιο υπόγειο σιλό 144 ορόφων. Η τεχνολογία είναι απαρχαιωμένη, το hacking είναι επικίνδυνο και η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη κλειστοφοβία και μυστήριο. Είναι από τις πιο σοβαρές σειρές sci-fi των τελευταίων ετών.

The Wall (La Barrière - Βέλγιο): Μια σειρά για ένα μέλλον όπου η Ευρώπη είναι χωρισμένη από τείχη λόγω έλλειψης πόρων. Πολύ ωμή και πολιτική.

12 Monkeys (Η Σειρά - 4 Σεζόν): Μην την μπερδέψετε με την ταινία. Είναι ίσως η πιο καλογραμμένη σειρά για ταξίδι στο χρόνο. Ξεκινάει σαν κλασικό post-apocalyptic, αλλά καταλήγει σε ένα περίπλοκο παζλ. Έχει ολοκληρωθεί και οι δημιουργοί ήξεραν το τέλος από την 1η σεζόν. Κάθε λεπτομέρεια κουμπώνει. Δεν υπάρχουν Αμερικανοί ήρωες που σώζουν τη μέρα με μια ομιλία· υπάρχουν άνθρωποι που διαλύονται ψυχολογικά προσπαθώντας να διορθώσουν τα λάθη του παρελθόντος.

Years and Years (Mini-series - 6 Επεισόδια): Αυτή είναι η πιο «τρομακτική» σειρά που μπορείς να δει κάποιος σήμερα. Ακολουθεί μια οικογένεια στη Βρετανία από το 2019 μέχρι το 2034. Δείχνει την αργή, ρεαλιστική κατάρρευση της κοινωνίας λόγω τεχνολογίας, πολιτικής και κλιματικής αλλαγής. Οι ΗΠΑ στην ταινία γίνονται μια απομονωμένη, σχεδόν εχθρική δύναμη που προκαλεί προβλήματα στον υπόλοιπο κόσμο. Είναι μια σειρά για το πώς η τεχνολογία (transhumanism, social media) επηρεάζει τον απλό άνθρωπο. Είναι αυτοτελής, οπότε τη βλέπεις και ησυχάζεις.

Katla (Ισλανδία - 1 Σεζόν): Αν σας άρεσε το Dark, αυτό είναι το “ξαδερφάκι” του. Μετά την έκρηξη ενός υποθαλάσσιου ηφαιστείου στην Ισλανδία, πράγματα που ήταν θαμμένα στον πάγο για χιλιάδες χρόνια αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια. Είναι αργό, μελαγχολικό, σκανδιναβικό sci-fi/mystery. Η τεχνολογία (επιστημονικές μετρήσεις, γεωλογία) παίζει ρόλο, αλλά το κέντρο είναι η ανθρώπινη απώλεια. Είναι ολοκληρωμένη ιστορία (limited series).

Colony (3 Σεζόν - Δυστυχώς κομμένη, αλλαααά…): Οι εξωγήινοι έχουν καταλάβει τη Γη, αλλά δεν τους βλέπουμε ποτέ. Έχουν χωρίσει τις πόλεις με τείχη και έχουν βάλει ανθρώπους-συνεργάτες να διοικούν. Εστιάζει στη συνεργασία (collaboration) εναντίον της αντίστασης. Είναι μια μελέτη για την κατοχή (τύπου Β’ Παγκόσμιος). Αν και κόπηκε στην 3η σεζόν, ο τρόπος που χειρίζεται την τεχνολογία επιτήρησης (drones κτλ) είναι εξαιρετικός.

Arcane (Σειρά - 2 Σεζόν): Μην αφήσετε το γεγονός ότι είναι animation να σας σταματήσει. Είναι ίσως το κορυφαίο δείγμα Steampunk/Hextech που έχει φτιαχτεί ποτέ. Δείχνει τη σύγκρουση δύο κόσμων. Της πλούσιας Piltover (χρυσό, γρανάζια, καθαρή ενέργεια) και της υπόγειας Zaun (σωλήνες, χημικά, σκουριά). Δεν υπάρχει καλό και κακό. Υπάρχουν ταξικές διαφορές, πολιτική διαφθορά και χαρακτήρες που καταστρέφονται από τις φιλοδοξίες τους. Η τεχνολογία εδώ είναι επικίνδυνη και αλλάζει τα σώματα και τις ψυχές των ηρώων.

City of Lost Children (La Cité des enfants perdus - Ταινία, Γαλλία, 1995): Ένα σουρεαλιστικό οπτικό αριστούργημα από τους δημιουργούς του Amélie. Ένας τρελός επιστήμονας σε μια πλατφόρμα στη θάλασσα κλέβει τα όνειρα των παιδιών επειδή ο ίδιος δεν μπορεί να ονειρευτεί. Είναι η επιτομή του French Steampunk. Μηχανικά μάτια, κλώνοι, εγκέφαλοι μέσα σε ενυδρεία και μια πόλη που μοιάζει με εφιάλτη του Βικτωριανού Λονδίνου. Καμία σχέση με Hollywood.

Steamboy (Anime Ταινία – 2004): Από τον δημιουργό του Akira (Katsuhiro Otomo). Διαδραματίζεται στη Βικτωριανή Αγγλία. Όλη η ταινία αφορά μια «σφαίρα ατμού» (Steam Ball) που περιέχει μια απίστευτα πυκνή μορφή ενέργειας. Εστιάζει στο αν η τεχνολογία πρέπει να χρησιμοποιείται για το καλό της ανθρωπότητας ή για τον πόλεμο. Οι σκηνές με τις μηχανές είναι τόσο λεπτομερείς που μπορείς να «νιώσεις» τη θερμότητα του ατμού.

Tales from the Loop (Σειρά - 1 Σεζόν): Είναι Retro-futurism στα καλύτερά του (δεκαετία του '80 που δεν έγινε ποτέ). Αντί για “γαμάτα” gadgets, θα δεις σκουριασμένα ρομπότ παρατημένα στα χωράφια, τεράστιους τσιμεντένιους πύργους που βουίζουν και μια τεχνολογία που κανείς δεν καταλαβαίνει πια, αλλά όλοι τη δέχονται ως μέρος του τοπίου. Είναι ήσυχο, μελαγχολικό και πολύ ανθρώπινο.

Love, Death & Robots (Σειρά – Ανθολογία): Είναι ο «παιχνιδότοπος» των animation δημιουργών από όλο τον κόσμο. Δεν είναι όλα steampunk, αλλά υπάρχουν επεισόδια που θα λατρέψετε:

• “Good Hunting” (Season 1): Το απόλυτο Silk-punk (steampunk στην Κίνα). Δείχνει τη μετάβαση από τη μαγεία στη μηχανική, με εκπληκτική λεπτομέρεια στο πώς φτιάχνονται τα αυτόματα μέλη και οι ατμοκίνητες μηχανές.

• “The Very Pulse of the Machine”: Retro-futurism με απίστευτα χρώματα και φιλοσοφική προσέγγιση στην τεχνολογία.

• “Beyond the Aquila Rift”: Σκληρό sci-fi, ρεαλιστική τεχνολογία διαστήματος και ένα τέλος που θα σε στοιχειώσει.

Pluto (Anime Σειρά – 2023): Από τον δημιουργό του Monster. Αν σας άρεσε το Mr. Robot για την ψυχολογία του, εδώ θα κολλήσετε. Σε έναν κόσμο όπου ρομπότ και άνθρωποι συνυπάρχουν, κάποιος δολοφονεί τα επτά πιο εξελιγμένα ρομπότ του πλανήτη. Είναι retro-futuristic στην καρδιά του. Εξετάζει την Τεχνητή Νοημοσύνη όχι ως «υπερόπλο», αλλά ως κάτι που μπορεί να νιώσει τραύμα, μίσος και αγάπη. Μηδέν αμερικανική δράση, 100% υπαρξιακό θρίλερ.

Oxygen (Oxygène - Ταινία, Γαλλία, 2021): Μια γυναίκα ξυπνάει σε μια κρυογενική κάψουλα. Δεν ξέρει ποια είναι και το οξυγόνο τελειώνει. Όλη η ταινία είναι αυτή, η κάψουλα και μια Τεχνητή Νοημοσύνη (MILO). Είναι μια σπουδή στην τεχνολογική κλειστοφοβία. Πρέπει να λύσει τεχνικά προβλήματα του συστήματος για να ζήσει. Καμία βοήθεια από έξω, κανένας ήρωας.

Cyberpunk: Edgerunners (Anime Σειρά): Παρόλο που βασίζεται στο γνωστό παιχνίδι, η σειρά είναι ένα αριστούργημα της “σκουριάς” και του neon. Το “bio-hacking” στα άκρα. Οι άνθρωποι αντικαθιστούν μέλη τους με μηχανές μέχρι που τρελαίνονται (Cyberpsychosis). Διαδραματίζεται στη Night City, μια πόλη που ελέγχεται από εταιρείες (κυρίως την ιαπωνική Arasaka). Ο πρωταγωνιστής είναι ένα παιδί της δρόμου που προσπαθεί απλά να βγάλει τη μέρα. Το τέλος είναι όσο ωμό και μηδενιστικό πρέπει.

Blame! (ταινία): Είναι το απόλυτο Industrial/Cyberpunk. Μια τεράστια πόλη-μηχανή που χτίζει τον εαυτό της ασταμάτητα, και οι άνθρωποι είναι σαν παράσιτα μέσα στις αχανείς σωληνώσεις και τα μέταλλα. Μηδέν συναίσθημα, μόνο επιβίωση και σκουριά.

Gantz:O (Ταινία CGI): Είναι ιαπωνική. Μια ομάδα ανθρώπων που μόλις πέθαναν, ανασταίνονται από μια μαύρη σφαίρα (το Gantz) και αναγκάζονται να παίξουν ένα παιχνίδι θανάτου ενάντια σε τέρατα στο Τόκιο. Είναι ωμό, βίαιο και η τεχνολογία (τα όπλα και οι στολές τους) έχει μια πολύ “μηχανική” και Steampunk/Tech αίσθηση. Δεν υπάρχουν ηρωισμοί, μόνο απελπισμένοι άνθρωποι που προσπαθούν να καταλάβουν πώς δουλεύουν τα όπλα τους πριν τους διαλύσουν.

Εντάξει, το Black Mirror δεν το αναφέρω, θέλω να πιστεύω πως δεν υπάρχει άνθρωπος εδώ μέσα που δεν έχει δει τη σειρά.

ΒΟΝUS:

Ε, δεν μπορεί. Από πολλούς έχει περάσει από το μυαλό μας πόσο καλύτερος θα ήταν ο πλανήτης χωρίς τις ΗΠΑ. Εδώ είναι οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις:

The Day After Tomorrow (2004): Αν και είναι χολιγουντιανή ταινία, έχει μια σκηνή που έχει μείνει στην ιστορία για την ικανοποίηση που προσφέρει σε όσους έχουν μπουχτίσει. Λόγω της κλιματικής καταστροφής, οι ΗΠΑ παγώνουν. Οι Αμερικανοί γίνονται πλέον παράνομοι μετανάστες που προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα προς το… Μεξικό. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ πεθαίνει, και ο αντιπρόεδρος βγάζει λόγο από την πρεσβεία των ΗΠΑ στο Μεξικό, παραδεχόμενος ότι η αλαζονεία της χώρας του κατέστρεψε τον πλανήτη και ευχαριστώντας τις «χώρες του τρίτου κόσμου» που τους δέχτηκαν ως πρόσφυγες.

Death Stranding (video game / επερχόμενη ταινία): Αν και είναι παιχνίδι (του Hideo Kojima), είναι η απόλυτη αποδόμηση της Αμερικής. Οι ΗΠΑ έχουν διαλυθεί ολοσχερώς. Δεν υπάρχει κυβέρνηση, μόνο απομονωμένοι άνθρωποι σε καταφύγια. Εσύ παίζεις έναν ντελιβερά. Ο στόχος δεν είναι να «πολεμήσεις» ή να «νικήσεις», αλλά να ξανασυνδέσεις τους ανθρώπους. Η ταινία ετοιμάζεται τώρα από την A24 (που φημίζεται για το ότι δεν κάνει «αμερικανιές») και υπόσχεται να δείξει έναν κόσμο που προσπαθεί να επιβιώσει πάνω στα συντρίμμια της αμερικανικής ιδέας.

Starship Troopers (1997): Πολλοί νομίζουν ότι είναι μια ταινία για «γαμάτους στρατιώτες». Στην πραγματικότητα, ο σκηνοθέτης Paul Verhoeven έφτιαξε μια τρομερή σάτιρα του αμερικανικού φασισμού. Οι «ήρωες» μοιάζουν με μοντέλα, η κοινωνία είναι απόλυτα στρατιωτικοποιημένη και ο «κόσμος» είναι μια παγκόσμια ομοσπονδία που θυμίζει ναζιστική Γερμανία με αμερικανικό περιτύλιγμα. Αν την δεις με κριτική ματιά, καταλαβαίνεις ότι η ταινία σου λέει: «Κοιτάξτε πόσο γελοίοι και επικίνδυνοι είναι αυτοί οι “γαμάτοι” τύποι που θέλουν να σώσουν τον γαλαξία».

Children of Men (2006): Εδώ η Αμερική απλά δεν υπάρχει. Αναφέρεται ότι έχει καταρρεύσει ολοσχερώς μέσα σε εμφύλιο χάος. Όλη η ιστορία διαδραματίζεται στη Βρετανία, η οποία είναι η τελευταία χώρα με κάποια μορφή οργάνωσης (αν και φασιστική). Δεν έρχεται κανένας Αμερικανός πεζοναύτης να σώσει την κατάσταση. Η ελπίδα της ανθρωπότητας βρίσκεται στα χέρια μιας ομάδας επιστημόνων (The Tomorrow Project) που κρύβεται κάπου στον ωκεανό, μακριά από σημαίες και κράτη.

Dead Man’s Letters (1986): Το «διαμάντι» από την ΕΣΣΔ: Αν θέλετε να δειτε την απόλυτη κατάρρευση της Δύσης (και της Ανατολής) χωρίς ηρωισμούς: Γυρίστηκε στην ΕΣΣΔ αμέσως μετά το Τσερνόμπιλ. Δείχνει το τέλος του κόσμου μετά από ένα πυρηνικό «λάθος». Οι επιστήμονες κρύβονται στα υπόγεια ενός μουσείου και προσπαθούν να καταλάβουν πού απέτυχε η ανθρωπότητα. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα, καμία σημαία, μόνο η σκόνη ενός κόσμου που αυτοκτόνησε λόγω της τεχνολογικής του αλαζονείας.

Σίγουρα έχω ξεχάσει αρκετά ακόμα, οπότε συμπληρώστε ανηλεώς.

3 αναρτήσεις - 2 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

Καθώς λόγω ταξιδιού θα βρίσκομαι αύριο Κυριακή 01/03 στην Αθήνα, όποιος θέλει, ας γράψει από κάτω να πιούμε έναν καφέ ως γνωριμία μεταξύ μελών του linux-user.gr.

Τοποθεσία άγνωστη προς το παρόν, αλλά όπου βολέψει κάπου στο κέντρο κοντά στο μετρό, προς το απόγευμα.

Υ.Γ. Ήταν να γράψω το post μέσα στην εβδομάδα αλλά με πήγε τραίνο.

7 αναρτήσεις - 5 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

Το συμβάν συνέβη στις 23 Φλεβάρη… Είναι κάπως αργά για το μήνυμα αυτό, αλλά αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι εξάντλησα όλες τις γνώσεις και τα κουράγια μου! Η απεύθυνση στο Φόρουμ του Nextcloud δεν απέδωσε, εν μέρει επειδή το pastebin δεν μου επέτρεπε την δημιουργία κειμένων τόσο μεγάλων όσο τα error.logs, όσο και επειδή το Φόρουμ του Nextcloud δεν δεχόταν κοινόχρηστα λινκς αυτών των καταγραφών από Γκούγκλ Ντράιβ!

Το θέμα έχει ως εξής:

Από το 2022 συγχρονίζω τον τοπικό κατάλογο “Nextcloud” με ένα Raspberry Pi 4 B που λειτουργεί με NextcloudPi. Τρια και πλέον χρόνια, ο μικρός αυτό σέρβερ δούλευε απρόσκοπτα και αποτελεσματικά: ουδέποτε παρουσίασε προβλήματα και ο εβδομαδιαίος έλεγχος των καταγραφών του, όσο και του Apache2, ποτέ δεν έδειξε κάτι το ανησυχητικό! Ο συγχρονισμός γινόταν προς έναν εξωτερικό SSD 2,5in 500GB συνδεδεμένο σε θύρα USB του Raspberry Pi 4.

Από τις 20 Φλεβάρη αρχίζω την προσπάθεια προετοιμασίας ενός δεύτερου “καναλιού” συγχρονισμού: και πάλι ένα Raspbery Pi, αυτή τη φορά της σειράς 3 Β+ με Nextcloud (όχι NextcloudPi, όπως στην περίπτωση του Raspi4) στην κάρτα SD και με έναν SSD κουμπωμένο στη θύρα USB. Το σετάρισμα του Raspi3 έγινε με τη βοήθεια του ChatGPT και χωρίς να είναι συνδεδεμένο το Raspi4+NextcloudPi. Η ρύθμιση Raspi3 με Nextcloud μου πήρε τρεις ημέρες, μαζί με τις… καθυστερήσεις… Κάποια στιγμή της τέταρτης ημέρας κάθομαι να ρυθμίσω και το Nextcloud Desktop Client, εφαρμογή που διαχειριζόταν επί μακρόν τον συγχρονισμό με Raspi4+NextcloudPi! Είμαι υποχρεωμένος, λοιπόν, εκείνη τη στιγμή να συνδέσω στο δίκτυο και το Raspbery Pi 4. Και εγένετο ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ! Τα περιεχόμενα αρχεία του καταλόγου “Nextcloud” χάθηκαν όχι μόνο από τον τοπικό SSD αλλά και από τους δυο άλλους που ήσαν συνδεδεμένοι στα Rasbperry Pi 3 και 4!

Τα αρχεία δεν τα βρίσκω πουθενά: ούτε στον τοπικό ~/.local/share/Trash, ούτε στους άλλους δυο SSD. Δεν υπάρχουν σε κάποιον κρυφό κατάλογο! Φυσικά, ούτε στις δυο κάρτες SD…! Εγκατέστησα τοπικά το testdisk, αλλά δεν καταλαβαίνω τις επιλογές του καλά… Επέλεξα κάποιες από αυτές για ανάλυση, αλλά όχι ανάκτηση ή προβολή αρχείων, χωρίς να πάρω κάποιο ενθαρρυντικό αποτέλεσμα… Επίσης, διστάζω, φοβάμαι να κάνω χρήση του testdsisk πάνω στον τοπικό SSD αφού, ακόμη κι αν ήξερα επακριβώς τι κάνει η κάθε επιλογή του, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να γίνει βλάβη στον δίσκο!

Τα χαμένα αρχεία, κυρίως αρχεία κειμένου σε διάφορα φορμά, τόσο κλειστά όσο και ανοικτά, είναι μερικές δεκάδες γιγαμπάυτ και ήσαν καρπός πολυετών εργασιών! Δεν αποτελούν επιβιωτική περιουσία, δεν συμβάλλουν στο οικονομικό εισόδημά μου, αλλά έχουν συναισθηματική και ηθική για μένα αξία… Τέλος πάντων…

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος/κάποια που μπορεί να βοηθήσει στην ανάκτηση έστω μέρους των χαμένων αρχείων…! Είμαι στη διάθεση του καθενός, δημόσια ή με προσωπικά μηνύματα, για αποστολή όσων καταγραφών μπορώ να εντοπίσω και να αποθηκεύσω, πέντε ημέρες μετά την καταστροφή!

Καλό κουράγιο και δύναμη σε όλους!

36 αναρτήσεις - 7 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

1. Εγκατάσταση απαραίτητων πακέτων

Ανοίγεις τερματικό και τρέχεις:

  paru -S whisper.cpp wtype wl-clipboard alsa-utils libnotify

• whisper.cpp → offline speech-to-text

• wtype → γράφει κείμενο στο ενεργό παράθυρο

• wl-clipboard → προαιρετικά για copy στο clipboard

• alsa-utils → για να καταγράφει το μικρόφωνο

• libnotify → για να δείχνεις notifications στην οθόνη

2. Κατέβασε το μοντέλο

Δημιούργησε φάκελο και κατέβασε το base μοντέλο:

mkdir -p ~/.local/share/whisper
cd ~/.local/share/whisper
wget https://huggingface.co/ggerganov/whisper.cpp/resolve/main/ggml-base.en.bin

Το base.en είναι γρήγορο και αξιόπιστο για τους περισσότερους υπολογιστές. Αν έχεις δυνατό CPU, μπορείς να πάρεις το small.en για ακόμα καλύτερη ακρίβεια.

Προφανώς αυτό είναι για ΑΓΓΛΙΚΑ ΜΟΝΟ, ψάχνω πως μπορώ ανάλογα το keybord layout να διαλέγει το ανάλογο whisper model.. (διαβάστε 2ο post)

3. Δημιουργία του toggle push-to-talk script

Φτιάχνουμε ένα script που κάνει record όταν πατάς και μετά transcribe όταν πατάς ξανά:

mkdir -p ~/.local/bin
nano ~/.local/bin/voxtype

Και μέσα στο αρχείο βάζεις:

#!/usr/bin/env bash

MODEL="$HOME/.local/share/whisper/ggml-base.en.bin"
TMP_WAV="/tmp/whisper-record.wav"
TMP_OUT="/tmp/whisper-output.txt"

# If recording is running, stop and transcribe
if pgrep -x "arecord" > /dev/null; then
    pkill -INT arecord
    notify-send "Voxtype" "Processing..."

    # Transcribe using whisper.cpp
    whisper-cli -m "$MODEL" -f "$TMP_WAV" -otxt -of "/tmp/whisper-output" > /dev/null 2>&1

    # Check correct output file
    OUTPUT_FILE="/tmp/whisper-output.txt"
    if [[ -f "$OUTPUT_FILE" ]]; then
        cat "$OUTPUT_FILE" | wtype -  # type into active window
        cat "$OUTPUT_FILE" | wl-copy  # optional copy to clipboard
    else
        notify-send "Voxtype" "Error: transcription file missing"
    fi

    rm -f "$TMP_WAV" "$TMP_OUT"
    exit 0
fi

# Otherwise, start recording
notify-send "Voxtype" "Recording..."

## do -c 1 for mono recording ## arecord -f cd -c 1 -t wav "$TMP_WAV" &
arecord -f cd -t wav "$TMP_WAV" &

# Ξεκίνα καταγραφή
notify-send "Voxtype" "Recording..."
arecord -f cd -c 1 -t wav "$TMP_WAV" &

Εάν έχεις πρόβλημα μπορεί να φταίει που γράφει Stereo ήχο το μικρόφωνο, μπορείς με -c 1 να γράψει Mono.

Κάνουμε το script εκτελέσιμο:

chmod +x ~/.local/bin/voxtype

4. Ρύθμιση keybind στο Hyprland

Άνοιξε το αρχείο ρυθμίσεων:

nano ~/.config/hypr/hyprland.conf

Και πρόσθεσε μια γραμμή για το keybind (πχ SUPER + X):

bind = SUPER, X, exec, ~/.local/bin/voxtype

Μετά κάνεις reload Hyprland:

hyprctl reload

5. Πώς δουλεύει

1. Εστίασε σε ένα text field (πχ browser ή editor)

2. Πάτα SUPER + X → ξεκινά η καταγραφή, βλέπεις notification “Recording…”

3. Μίλα όσο θέλεις

4. Πάτα SUPER + X ξανά → σταματά η καταγραφή, τρέχει το whisper, και το κείμενο γράφεται αυτόματα στο ενεργό παράθυρο και αντιγράφεται στο clipboard

6. Tips / Βελτιώσεις

• Αν βλέπεις garbled text, βεβαιώσου ότι η γραμμή arecord -f cd -c 1 -t wav χρησιμοποιεί -c 1 (mono)

• Μπορείς να αλλάξεις το μοντέλο σε small.en για πιο ακριβή αναγνώριση

• Τα notifications κάνουν πιο ξεκάθαρο πότε ηχογραφεί και πότε επεξεργάζεται πριν το κάνει paste

Με αυτόν τον τρόπο έχεις ένα fully offline Voxtype-style dictation σε Arch και χωρίς root, χωρίς ydotool και χωρίς daemons, που δουλεύει σταθερά σε Wayland/Hyprland.

7. Τίτλοι Τέλους

• Προσπάθεια ίδιας λειτουργίας σε άλλα wm/de, π.χ. kde/gnome/κ.α.
• Ιδέα την πήρα από το VoxType του Omarchy αλλά χωρίς το ουσιαστικό VoxType.io
• Προσπάθεια χρήσης Ελληνικών είτε αναγνωρίζοντας το keyboard layout είτε με άλλο keyboard binding (πιο εύκολο) (διαβάστε 2ο post)

14 αναρτήσεις - 3 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

1 ανάρτηση - 1 συμμετέχων

Διαβάστε όλο το νήμα

Ο σύνδεσμος → https://www.youtube.com/watch?v=TvRRJWM6cTE

8 αναρτήσεις - 5 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

3 αναρτήσεις - 2 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

Σε αυτή την σειρά μαθημάτων, θα προσπαθήσω να φτιάξω μια σειρά μαθημάτων σχετικά με το Flutter framework της Google.

Οι λόγοι που θέλω να το κάνω είναι κατά βάση 3:

1. Θα μαθαίνω και εγώ κατά την διαδικασία

   1. Διδάσκω ήδη Python σε μαθητές λυκείου, οπότε θα με βοηθήσει στο Documentation

   2. Ότι δείχνω θα το μαθαίνω παράλληλα, όποτε εκτός από έναν καλό οδηγό, θα το χρειαστώ και εγώ για να γυρνάω πίσω

2. Δεν έχω καθόλου εμπειρία στο Front End (Αυτό θα είναι αρκετά ενδιαφέρον)

3. Θέλω να μείνει και κάτι ανοιχτό στην κοινότητα, σε περίπτωση που ενδιαφέρει κάποιον

Χωρίς άλλη καθυστέρηση,
καφές έτοιμος
Μουσική Έτοιμη
πάμε να ξεκινήσουμε.

Ο οδηγός που ακολουθώ ειναι αυτος απο το [geeksforgeeks] (< Dart Tutorial - GeeksforGeeks >)και το επίσημο documentation της Flutter.

1. Τι είναι το Flutter;
   Το Flutter είναι ένα mobile SDK με το οποίο μπορούμε να φτιάξουμε εφαρμόγες για Android και iOS με ένα κώδικα (είναι cross platform δηλαδή). Το ανέπτυξε η Google τον Δεκέμβριο του 2017.

Το Flutter γραφεται σε μια γλώσσα ανοιχτού κώδικα που ανέπτυξε επίσης η Google την Dart. Η Dart σχεδιάστηκε για να χρησιμοποιείται και server αλλά και client side. Βέβαια, χρήσιμοποιείται κυρίως στην ανάπτυξη λογισμικού για κινητές συσκευές (Android, iOS), Υπολογιστές (Linux, Windows, MacOS) και φυσικά ΙοΤ (Internet of Things), χρησιμοποιώντας το Flutter framework.

Η Dart είναι μια αντικειμενοστραφής γλώσσα προγραμματισμού, βαθιά επηρεασμένη από C, Java και JS.

Γιατί να μάθω Dart?

• Ειναι γρήγορη → Η Dart μεταφραζεται σε native κώδικα, αυτό σημαίνει πως είναι πολύ γρήγορη και ιδανική για ανάπτυξη λογισμικού σε κινητές συσκευές
• Εύκολη στην εκμάθηση → Η Dart μοιάζει αρκετά με Java και Javascript, και αυτό την κάνει εύκολη στην εκμάθηση σε νέοους προγραμματιστές
• Το Flutter Framework → Η καρδιά του Flutter χτυπάει με dart, οπότε μαθαίνοντας Dart, μπορούμε να φτιάξουμε ομορφές και γρήγορες εφαρμογές και παιχνίδια
• Ένας κώδικας, πολλές συσκευές → Με την Dart και καν επέκταση με την Flutter, μπορούμε να γράψουμε 1 κώδικα για πολλαπλές συσκευές όπως IoT, Desktop, Mobile κτλ.

Τι θα χρειαστούμε;

Την Flutter μπορούμε να την γράψουμε σε οποιδήποτε λειτουργικό συστημα θέλουμε (Linux, MacOS, Windows), και για οτιδήποτε κινητή συσκευή ή λειτουργικό σύστημα, ακόμα και για web εφαρμογές.

Στον οδηγό αυτόν θα δούμε την ανάπτυξη λογισμικού με Flutter σε Ubuntu 24.04 (Αν και κάποια στιγμή θα ανεβάσω το πώς γίνεται και σε κάποια άλλη διανομή μέσω του επίσημου τρόπου, αλλά στο παρόν θα περιοριστώ στο τι θα χρειαστεί)
PS… To Παρακάτω είναι μέσω snap (έτσι το έστησα στην αρχή)
Όποτε:

1. Την αγαπημένη μας Linux διανομή
2. Visual studio και Android Studio
3. KVM για να τρέξει γρήγορα
4. Snap or Flatpak
5. Να γνωρίσουμε τον package manager της διανομής μας
6. Google Chrome Browser (μας κάνει ο οποιοσδήποτε) εκτός του flatpak (λόγο sandbox i suppose… Εγώ κατέβασα το .deb απο την Google)

Η εγκατάσταση

1. Θα κάνουμε εγκατάσταση από το snap τα flutter SDK, Android Studio και visual studio code (Προαιρετικά το τελευταίο)

Μόλις οι εγκαταστάσεις τελειώσουν, θα ανοίξουμε το Android-studio και θα κάνουμε εγκατάσταση τα Android SDK, Android Emulator κτλ. Αν ανοιξούμε το Android studio και ακολουθήσουμε ότι χρειαζόμαστε, θα είμαστε πάρα πολύ κοντά στο να φτιάξουμε την πρώτη μας εφαρμογή… Βέβαια, θα χρειαστεί να κάνουμε κάποια πράγματα παραπάνω.

Το Android Studio

Ανοίγουμε το Android Studio ξανά, αν δεν το έχουμε κλείσει και θα χρειαστεί να κάνουμε εγκατάσταση το side to side SDK και τα Plugins (Flutter, Dart)

Μόλις τελειώσουμε, Θα χρειαστεί να κάνουμε Restart το Android Studio

Flutter (Command)
Μόλις τελειώσουμε με το Android Studio, θα ασχολήθούμε με το flutter. Ο καλύτερός μας φίλος, είναι το flutter doctor.
Το Flutter για να δουλέψει χρειάζεται κάποια πράγματα

[✓] Flutter (Channel stable, 3.41.1, on Ubuntu 24.04.4 LTS 6.17.0-14-generic, locale en_US.UTF-8) # Flutter SDK
[✓] Android toolchain - develop for Android devices (Android SDK version 36.0.0) # Το βάλαμε μέσω του Android Studio
[✓] Chrome - develop for the web # Chrome Browser - Για web apps Developing
[✓] Linux toolchain - develop for Linux desktop # Το Toolchain για να τρέξει natively στο Linux
[✓] Connected device (2 available)
[✓] Network resources

Σε ένα τερματικό, θα τρέξουμε την εντολή
$ flutter doctor
Η εντολή θα κατεβάσει το SDK και θα κάνει ενα διαγνωστικό έλεγχο για να δεί αν λείπει κάτι

Αυτά που μας λείπουν είναι τα παρακάτω
[✓] Flutter (Channel stable, 3.41.1, on Ubuntu 24.04.4 LTS 6.17.0-14-generic, locale en_US.UTF-8)
[!] Android toolchain - develop for Android devices (Android SDK version 36.1.0)
! Some Android licenses not accepted. To resolve this, run: flutter doctor --android-licenses
[χ] Chrome - develop for the web (Cannot find Chrome executable at google-chrome)
! Cannot find Chrome. Try setting CHROME_EXECUTABLE to a Chrome executable.
[χ] Linux toolchain - develop for Linux desktop
! Unable to access driver information using ‘eglinfo’.
It is likely available from your distribution (e.g.: apt install mesa-utils)
[✓] Connected device (1 available)
[✓] Network resources

! Doctor found issues in 2 categories.

Το πρώτο για να διορθώθει θα πρέπει να αποδεχθούμε τα Android licenses με την εντολή
$ flutter doctor --android-licenses

Στο 2ο, θα χρειαστεί να κάνουμε εγκατάσταση τον Google Chrome (Προσοχή, προτιμήστε το .deb και όχι το flatpak, γιατί δεν θα δουλέψει λόγω του sandboxing που έχει το δεύτερο)

Στο 3ο, θα χρειαστεί να κάνουμε εγκατάσταση τα mesa-utils, με την apt εντολή
$ sudo apt install mesa-utils

Η πρώτη εφαρμογή
Μόλις τα κάνουμε όλα αυτά, είμαστε έτοιμοι να τρέξουμε την πρώτη μας εφαρμογή, για καλή μας τύχη το Android Studio θα μας φτιάξει μια απλή demo εφαρμογή, όπου μπορούμε να την τρέξουμε.

Ανοίγουμε το Android Studio και επιλέγουμε “New Flutter Project”

Επιλέγουμε Flutter, και βρίσκουμε το SDK (Αν χρησιμοποιήσατε το snap package θα είναι στο /home/$USER, αν το κάνατε μέσω του επίσημου documentation, έλα ξέρεις που είναι, το έβαλες στο PATH ;-))

Πατάμε Next και αν θέλουμε δίνουμε ένα όνομα. (Σε αυτό το σημείο, δεν μας ενδιαφέρει να αλλάξουμε κάτι εκτός του ονόματος της εφαρμογής)

FYI TO “Test1” ειναι λάθος όνομα, μιάς και η Dart θέλει μικρά γράμματα και όχι κεφαλαία.

Και πατάμε Create.

Η εφαρμογή μας στο Android Studio

Το Android Studio στο αριστερό πάνελ περιέχει όλα τα αρχεία της εφαρμογής

Στο επάνω μέρος θα βρούμε τα Εmulators, το run και το Debug όπως και την επιλόγη του .dart file που θα τρέξει. Στην περίπτωσή μας, θα τρέξει το main.dart

Επιλέγουμε το run και…

Το πρώτο μας πρόγραμμα…

Πριν κλείσουμε αυτό το αρθρό θέλω να σταθώ σε 2 πράγματα,

1. Στα επόμενα, θα κάνουμε κάποια βασική dart
2. Η Flutter ειναι hot reload framework, που σημαίνει πως δεν χρειάζεται να κάνουμε stop και ξανα run, αρκεί να κάνουμε save

P.S.

Το έγραψα στο Obsidian και οι εικόνες δεν μεταφέρθηκαν, θα επιστρέψω με διορθώσεις

5 αναρτήσεις - 3 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

Μεταφορά τεχνογνωσίας:

Εκπαίδευση και κατάρτιση:

Πηγή:

1 ανάρτηση - 1 συμμετέχων

Διαβάστε όλο το νήμα

Έχοντας άπλετο χρόνο αυτές τις μέρες είπα να συμμαζέψω τον υπολογιστή μου. Και όταν λέω ¨συμμαζέψω” εννοώ να διορθώσω θέματα που αν τα έβλεπε ακόμα και ένας πρωτοετής τεχνικός θα με έβαζε κάτω και θα μου βάραγε κλωτσιές στη σπλήνα.

Εδώ και ενάμιση χρόνο χρειαζόμουν πολλές εξωτερικές συσκευές (printer, scaner, γραφίδα, εξωτερικούς δίσκους, στικάκια, έξτρα ηχεία, ακουστικά, μικρόφωνο, δεύτερη οθόνη, αντάπτορες και άλλα) εκτός των στάνταρ (mouse, keyboard). Έτσι, έχοντας λίγες θύρες (4 πίσω, 2 μπροστά) κατ’ ανάγκη έκανα “τρένα” με usb hubs.
Δεν έχω κάποιο τρομερό hardware, Είναι μια σεβαστή, αξιόπιστη motherboard, και ένας ικανοποιητικός επεξεργαστής με 16άρα μνήμη, έναν εσωτερικό ssd και έναν hhd εσωτερικό επίσης, Μηχάνημα που αισίως κλείνει τα 10 χρόνια φέτος αν και δεν το δούλευα μόνιμα όλα αυτά τα χρόνια. Οι δε εργασίες που έπρεπε να κάνω, κατά ένα μέρος ήταν απαιτητικές και πολύωρες.

Εν τω μεταξύ, από κάποιο σημείο είχα αρχίσει να βλέπω τα προβλήματα. Άρχισαν με τα τρελά του mouse, συνεχίστηκαν που με ένα απλό σκουντήματα ο υπολογιστής έκλεινε, ενίοτε πάγωνε το σύμπαν και η μονή επιλογή ήταν το βίαιο κλείσιμο από το κουμπί.
Οι υποχρεώσεις όμως και η ανάγκη να διεκπεραιώσω όλα όσα έκανα δεν με άφηναν να ασχοληθώ με αυτά τα προβλήματα. Άλλοτε βαριόμουν, ώσπου πρόσφατα η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο.
Ιδίως με τις συνεχείς αποσυνδέσεις του hdmi, κοινώς έχανα την οθόνη.
Όταν έκανα έλεγχο στον ssd δίσκο και είδα πως η υγεία του είχε πέσει στο 26% και ο hhd είχε πολλά χαλασμένα sectors και ακόμα χειρότερα, όταν είδα 860 βίαιες αποσυνδέσεις (unsafe shutdowns) κατάλαβα ότι ήμουν στο παρά πέντε πριν ο υπολογιστής ταξιδέψει σε τόπους χλοερούς (σε καμιά χωματερή της Αφρικής για να ακριβολογήσω).

Αποσύνδεσα τα “τρένα” usb hubs, κράτησα μόνο τα ελάχιστα και βασικά που χρειαζόμαι και αυτά καρφωμένα στις πίσω θύρες (οι μπροστινές, συνήθως δεν είναι τόσο καλές όσο οι πίσω), αποφόρτισα τους πυκνωτές, μόνωσα το σασί με επαγγελματική μονωτική ταινία όπου ακουμπούσαν σίδερα (πχ εκεί που βιδώνει η κάρτα γραφικών), backup, έστειλα για αιώνια ανάπαυση τον hhd ο οποίος ήταν η αιτία πολλών παρενεργειών, καθάρισα τόσο καλά και λεπτομερώς εσωτερικά τον υπολογιστή (άνετα βάζεις μαξιλάρι και κοιμάσαι), έβαλα όλα τα καλώδια usb και το hdmi θωρακισμένα και τέλος πάντων, επί της ουσίας, σταμάτησα αυτό που τεχνικά ονομάζεται «Electrical Noise» (ηλεκτρικός θόρυβος).

Για όποιον δεν ξέρει τι είναι αυτό, θα το πω με ένα απλό παράδειγμα: φανταστείτε τον SSD και τη RAM σαν μουσικούς που προσπαθούν να παίξουν Vivaldi, και δίπλα τους βαράει κάποιος με κομπρεσέρ (ο προβληματικός HDD και τα βραχυκυκλώματα) που τους κάνει όχι απλά να χάνουν τον ρυθμό αλλά παίζουν προβληματικά, στη σκιά του κομπρεσέρ).

Και για όσους αναρωτηθούν πως είναι δυνατόν ένας χαλασμένος hhd να προκαλεί πρόβλημα ως ακόμα και στην οθόνη, η απάντηση είναι απλή: ένας δίσκος που πεθαίνει συχνά (συχνότατα) τραβάει απότομα ρεύμα ή κάνει μικροβραχυκυκλώματα προσπαθώντας να διαβάσει τα δεδομένα. Ε, αυτό μπορεί να επηρεάσει μέχρι και την κάρτα γραφικών ή και τη μητρική, προκαλώντας αυτά τα κουφά στην οθόνη και όχι μόνο.

Επιπλέον, ήταν και το «kernel wait times». Αυτό, επειδή ο πυρήνας προσπαθούσε απεγνωσμένα να επικοινωνήσει με τον χαλασμένο δίσκο. Όταν όμως ο δίσκος δεν απαντούσε, το σύστημα πάγωνε για χιλιοστά του δευτερολέπτου, με αποτέλεσμα τα σπασίματα στην εικόνα ή καθυστερήσεις (και όχι μόνο). Στέλνοντάς τον λοιπόν, στο κουτί της ανακύκλωσης (νταξ, σε ένα χαρτόκουτο στο υπόγειο του σπιτιού μέχρι να τον «σφυρηλατήσω») τα conflict πήραν και αυτά πόδι καθότι πλέον ο υπολογιστής δεν χρειάζεται να διαχειριστεί σφάλματα με τη ροή των δεδομένων είναι πλέον γραμμική και καθαρή.
Το δε GPU Hardware Acceleration (η επιτάχυνση υλικού) έχει ενεργοποιηθεί άψογα στο 100%. πλέον.
Και αν σκεφτείς πως ως οθόνη έχω μια HKC-TV και το Bruce RGB δείχνει λες και είναι σε 4k σύγχρονή οθόνη δεν το λες και λίγο.

Και αν αναρωτιέστε για τον χρόνο του boot (από τη στιγμή που πατάω το κουμπί μέχρι να φτάσει στην login screen):

👤▶c◎nstantin☮s 🖥️ -$ systemd-analyze

Startup finished in 2.183s (kernel) + 5.875s (userspace) = 8.059s

graphical.target reached after 5.857s in userspace.

8.059s κοινώς. Και ο kernel σε 2.183s (αυτό, με λόγια, ονομάζεται «ακαριαία»). Και που αν κάτσω να ασχοληθώ (που δεν θα το κάνω) νομίζω μπορώ να το κατεβάσω και άλλο. Ίσως, και 1s ακόμα!

Πριν, με όλα τα προβλήματα, είχα 9,6 δευτερόλεπτα που δεν το λες καθόλου άσχημο. Ξέρω πολλούς με Windows, με σύγχρονα pc και με NVMe επάνω που πασχίζουν να το κάνουν. Ακόμα και ένας να σύγχρονος Mac των 2.000€ κάνει boot σε περίπου 10-15 δευτερόλεπτα εξ όσων γνωρίζω.
Σε κάποια Foscomm κάποτε, ένας τυπάκος από την Google μου είχε πει ότι δεν χρειάζονται μετρήσεις. Καταλάβαινες ότι ο υπολογιστής σου είναι σφαίρα αν ξεκινάει πιο γρήγορα από όσο χρειάζεται ένας άνθρωπος για να καθίσει στην καρέκλα και να πιάσει το ποντίκι.

- Ηθικό δίδαγμα:

1. Μη τον πετάς:
Αν ο υπολογιστής σας βγάζει κουφά προβλήματα, μην τον παραγκωνίσετε μη τα βάψετε μαύρα με τη μια. Εξετάστε και άλλες παραμέτρους, όσο άσχετες και αν σας φαίνονται αρχικά, που μπορεί να προκαλούν αυτά τα προβλήματα.

2. Linux και πάλι Linux:
Σκεφτείτε αυτό που ανέφερα πριν: 860 unsafe shutdowns! Το λες και ρεκόρ. Κι’ όμως, αν εξαιρέσω ότι μέσα σε 3.5 χρόνια σχεδόν, ο ssd , εξαιτίας αυτών, έγινε παλαίμαχος (έπεσε στο 26% όπως είπα, κοινώς 12 με 18 μήνες ζωής ακόμα) και με όλα αυτά τα προβλήματα, τα usb τρένα, τα περιφερειακά bootαρε γρήγορα και δούλευε είναι απολύτως λογικό να συμπεράνουμε ότι το Linux λειτούργησε ως “μηχανική υποστήριξη” για τον υπολογιστή.
Να το δούμε αυτό αν στο μηχάνημα συνέβαιναν όλα αυτά αλλά αντί για Linux είχε Windows;
Η σύντομη εκδοχή είναι ότι θα είχε παραδώσει πνεύμα προ πολλού. Και υπάρχει εξήγηση γι΄αυτό:

1. Η ανοχή στα σφάλματα δίσκου (I/O Errors)
Όταν τα Windows συναντούν έναν δίσκο που “αργοπεθαίνει” ή έχει βραχυκυκλώματα (όπως ο παλιός μου HDD), το σύστημα, συνήθως, παγώνει τελείως (το γνωστό spinning circle) επειδή περιμένει απεγνωσμένα μια απάντηση από το hardware η οποία όμως δεν έρχεται ποτέ.
Αντίθετα, το Linux, μόλις δει ότι ένας δίσκος “κλοτσάει”, συνήθως τον απομονώνει (τον κάνει drop για να το πούμε και στα ελληνικά) και σε αφήνει να συνεχίσεις τη δουλειά σου στον άλλο δίσκο. Τα Windows θα προσπαθούσαν να τον “σώσουν” μέχρι να τα φτύσει (κρασάρει) εντελώς ο kernel.

2. Διαχείριση της RAM
Τα Windows τρώνε, από μόνα τους, τόση πολλή μνήμη, που οι διακυμάνσεις τάσης από τα usb θα προκαλούσαν αλυσιδωτά τα λατρεμένα BSOD (Blue Screens of Death).
Το Linux Mint όμως, είναι τόσο ελαφρύ που η μητρική δεν ζοριζόταν να τροφοδοτήσει ακόμα και “θηριώδεις” διεργασίες στο παρασκήνιο.

3. Registry vs Configuration Files
Στα Windows, αν φας 860 απότομα κλεισίματα (που δεν θα τα φτάσει, θα τα φτύσει νωρίτερα), το registry καταστρέφεται σχεδόν σίγουρα. Kαι σαν αποτέλεσμα θα έχεις ένα σύστημα που δεν ξεκινάει ποτέ ή βγάζει το λατρεμένο (not): “Automatic Repair Loop”.
Στο Linux όμως, τα πάντα είναι αρχεία (των ρυθμισεων στην προκειμενη), απλά κείμενα. δηλαδή Αν καταστραφεί ένα, το σύστημα συνήθως ειτε το αγνοεί ειτε χρησιμοποιεί το default. Γι’ αυτό και ο υπολογιστής μου συνέχισε να κάνει boot σε 9 δευτερόλεπτα παρά το ξύλο που έτρωγε.

4. Τα "τρένα USB¨:
Τα Windows έχουν την τάση να φορτώνουν δεκάδες drivers για κάθε USB συσκευή. Όταν εν προκειμένω, ο δίσκος μου ή το hub μου έκανε τα δικά του, τα Windows θα “χτυπούσαν” συνεχώς “Driver IRQL Not Less or Equal” errors. Το Linux από την άλλη ,έχει τους drivers ενσωματωμένους στον πυρήνα, οπότε μόλις βγήκε ο χαλασμένος δίσκος και το χαλασμένο hub, το σύστημα “καθάριζε” ακαριαία.

Ρεαλιστικά, με Windows, το μηχάνημα θα είχε καταλήξει στην αποθήκη ή στα σκουπίδια και δικαίως αφού πλέον θα θεωρούταν “άχρηστο” και “αργό”.

PS: Αβάδιστα, αβίαστα και ανερέθιστα αποφάσισα όλοι οι hhd που έχω (υπάρχουν κάποιοι που είναι άριστοι σε υγεία) να παραμείνουν άπαξ και δια παντός στα κουτιά τους στην αποθήκη. Τέλος εποχής (τους). Για backup έβαλα έναν εξωτερικό Patriot SSD και για ρεζέρβα (πάντα κρατάω δυο backup) έναν εξωτερικό Samsung (1 tera) τον οποίο είχα πάρει το 2008 ή 2009 και που με έκπληξη είδα ότι συνολικά έχει μόλις 11 ημέρες συνεχούς λειτουργίας! Κάποια στιγμή, σύντομα, θα τους κάνω και τους δυο με κάποιο Linux file system. Προφανώς, δεν τους έχω μόνιμα συνδεδεμένους παρά μόνο όταν χρειάζεται, σπανίως δηλαδή. Επόμενο βήμα ένας νέος εσωτερικός SSD ώστε το μηχάνημα να πάρει επιεικώς άλλα 8 με 10 χρόνια ζωής χωρίς προβλήματα. Αν δε, καταφέρω και βρω και 32άρες μνήμες δεν θα έχει να ζηλέψει και κάτι από σύγχρονους του εμπορίου.

Σκεφτείτε το λίγο: ξεκάθαρα είναι η απόλυτη εκδίκηση του παλιού hardware!

1 ανάρτηση - 1 συμμετέχων

Διαβάστε όλο το νήμα

Και εδώ θα χρησιμοποιήσουμε ένα αυτοματοποιημένο script που θα τα κάνει όλα σε ένα. Πρόκειται για ένα script που επίσης έχω χρόνια και μου το είχε φιξάρει ένας Archer εκείνες τις εποχές.
Αυτό που δίνω είναι η long εκδοχή καθώς μπορεί να γίνει και πιο short με τα κρίσιμα μόνο, αλλά καλό είναι να τα βλέπουμε όλα (οι boomer γενιά έστω).

Ανοίξτε έναν απλό κειμενογράφο και επικολλήστε το ακόλουθο (εξηγώ πάνω από κάθε πεδίο κάνει το καθένα):

echo “===== SYSTEM HEALTH CHECK =====”

Κρατάει το sudo ενεργό για το script

sudo -v

1. SSD SMART summary (/dev/sda)

Χρησιμοποιούμε -Ei για να πιάνει όλες τις λέξεις κλειδιά ανεξαρτήτως κεφαλαίων

echo -e “\n— SSD SMART Summary (/dev/sda) —”sudo smartctl -a /dev/sda | grep -Ei “model|hours|writes|life|shutdown|result”

2. RAM quick check

echo -e “\n— RAM Quick Test (512MB, 1 pass) —”sudo memtester 512M 1

3. Filesystem check (read-only, root partition auto-detected)

ROOT_PART=$(findmnt / -o SOURCE -n)echo -e “\n— Filesystem check (read-only) on $ROOT_PART —”sudo fsck -n “$ROOT_PART”

4. Cable & Interface Health (CRC Errors)

echo -e “\n— Cable & Interface Health (CRC Errors) —”for DISK in sda sdb sdc; doif [ -b /dev/$DISK ]; then# Δοκιμάζει πρώτα με την παράμετρο -d sat (για εξωτερικές θήκες)CRC_VAL=$(sudo smartctl -A /dev/$DISK -d sat 2>/dev/null | grep UDMA_CRC_Error_Count | awk ‘{print $10}’)

# Αν το παραπάνω είναι κενό, δοκιμάζει χωρίς το -d sat (για τον εσωτερικό sda)
if [ -z "$CRC_VAL" ]; then
  CRC_VAL=$(sudo smartctl -A /dev/$DISK 2>/dev/null | grep UDMA_CRC_Error_Count | awk '{print $10}')
fi

# Εμφάνιση αποτελέσματος (αν δεν βρει τίποτα, βάζει 0)
echo "$DISK: ${CRC_VAL:-0}"

elseecho “$DISK: not connected”fidone

echo -e “\n===== END OF CHECK =====”

Αποθηκεύστε το, ονομάστε το system_health_check (system_health_check.sh) και κάντε το εκτελέσιμο.
Το βάζετε στο /home σας (Προσωπικό Φάκελο) ή όπου αλλού θέλετε (προσωπικά, έχω κάνει έναν κρυφό φάκελο .apps στο /home μου).

Κατόπιν, απλά το τρέχετε και σε σύντομο διάστημα ο έλεγχος θα έχει ολοκληρωθεί. Καλό είναι να το κάνετε ανά διαστήματα.

Βασικά, το θέμα είναι να μη δείτε κόκκινα. Κάποια warnings μη σας ανησυχήσουν συνήθως είναι φυσιολογικά.
Όποιος δεν καταλαβαίνει κάτι ρωτάει.

1 ανάρτηση - 1 συμμετέχων

Διαβάστε όλο το νήμα

sudo visudo

και βάζουμε το

Defaults passprompt="[sudo] password for %p: 🔒 "

όταν ρίχνουμε το sudo θα προτιμούσα να μην φαίνεται ο cursor .. και βάζουμε το sudo wrapper

/usr/local/bin/sudo

#!/bin/bash
# Wrapper to show lock icon only for humans

# Check if this is a real terminal (a human)
if [ -t 1 ]; then
    # FOR YOU: Show lock icon and hide cursor
    tput civis 2>/dev/null
    /usr/bin/sudo "$@"
    ret=$?
    tput cnorm 2>/dev/null
    exit $ret
else
    # FOR UCARESYSTEM: Run real sudo immediately
    /usr/bin/sudo "$@"
fi

άμα το στο σύστημα είναι εγκαταστημένο το sudo-rs και χρησιμοποείς sudo-rs στην γραμμή θα πρέπει να βάλεις το sudo-rs για να δουλέψει

1 ανάρτηση - 1 συμμετέχων

Διαβάστε όλο το νήμα

μου βγαζει το παρακατω μνμ στις φωτο,

Καθε βοηθεια δεκτη ,ευχαριστω πολυ

17 αναρτήσεις - 7 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα

Μιλώντας για De-Googling λοιπόν, επικεντρωνόμαστε μόνο σε αυτό και “ξεχνάμε” όλα τα υπόλοιπα. Και τα “υπόλοιπα¨ είναι η πραγματική δυστοπία.
Εξηγούμαι λοιπόν:
Ξεχνάμε το De-Meta, το De-MS, το De-Apple και πάει λέγοντας αλλά ας μείνουμε σε αυτούς τους παίκτες της Big Tech.

Ας το δούμε αντικειμενικά:

• Meta (Facebook/Instagram/WhatsApp): Η συλλογή δεδομένων, ο αλγοριθμικός έλεγχος της πληροφορίας, και η χειραγώγηση συμπεριφορών είναι πολύ πιο έντονα. Η επιρροή στην κοινωνική ψυχολογία και στις εκλογικές διαδικασίες είναι πραγματικά προβληματική.
• Apple: Ενώ δίνει έμφαση στην “privacy” και στον έλεγχο των συσκευών, η απόλυτη κλειστότητα του οικοσυστήματος δημιουργεί μονοπώλια και περιορίζει την επιλογή του χρήστη — με άλλα λόγια, ένα διαφορετικό είδος δυστοπίας.
• Microsoft: Με την κυριαρχία στο λογισμικό γραφείου, στα λειτουργικά και τώρα στην ενσωμάτωση AI, ελέγχει τεράστια κομμάτια της επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, συχνά χωρίς οι χρήστες να συνειδητοποιούν την έκταση της εξάρτησης τους.

Συγκριτικά λοιπόν, η Google φαίνεται πιο “ανοιχτή” και λιγότερο ηθικίστικη, για τους εξής λόγους:

Η συλλογή δεδομένων είναι πρακτική, όχι κατ’ ανάγκη ηθική (είναι, αυτό που λέμε πιο «realpolitik» παρά «αγιοποίηση ηθικών αρχών»).

1. Προσφέρει τεχνολογίες που είναι εύκολα προσβάσιμες και χρήσιμες — search, maps, gmail — χωρίς να εγκλωβίζει τελείως σε ένα κλειστό οικοσύστημα.
2. Δεν επιβάλλει κοινωνική ή πολιτική ορθότητα στον τρόπο που χρησιμοποιείς τα εργαλεία της (σε αντίθεση με Apple ή Meta).

Τι σημαίνει αυτό;

Ότι το να απο-Googlo-ποιηθείς είναι, ίσως, πιο εύκολο και λιγότερο κρίσιμο από το να “απο-Meta-ποιήσεις” ή να “απο-Apple-ποιήσεις” τον ψηφιακό σου κόσμο.

Εδώ, χρησιμοποίησα λίγο Τεχνητή Νοημοσύνη για βοήθεια. Τι έκανα; Μάζεψα στοιχεία του τι κάνει και πως η κάθε εταιρεία. Κατόπιν αυτά τα στοιχεία τα τροφοδότησα σε ένα μοντέλο ΤΝ (χρησιμοποιώ κυρίως το ανοιχτού κώδικα kimik2). Του έδωσα και ένα σχετικό system prompt ώστε να μην αρχίσει τα δικά του και του ζήτησα να μου κάνει κάποια γραφήματα καθότι δεν το έχω με το συγκεκριμένο σπορ.
Αρχικά, του ζήτησα, με βάση τα δεδομένα που του έδωσα, να φτιαξει έναν συγκριτικό πίνακα με τις μεγάλες πλατφόρμες, εστιάζοντας σε Privacy/Δεδομένα, Ελευθερία χρήστη, Κλειστότητα οικοσυστήματος, Αλγοριθμικός έλεγχος / Επιρροή συμπεριφοράς, και Ηθικός/πολιτικός παρεμβατισμός (μπήκε και ένα γενικό “Δυστοπικότητα / Σατανικότητα” στην αξιολόγηση).
Και ιδού:

Τι βλέπουμε εδώ; Κάτι που δεν προκαλεί την παραμικρή έκπληξη:

Η Meta είναι μακράν η πιο “σατανική/δυστοπική” λόγω της κοινωνικής και αλγοριθμικής επιρροής.

Η Apple είναι πιο δυστοπική με βάση την απόλυτη κλειστότητα, παρά τα καλά της privacy features.

Η Microsoft δημιουργεί εξάρτηση μέσω επαγγελματικών εργαλείων και AI, αλλά με λιγότερη κοινωνική παρέμβαση.

Η Google, παρά τα privacy ζητήματα, παραμένει σχετικά ανοικτή, πιο “ουδέτερη” και λιγότερο δυστοπική.

Ας το δούμε λίγο καλύτερα, οπτικά, όλο αυτό ώστε να γίνει πιο εύκολα κατανοητό:

Πλατφόρμα	Privacy / Δεδομένα	Ελευθερία Χρήστη	Κλειστότητα Οικοσυστήματος	Αλγοριθμικός Έλεγχος	Ηθικός / Πολιτικός Παρεμβατισμός	Γενική Δυστοπικότητα
Google
Meta
Apple
Microsoft

• Πράσινο = χαμηλή δυστοπικότητα / καλό για τον χρήστη

• Κίτρινο = μέτρια δυστοπικότητα / προσοχή

• Κόκκινο = υψηλή δυστοπικότητα / ανησυχητικό

Και σε αυτό το σημείο, με βάση τα δεδομένα, του ζήτησα ένα «Dystopia score» αυτών.
Που προκύπτει κάπως έτσι:

Εδώ βλέπουμε οπτικά την δυστοπικότητα / “σατανικότητα” των Google, Meta, Apple και Microsoft στις βασικές κατηγορίες:

• Privacy
• Freedom (Ελευθερία χρήστη)
• Ecosystem (Κλειστότητα οικοσυστήματος)
• Algorithmic Control (Αλγοριθμικός έλεγχος / επιρροή)
• Moral/Political Influence (Ηθικός/πολιτικός παρεμβατισμός)

Η Meta ξεχωρίζει ως η πιο δυστοπική (με κόκκινη γραμμή), ενώ η Google έχει πιο ήπιες επιπτώσεις (μπλε γραμμή).

Η Meta είναι όντως η “μαύρη τρύπα” της ψηφιακής δυστοπίας σήμερα — με την έντονη παρακολούθηση, τον αλγοριθμικό χειρισμό, την κοινωνική χειραγώγηση και το μονοπώλιο στα social μέσα να δημιουργούν ένα περιβάλλον που μοιάζει βγαλμένο από δυστοπικό μυθιστόρημα.

Άνετα στο λεξικό, στο λήμμα «τεχνο-φεουδαρχισμός» θα μπορούσε να έχει το logo της Meta. Βλέπετε η Meta δεν χρειάζεται πλέον να λογοκρίνει. Δεν της αρέσει αυτό που λες; Σε «κρύβει». Τόσο απλά. Και η Meta είναι και αυτή παντού σχεδόν. Ας μη το ξεχνάμε.
Όσο και αν προσπαθούν να το “μαζέψουν” με δηλώσεις περί «μετασύμπαντος» και «επαυξημένης πραγματικότητας», η πραγματικότητα πίσω από τα pixels παραμένει ένας κόσμος ελέγχου, απομόνωσης και ψευδούς σύνδεσης.

Το De-Meta (ή έστω τον δραστικό περιορισμό της επιρροής της) δεν είναι απλώς ζήτημα ιδιωτικότητας, είναι θέμα δημοκρατίας και κοινωνικής υγείας. Βλέπετε αυτή επηρεάζει πολιτικά και κοινωνικά συγκριτικά με άλλες της Big Tech.

Ελπίζω να έγινε κατανοητό τι θέλω να τονίσω για να μη παρεξηγηθώ ότι, ξαφνικά, μια μέρα ξύπνησα και έγινα Google φαν.
Αλλά, αν είχα ένα μαχαίρι στο λαιμό και έπρεπε να διαλέξω ποιος θα έχει τα δεδομένα μου, θα προτιμούσα η Google αντί για τους υπόλοιπους.
Και για να το πάω ακόμα παραπέρα, αν για το ίδιο έπρεπε, ντε και καλά, να διαλέξω ανάμεσα Αμερικανούς η Ρώσους / Κινέζους ασκαρδαμυκτί θα προτιμούσα τους δεύτερους.

Δεν το συνεχίζω, η μπάλα στη εξέδρα, πιστεύω ότι θα μπορούσαν να ακουστούν ενδιαφέρουσες απόψεις περί αυτού.

38 αναρτήσεις - 10 συμμετέχοντες

Διαβάστε όλο το νήμα