Πραγματοποιήθηκαν αρκετές μονοήμερες και διήμερες αποστολές σε Γλαύκη και Κένταυρο, κατά τις οποίες περισσότεροι από 80 κάτοικοι έλαβαν οδοντιατρικές και γυναικολογικές υπηρεσίες. Στις δράσεις αυτές περιλαμβάνονταν καθαρισμοί, σφραγίσματα, προληπτικοί έλεγχοι, τεστ Παπ και εξετάσεις με φορητό υπερηχογράφο. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν και επιπλέον επισκέψεις με σκοπό τον καλύτερο σχεδιασμό των επόμενων αποστολών.

Με συνέπεια και σταθερό ρυθμό, η ομάδα της Agape μαζί με τους πολύτιμους εθελοντές της – γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό – συνεχίζει να επισκέπτεται τα χωριά της ορεινής Ξάνθης, καλύπτοντας πραγματικές ανάγκες και ενισχύοντας την πρόσβαση στην υγεία για τους κατοίκους της περιοχής.

Κεντρική ομιλήτρια ήταν η Συμβουλευτική Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Κυριακή Μηλούση, η οποία, με την επιστημονική της κατάρτιση και πολυετή εμπειρία, παρουσίασε μια ολοκληρωμένη προσέγγιση γύρω από τον ρόλο των ορίων στην ανάπτυξη των παιδιών.

Η ψυχολόγος Κυριακή Μηλούση τόνισε από την αρχή της ομιλίας της τη σημασία της ισορροπίας ανάμεσα στην αγάπη και την πειθαρχία, υπογραμμίζοντας ότι τα όρια δεν αποτελούν μέσο περιορισμού, αλλά πράξη φροντίδας, προστασίας και καθοδήγησης. Υπογράμμισε ότι η αγάπη προς το παιδί είναι αδιαπραγμάτευτη, τόνισε επίσης ότι δεν ταυτίζεται με την υπερπροστασία, η οποία – όπως εξήγησε – συχνά οδηγεί σε παιδιά αγχώδη, εξαρτημένα, και με χαμηλή αυτονομία. Αντίθετα, η υγιής αγάπη συνδυάζεται με την αποδοχή και τη σταθερή οριοθέτηση.

Συνεχίζοντας, ανέδειξε τους τρόπους με τους οποίους η απουσία ορίων δημιουργεί ανασφάλεια, συχνά εγωκεντρισμό, αλλά και δυσκολίες κοινωνικής προσαρμογής στα παιδιά. Όπως υπογράμμισε, τα παιδιά έχουν ανάγκη από προβλεψιμότητα και σαφείς κανόνες, ώστε να αναπτύξουν αυτοέλεγχο, ψυχική ανθεκτικότητα και ικανότητα συνεργασίας με τους άλλους. Επισήμανε ότι η πειθαρχία δεν ταυτίζεται με την τιμωρία ούτε με την απόρριψη, αλλά με τη διδασκαλία και τη διαπαιδαγώγηση, ενώ η συνέπεια και η σταθερότητα των γονιών είναι καθοριστικές για την αποτελεσματικότητά της.

Η κ. Μηλούση στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία της θετικής διατύπωσης των κανόνων, της ήρεμης αλλά σταθερής φωνής, καθώς και της αποφυγής ταπεινωτικών χαρακτηρισμών που μπορούν να τραυματίσουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού. Τόνισε επίσης ότι τα παιδιά μαθαίνουν κυρίως από το παράδειγμα των γονιών και όχι μόνο από τις λεκτικές οδηγίες τους. Γι’ αυτό, όπως εξήγησε, η συνέπεια μεταξύ λόγων και πράξεων είναι θεμέλιο στοιχείο σε κάθε είδους οριοθέτηση.

Παράλληλα, υπογράμμισε τον σημαντικό ρόλο των συνεπειών (θετικών και αρνητικών), στη διαμόρφωση της συμπεριφοράς των παιδιών και των εφήβων. Μίλησε για τη σημασία της επιβράβευσης των θετικών συμπεριφορών, ενώ επισήμανε ότι οι αρνητικές συνέπειες πρέπει να είναι λογικές, άμεσες και συνδεδεμένες με τη συμπεριφορά του παιδιού – όχι προσβλητικές ή εκδικητικές. Επεσήμανε, επίσης, ότι τα παιδιά χρειάζονται χρόνο, επανάληψη αλλά και ηρεμία, ώστε να κατανοήσουν και να ενσωματώσουν τους κανόνες αυτούς.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις διαφορετικές ηλικιακές ανάγκες: στα μικρά παιδιά που χρειάζονται λίγους, σαφείς και απλούς κανόνες, στα παιδιά δημοτικού που μπορούν να συμμετάσχουν με υπευθυνότητα στη δημιουργία των κανόνων, αλλά και στους εφήβους, όπου η πειθαρχία στηρίζεται περισσότερο στον διάλογο, τον σεβασμό, τη διαπραγμάτευση και την καλλιέργεια εμπιστοσύνης και υπευθυνότητας. Υπογράμμισε ότι οι γονείς οφείλουν να είναι παρόντες, να στηρίζουν και να θέτουν όρια με σταθερότητα και σεβασμό – χωρίς υπερβολικές τιμωρίες και με καθαρή πρόθεση προστασίας – αλλά και να παραμένουν ψύχραιμοι ακόμη και όταν τα παιδιά δοκιμάζουν τα όριά τους, κάτι που αποτελεί μία απολύτως φυσιολογική διαδικασία ωρίμανσης.

Κλείνοντας, η κ. Μηλούση επισήμανε τους σοβαρούς κινδύνους που συνδέονται με την υπερβολική χρήση κινητών και οθονών, υπογραμμίζοντας την ανάγκη θέσπισης αυστηρών χρονικών ορίων και ενισχυμένης γονικής επίβλεψης. Τόνισε ότι η ουσιαστική επαφή, η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης και η καλλιέργεια υγιών οικογενειακών εμπειριών είναι ισχυρό «αντίδοτο» στις ψηφιακές εξαρτήσεις.

Με λόγο άμεσο και κατανοητό, ανέδειξε ότι τα όρια – όταν δίνονται με σεβασμό, συνέπεια και αγάπη – δεν περιορίζουν τα παιδιά. Αντίθετα τα βοηθούν να αναπτυχθούν με σιγουριά, αυτοπεποίθηση και εσωτερική ελευθερία.

Στο τέλος της παρουσίασής της, η κ. Μηλούση απάντησε σε ερωτήματα των συμμετεχόντων, δίνοντας επιπλέον διευκρινίσεις και πρακτικές συμβουλές για την εφαρμογή των ορίων στην καθημερινή ζωή.

Εάν δεν προλάβατε να εγγραφείτε στη διαδικτυακή αυτή εκδήλωση, τότε θα μπορέσετε να την παρακολουθήσετε μόνο όταν θα μεταφορτωθεί στο κανάλι της Magdalena στο youtube (@magdalenagreece), γι’ αυτό, μείνετε συντονισμένοι! (Στο κανάλι αυτό μπορείτε να παρακολουθήσετε και όλες τις άλλες εκδηλώσεις της Magdalena.)

Τέλος, στην περίπτωση που θα θέλατε να ενημερώνεστε για παρόμοιες εκδηλώσεις, μπορείτε να κάνετε follow στο facebook (magdalenagreece), αλλά και στο Instagram(magdalena.greece).

Σε μια κατάμεστη από κόσμο αίθουσα πραγματοποιήθηκε με ιδιαίτερη επιτυχία η εκδήλωση «Οικογένεια και Πίστη στον 21ο αιώνα».
Οι ομιλητές, π. Βαρνάβας Γιάγκου, κ. Αλέξης Λάππας και κ. Ανδρονίκη Δράγου, προσέγγισαν το θέμα από διαφορετικές, αλλά αλληλένδετες οπτικές: της πίστης, της ψυχής και της ανθρώπινης σχέσης.
Η βραδιά ανέδειξε, μέσα από θεολογικό στοχασμό και ψυχολογικό βάθος, τη σημασία της οικογένειας ως τόπου αγάπης, φροντίδας και πνευματικής αναζήτησης στον σύγχρονο κόσμο.

π. Βαρνάβας Γιάγκου

Αυτό που ο π. Βαρνάβας Γιάγκου ανέδειξε με την ομιλία του είναι ότι η πίστη δεν είναι διανοητική παραδοχή του Θεού, αλλά βαθιά εμπιστοσύνη και προσωπική σχέση με τον ζώντα Θεό και δώρο του Αγίου Πνεύματος που μεταμορφώνει τον άνθρωπο και του δίνει νέο τρόπο υπάρξεως. Χωρίς αυτήν η ζωή του χριστιανού παραμένει επιφανειακή, συχνά όμοια με εκείνη του ανθρώπου που αρνείται τον Θεό.

Η πίστη είναι αυτή που καλεί τον άνθρωπο να επανεξετάσει τα κριτήρια των πράξεών του, όχι στο επίπεδο της ηθικής συμπεριφοράς, αλλά της βαθύτερης πρόθεσης και του υπαρξιακού νοήματος.

Και αυτό αφορά ιδιαίτερα τον γάμο και την οικογένεια, που συχνά βιώνονται χωρίς πνευματική βάση, και μάλιστα με ναρκισσιστικά ή εγωκεντρικά κριτήρια. Ο γάμος, εξάλλου, δεν αποτελεί κοινωνική αποκατάσταση ούτε «λιμάνι» που λύνει προβλήματα: Είναι μυστήριο μέγα, σχολείο αγάπης, ελευθερίας και δημιουργικότητας, όπου οι σύζυγοι καλούνται να ξεπεράσουν τη δυαδικότητα και να γίνουν φορείς καθολικής αγάπης.

Η πίστη είναι αυτή που δίνει νέο βάθος και στον έρωτα, ο οποίος παύει να είναι επιθυμία κατοχής και γίνεται αναζήτηση της αλήθειας του άλλου. Γιατί ο αληθινός έρωτας και η αγάπη απελευθερώνουν – θεώνουν – τον άνθρωπο και τον καθιστούν ικανό να βλέπει την ομορφιά πίσω από την ασχήμια, να αγαπά και να συγχωρεί.

Και ο ώριμος άνθρωπος, που έχει εμπειρία Θεού, δεν ζητά ικανοποίηση από τον άλλον, αλλά χαίρεται την παρουσία του ως ευλογία. Εξάλλου, χωρίς αναφορά στον Χριστό, ο γάμος και η οικογένεια παύουν να αποτελούν κοινωνία αγάπης και γίνονται πεδίο κόπου και φόβου. Είναι η πίστη μας αυτή που μάς “ανοίγει” στον Θεό και στους ανθρώπους. Μόνο έτσι η απώλεια του εαυτού γίνεται κέρδος, η αγάπη υπέρβαση, και ο άλλος πρόσωπο παραδείσου.

Highlights

«Η πίστη δεν είναι ιδεολογία. Είναι σχέση, εμπιστοσύνη και τρόπος υπάρξεως.»

«Ο γάμος δεν λύνει προβλήματα. Δημιουργεί ευκαιρίες για αγάπη, ελευθερία και ωρίμανση.»

«Ο έρωτας δεν είναι κατοχή. Είναι αναζήτηση της αλήθειας του άλλου.»

«Τον εαυτό μας τον βρίσκουμε μόνο όταν τον χάσουμε για χάρη του άλλου.»

«Χωρίς Χριστό, ο γάμος γίνεται σύμβαση. Με Εκείνον, γίνεται μυστήριο ζωής.»

Ανδρονίκη Δράγου

Με την ομιλία της αυτή η κ. Δράγου ανέδειξε τη βαθιά συνάφεια πίστης, φροντίδας και αγάπης μέσα από μια υπαρξιακή και ψυχολογική ματιά. Ξεκινώντας από τον «Ύμνο της Αγάπης» και τους λόγους του Αγίου Παϊσίου, τόνισε ότι πίστη και αγάπη συμπορεύονται: δεν μπορείς να αγαπήσεις χωρίς να πιστεύεις, ούτε να πιστεύεις χωρίς να αγαπάς. Στη ζωή της Εκκλησίας εξάλλου, οι αξίες δεν βιώνονται αφηρημένα, αλλά μέσα στις σχέσεις: τη σχέση μας με τον εαυτό μας, με τους άλλους, και με τον Χριστό. Και είναι τελικά ο τρόπος που σχετιζόμαστε αυτός που αποκαλύπτει τον τρόπο που πιστεύουμε.

Στάθηκε επίσης στη λέξη «φροντίδα» ως τρόπο ύπαρξης. Η φροντίδα ξεκινά από την προσωπική μέριμνα – για το σώμα, την υγεία, την ευθύνη, την τάξη – και ωριμάζει σε προσφορά: έτσι όταν δίνουμε κάτι αληθινά από τον εαυτό μας, αυτό επιστρέφει ως χαρά και εσωτερική πληρότητα. Η αληθινή φροντίδα όμως, προϋποθέτει αυτογνωσία – να αναγνωρίσω, δηλαδή, και να θέσω σε ενέργεια τα καλά μου στοιχεία, χωρίς ψευδοταπεινότητα ή άμυνα.

Με αναφορές στην ψυχιατρική και την αναπτυξιακή ψυχολογία, η κ. Δράγου υπογράμμισε ότι η πρώτη σχέση βρέφους–γονέα είναι αυτή που θεμελιώνει την εμπιστοσύνη και διαμορφώνει την ικανότητά μας για πίστη. Μέσα σε αυτό το έμπιστο πλαίσιο – την οικογένεια και την κοινότητα, «το χωριό που μεγαλώνει ένα παιδί» – γεννιούνται οι πρώτες εικόνες του Θεού και διαμορφώνεται η εσωτερική μας ευκαμψία να ανταποκρινόμαστε στις κρίσεις της ζωής. Διαπίστωσε επίσης ότι η αναζήτηση νοήματος είναι αυτή που συνοδεύει τον άνθρωπο από τα παιδικά «γιατί» έως τα ερωτήματα που έχουμε ως ενήλικες.

Η κ. Δράγου, τόνισε ότι η αγάπη δεν είναι απλώς θετικό συναίσθημα, αλλά αποτελεί «υπέρβαση ορίων»: Μαθαίνω τον εαυτό μου μέσα από τον άλλον, τολμώ να τον «υιοθετήσω» με τη βοήθεια της «καλής ματιάς» του πλησίον.

Κλείνοντας, παρέπεμψε στην εικονογραφία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου αναπαρίσταται ο Χριστός που κρατά με τρυφερότητα την ψυχή της. Πρόκειται για μία εικόνα απόλυτης φροντίδας, ελπίδας και βεβαίωσης ότι η αγάπη Του είναι αυτή που έχει τελικά, τον τελευταίο λόγο.

Highlights

«Πίστη και αγάπη δεν πάνε χώρια. Η μία γεννά και στηρίζει την άλλη.»

«Η φροντίδα δεν είναι μόνο καθήκον. Είναι τρόπος ύπαρξης, πράξη προσφοράς που μας δίνει χαρά και νόημα.»

«Η εμπιστοσύνη ριζώνει στην πρώτη σχέση της ζωής μας. Εκεί αρχίζουν να χαράζονται μέσα μας οι πρώτες εικόνες του Θεού.

«Η αγάπη είναι υπέρβαση προσωπικών ορίων: μαθαίνω τον εαυτό μου μέσα από τον άλλον.»

«Χωρίς νόημα, η γνώση και η εμπειρία κουράζουν. Με νόημα, γίνονται ζωή.»

«Ο Χριστός κρατά την ψυχή μας με τρυφερότητα. Και αυτή είναι μία αληθινή εικόνα φροντίδας που γεννά ελπίδα.»

Αλέξης Λάππας

O κ. Αλέξης Λάππας ξεκίνησε την ομιλία του λέγοντας ότι μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής μοιάζει με αγώνα αναπλήρωσης της παιδικής μας εμπειρίας: διψάμε να θεραπεύσουμε ό,τι έμεινε ανολοκλήρωτο, και συχνά ζητούμε αυτό το «χρέος» από τους δικούς μας – ακόμη κι από τον Θεό.

Υπογράμμισε ότι ο Χριστός δεν μας καλεί στη «λογική» αμοιβαιότητας («αγαπώ όσους με αγαπούν») αλλά στην υπέρβαση: να κάνουμε χώρο για τους εχθρούς μας και να μαθητεύσουμε στη δύναμη της αγάπης. Περιέγραψε επίσης τους τρόπους με τους οποίους το κλίμα φόβου – που τροφοδοτούν οι ειδήσεις και οι κοινωνικές εντάσεις – μάς ωθεί να αναζητούμε «δυνατές πλάτες»: έναν Θεό-δύναμη, δηλαδή, που θα αλλάζει τους άλλους για χάρη μας, αλλά όχι εμάς. Η πρόσκληση του Ευαγγελίου, όμως, είναι μετάνοια του νου: Να περάσουμε δηλαδή από την “αγάπη της δύναμης” στη “δύναμη της αγάπης”.

Με παραδείγματα από την καθημερινή ζωή (οικογένεια, σχολείο, ενορία) τόνισε τη μετατόπιση «από το behavioral στο relational»: Μίλησε για λιγότερες νουθεσίες, περισσότερη συμπόνια και συνοδοιπορία, καθώς η  οικογένεια νοείται ως «εργαστήρι σχέσεων», και όχι ως μηχανή επιδόσεων. Για τον λόγο αυτό, οτιδήποτε δεν ενισχύει την επιθυμία για ζωή, δεν της ανήκει. Επεσήμανε επίσης τα δύο στοιχεία που «πληγώνουν» την οικογένεια: τον ναρκισσιστικό ατομικισμό (όλα – με τους «όρους μου») και το «κουβάρι» της συγχώνευσης (όλοι μπερδεμένοι – με όλους). Τόνισε επίσης ότι η μεταμόρφωση των γονέων αποτελεί προϋπόθεση για τη θεραπεία των παιδιών, καθώς και ότι κάθε πληγή ή δοκιμασία μπορεί να αποτελέσει αφορμή για προσωπική ωρίμανση και αγιασμό.

Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι κάθε σταυρός χρειάζεται χέρια που κρατούν και καρδιές που συμπαραστέκονται (εξάλλου ακόμη και ο Χριστός δεν τον βάσταξε μόνος Του) και μας υπενθύμισε – με λόγο ποιητικό και παρηγορητικό – ότι η αγάπη δεν κηρύσσεται, αλλά προσφέρεται. Γιατί, τελικά, «κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος», αυτό που ζητά η ψυχή δεν είναι επίκριση, αλλά ένα χέρι για να την κρατήσει.

Highlights

«Από την αγάπη της δύναμης, στη δύναμη της αγάπης.»

«Λιγότερα κηρύγματα – περισσότερη σχέση: από το behavioral στο relational.»

«Η οικογένεια είναι το εργαστήρι των σχέσεων. Εκεί όπου μαθαίνουμε να αγαπούμε τη ζωή. Ό,τι δεν ενισχύει την επιθυμία αυτή, δεν της ανήκει.»

«Κανείς δεν μπορεί να σηκώσει μόνος τον σταυρό του – ακόμη και ο Χριστός χρειάστηκε βοήθεια για να τον βαστάξει.»

«Δύο είναι τα στοιχεία που πληγώνουν την οικογένεια: ο ναρκισσισμός του “όλα με τους όρους μου” και η σύγχυση των ρόλων μέσα σε αυτήν.»

«Όταν ο φόβος ζητά δύναμη, το Ευαγγέλιο προτείνει σχέση.»

«Ο ώμος μας πονάει συχνά απ’ το βάρος της ασπίδας, και όχι από τα βέλη που φοβόμασταν ότι θα μας ρίξουν οι άλλοι.»

-Το Σάββατο 17 Μαΐου 2025 στη Θεσσαλονίκη, στο Ολυμπιακό Μουσείο και

-Το Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2025 στην Αθήνα, στην ιστορική αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου “Παρνασσός”.

Με σύνθημα ότι ο καθένας μας ασκεί επιρροή, και η επιρροή είναι ηγεσία, το φετινό GLS ξεχώρισε για τη διαδραστικότητα, τις δυνατές ομιλίες, και την κοινότητα ανθρώπων με πάθος για ανάπτυξη.

Κάθε ομιλία αποτέλεσε αφορμή για σκέψη, έμπνευση και δράση. Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η διαδραστικότητα του φετινού συνεδρίου, ενισχύοντας τη σύνδεση μεταξύ περιεχομένου και κοινού.

Οι φετινές παρουσιάσεις:

• Μαρίνα Ντονοπούλου: «Σχεδιάζοντας το μέλλον σε καιρό αβεβαιότητας»

• Mike Krzyzewski (Coach K): «Νίκη Διαμέσου της Ομαδικής Δουλειάς και της Ηγεσίας» (Victory Through Teamwork and Leadership)

• Craig Groeschel: «Άδεια να έχεις Εμμονές» (Permission to Obsess)

• Will Guidara: «Παράλογη Φιλοξενία» (Unreasonable Hospitality)

• Erwin McManus: «Οι Επτά Συχνότητες της Επικοινωνίας» (7 Frequencies of Communication)

• Amy Edmondson: «Το Σωστό Είδος Λάθους» (The Right Kind of Wrong)

• Dan Owolabi: «Μια Παρακαταθήκη Ηγεσίας» (A Legacy of Leadership)

• Δημήτρης Σημάδης: Workshop «Καταδύομαι»

Το GLS 2026 έρχεται τον Φεβρουάριο του 2026 σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, γι’ αυτό μείνετε συντονισμένοι στο www.gls.gr

Η εμπειρία υπήρξε βαθιά και πολυσύνθετη σε συναισθηματικό επίπεδο. Η ομάδα ήρθε αντιμέτωπη με τις μεγάλες ανάγκες αυτής της ιδιαίτερης κοινότητας — μιας κουλτούρας διαφορετικής, αλλά με πίστη ζωντανή και αγνή. Οι συμμετέχοντες παρακολουθούσαν με αφοσίωση, δείχνοντας δίψα για κάθε λέξη, παράδειγμα, αλλά και έννοια που παρουσιάζονταν.

Η εκπαίδευση επικεντρώθηκε στις θεμελιώδεις αρχές της οικογενειακής ζωής, όπως:

• την επικοινωνία μέσα στο ζευγάρι και την κατανόηση των διαφορών μεταξύ άνδρα και γυναίκας,
• την αντιμετώπιση συγκρούσεων με αγάπη και σεβασμό,
• τη γονεϊκή ευθύνη και την ανατροφή των παιδιών μέσα σε ένα πλαίσιο ασφάλειας και πνευματικών αξιών,
• την πίστη και τη συγχώρηση ως δύναμη ενότητας μέσα στην οικογένεια,
• και την κεντρικότητα του Χριστού ως θεμέλιο κάθε υγιούς σχέσης.

Στόχος της εκπαίδευσης ήταν να τους προσφέρει πρακτικά εργαλεία που θα μπορούσαν να αφομοιωθούν και να προσαρμοστούν στο δικό τους πολιτισμικό πλαίσιο, συμβάλλοντας έτσι στις θετικές αλλαγές που τόσο έχουν ανάγκη οι κοινότητές τους.

Μέσα από εποικοδομητικό διάλογο, παρουσιάσεις και εργαστήρια, το συνέδριο ανέδειξε τρόπους με τους οποίους η κοινή πίστη μπορεί να μεταμορφώσει τη συνεργασία, δημιουργώντας σχέσεις εμπιστοσύνης, αλλά και κοινές δράσεις που ανταποκρίνονται στις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών. Οι συμμετέχοντες επέστρεψαν στις χώρες τους με ανανεωμένο όραμα και εργαλεία που μπορούν να προσαρμόσουν στα δικά τους πλαίσια, με σκοπό να συνεχίσουν την πορεία προς μια πιο ενωμένη και ενεργή χριστιανική μαρτυρία, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και πέρα από αυτήν.

Το αφιέρωμα επισημαίνει ότι το Κέντρο δεν υπόσχεται λύσεις, αλλά προσφέρει το αυτονόητο: μια ζεστή μερίδα φαγητό, καθαριότητα, ρούχα, έναν φιλικό λόγο και ένα βλέμμα κατανόησης. Υπογραμμίζεται ότι οι λέξεις «φιλοξενία» και «σεβασμός» δεν αποτελούν απλή ρητορική, αλλά μετουσιώνονται σε πράξεις κάθε Τρίτη και Πέμπτη, στην οδό Χρήστου Πίψου 5, μεταξύ 12:00 και 16:00.

Μπροστά από τις πόρτες: η αναμονή της ελπίδας

Το ρεπορτάζ περιγράφει με συγκίνηση τη σκηνή έξω από τις πόρτες του Κέντρου: μητέρες με μωρά στις αγκαλιές, έφηβοι μόνοι, πατεράδες που προσπαθούν να εμψυχώσουν τα παιδιά τους. Τονίζεται ότι η αναμονή, όσο κι αν φαίνεται μεγάλη, είναι αναμονή για κάτι περισσότερο από μια υπηρεσία – είναι αναμονή για μια ανάσα, μια αίσθηση κανονικότητας και φροντίδας.

Μέσα στον χώρο: οργάνωση και αξιοπρέπεια

Το parallaximag.gr σημειώνει ότι μέσα στο Κέντρο επικρατεί οργάνωση και αξιοπρέπεια. Η είσοδος γίνεται με σειρά προτεραιότητας, ώστε να εξυπηρετούνται όσο το δυνατόν περισσότεροι χωρίς συνωστισμό.
Υπογραμμίζεται ότι λίγοι αλλά αφοσιωμένοι εθελοντές καλούνται να εξυπηρετήσουν 150–200 ανθρώπους κάθε φορά. Η περιορισμένη λειτουργία δύο ημερών την εβδομάδα δεν είναι επιλογή ευκολίας, αλλά αποτέλεσμα των περιορισμένων πόρων και προμηθειών. Παρ’ όλα αυτά, οι πόρτες παραμένουν ανοιχτές χάρη στη σταθερή και ανώνυμη υποστήριξη πολιτών και ομάδων.

Υπηρεσίες που αγκαλιάζουν τον άνθρωπο

Το αφιέρωμα τονίζει ότι η φροντίδα στο Κέντρο δεν σταματά στο φαγητό ή στον ρουχισμό. Παρέχονται μπάνια και πλυντήρια, είδη προσωπικής υγιεινής και υπηρεσίες καθαρισμού, χάρη σε συνεργασίες με φορείς και επιχειρήσεις της πόλης.
Αναφέρεται επίσης ότι δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στις διατροφικές συνήθειες των επισκεπτών, ώστε το φαγητό να είναι όχι μόνο επαρκές, αλλά και σεβαστό προς τις θρησκευτικές και πολιτισμικές τους ανάγκες.
Παράλληλα, πραγματοποιούνται μαθήματα γλωσσών, τόσο ελληνικών όσο και άλλων, με διερμηνείς, προκειμένου να διευκολυνθεί η κοινωνική τους ένταξη.

Ρουχισμός: μέριμνα και όχι «ξεφόρτωμα»

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη διαδικασία ταξινόμησης και επιλογής των ρούχων. Το ρεπορτάζ σημειώνει ότι δεν γίνεται αποδεκτή οποιαδήποτε δωρεά· τα φθαρμένα ή ακατάλληλα είδη απορρίπτονται.
Τα ρούχα κατηγοριοποιούνται ανά φύλο, ηλικία και μέγεθος, ανανεώνονται ανά εποχή και τοποθετούνται με τρόπο κατανοητό ακόμη και για όσους δεν διαβάζουν ελληνικά. Τονίζεται ότι ο στόχος δεν είναι η φιλανθρωπία, αλλά η αξιοπρέπεια: κάθε επισκέπτης δικαιούται χρόνο, επιλογή και ευγένεια.

Από την κρίση της Ειδομένης στην καρδιά της πόλης

Σύμφωνα με το αφιέρωμα, η ίδρυση του Κέντρου συνδέεται με τη μεγάλη προσφυγική κρίση της Ειδομένης, όταν χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν σε αδιέξοδο.
Η ανάγκη μεταφέρθηκε στην πόλη, και μαζί της δημιουργήθηκε ένας χώρος όπου ο καθένας, ανεξάρτητα από εθνικότητα, θρησκεία ή πορεία ζωής, μπορεί να σταθεί χωρίς φόβο ή ντροπή.
Τονίζεται πως οι αρχικές ανησυχίες για τη συνύπαρξη αποδείχθηκαν αβάσιμες: οι εντάσεις είναι ελάχιστες και η συνεννόηση αποτελεί τον κανόνα.
Η επιλογή της συγκεκριμένης γειτονιάς, αν και αρχικά θεωρήθηκε «τολμηρή», αποδείχθηκε ασφαλής και λειτουργική, καθώς η σχέση με τους κατοίκους και τα καταστήματα είναι θετική και αμοιβαία υποστηρικτική.

Η δύναμη των εθελοντών

Το parallaximag.gr αναδεικνύει τη σπουδαιότητα του εθελοντισμού. Άνθρωποι από την Ελλάδα και το εξωτερικό, φοιτητές, ομάδες νέων και απλοί πολίτες συμμετέχουν ενεργά στις καθημερινές ανάγκες του Κέντρου — άλλοι στην κουζίνα, άλλοι στο παιδικό δωμάτιο, άλλοι στη διανομή ή στη συνοδεία σε υπηρεσίες.
Υπογραμμίζεται ότι εδώ ο εθελοντισμός δεν είναι πράξη υπεροχής, αλλά μάθημα ισότητας: «σήμερα βοηθώ εγώ, αύριο ίσως χρειαστώ βοήθεια εγώ».
Πολλοί από όσους κάποτε εξυπηρετήθηκαν, όταν σταθούν ξανά στα πόδια τους, επιστρέφουν ως εθελοντές, κλείνοντας έτσι έναν κύκλο αλληλεγγύης.

Ένας φάρος συνέχειας

Το αφιέρωμα χαρακτηρίζει το Κέντρο ως «φάρο συνέχειας» μέσα σε μια εποχή αστάθειας.
Παρά τις εναλλαγές ροών – από την Ασία, την Αφρική ή εμπόλεμες ζώνες – παραμένει ένας σταθερός παρονομαστής: μια πόρτα ανοιχτή.
Το Κέντρο στηρίζεται αποκλειστικά σε ιδιωτικές δωρεές και ανιδιοτελή προσφορά, χωρίς καμία διάκριση. Κάθε μικρή πράξη —ένα κομμάτι ψωμί, ένα μάθημα γλώσσας, ένα χαμόγελο στην υποδοχή— συμβάλλει στη μεγάλη εικόνα της ανθρωπιάς.

Επίλογος

Όπως καταλήγει το parallaximag.gr, η καταγραφή αυτή δεν εξωραΐζει τις δυσκολίες, αλλά δείχνει ότι στην Πίψου 5 η ελπίδα έχει πρόσωπο και όνομα.
Η ανθρωπιά, τονίζεται, δεν είναι αφηρημένη έννοια, αλλά καθημερινή, απαιτητική πράξη: να σκύβεις, να ακούς, να μοιράζεσαι.
Εκεί όπου η ανάγκη συναντά την αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη πράγματι χαρίζεται απλόχερα.

Μπορείτε να διαβάσετε το πλήρες αφιέρωμα του parallaximag.gr σε αυτόν τον σύνδεσμο.

Αρνητικοί παράγοντες στο σπίτι

Ο ομιλητής αναφέρθηκε στους παράγοντες που υπονομεύουν το οικογενειακό περιβάλλον και επηρεάζουν αρνητικά την ψυχολογία των παιδιών.

1. Συγκρούσεις
Οι διαφωνίες είναι φυσιολογικό μέρος κάθε σχέσης, όμως ο τρόπος διαχείρισής τους είναι καθοριστικός. Η εποικοδομητική επίλυση διαφορών διδάσκει στα παιδιά πολύτιμες δεξιότητες επικοινωνίας και διαχείρισης προβλημάτων. Αντίθετα, οι καβγάδες που συνοδεύονται από φωνές, προσβολές ή απειλές προκαλούν βαθιά ψυχικά τραύματα και οδηγούν σε συναισθηματική ανασφάλεια και προβλήματα συμπεριφοράς.

2. Αδιαφορία
Η έλλειψη φροντίδας και ουσιαστικού ενδιαφέροντος από τους γονείς διαβρώνει την αυτοεκτίμηση του παιδιού και τη συναισθηματική του υγεία. Οι γονείς καλούνται να δείχνουν σταθερό ενδιαφέρον και συμμετοχή στην καθημερινή ζωή των παιδιών τους, δημιουργώντας έτσι ένα θετικό και υποστηρικτικό κλίμα.

3. Διαζύγιο
Ακόμη και το πιο συναινετικό διαζύγιο προκαλεί ψυχικό πόνο και σύγχυση στα παιδιά. Ο κ. Τουφεξής επεσήμανε ότι τα μικρά παιδιά συχνά εμφανίζουν παλινδρόμηση, ενώ οι έφηβοι βιώνουν κατάθλιψη ή αποξένωση. Παρ’ όλα αυτά, η στοργή και η υποστηρικτική στάση των γονέων μπορούν να μειώσουν σημαντικά τις συνέπειες.

Θετικοί παράγοντες στο σπίτι

Στη συνέχεια, ο ομιλητής στάθηκε σε εκείνα τα στοιχεία που καλλιεργούν την αγάπη, τη σταθερότητα και τη χαρά μέσα στην οικογένεια.

1. Η τέχνη της επικοινωνίας
Η επικοινωνία είναι η «κόλλα» που διατηρεί την ενότητα στις σχέσεις. Η ενεργή ακρόαση, η ευγένεια και η συχνή έκφραση αγάπης ενισχύουν τους δεσμούς του ζευγαριού και προσφέρουν στα παιδιά συναισθηματική ασφάλεια.

2. Η δύναμη της συγχώρησης
Η συγχώρηση, είπε χαρακτηριστικά, είναι «το νερό που ποτίζει τα λουλούδια της σχέσης». Αναζωογονεί το ζευγάρι, αποκαθιστά την ειρήνη και κρατά ενωμένη την οικογένεια.

3. Η ευλογία του σπιτιού
Λόγια ενθάρρυνσης, ποιοτικός χρόνος, πράξεις φροντίδας και αγάπης δημιουργούν ένα περιβάλλον ευλογίας και χαράς, όπου όλα τα μέλη της οικογένειας μπορούν να αναπτυχθούν και να ευδοκιμήσουν.

Ο ρόλος του Θεού στην οικογένεια

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο κ. Τουφεξής στη σχέση του ζευγαριού με τον Θεό, τονίζοντας ότι αυτή καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη δυναμική και την ενότητα της οικογένειας.
Όταν οι γονείς καλλιεργούν τη δική τους πίστη και σχέση με τον Χριστό, τότε μπορούν να μεταδώσουν στα παιδιά αυθεντικές αξίες ζωής.

Πρακτικά βήματα για καλύτερη επικοινωνία

Κλείνοντας, ο κ. Τουφεξής παρουσίασε συγκεκριμένα πρακτικά βήματα που μπορούν να βοηθήσουν τα ζευγάρια στην καθημερινή τους επικοινωνία.
Προέτρεψε τα ζευγάρια να ακούν προσεκτικά, καθώς η ενεργή ακρόαση ενισχύει την κατανόηση.
Τους κάλεσε να εκφράζονται καθαρά, μιλώντας με ειλικρίνεια για τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις ανάγκες τους.
Τέλος, τους ενθάρρυνε να αποφεύγουν την κλιμάκωση των εντάσεων, αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες με σεβασμό και καλοσύνη, ώστε να προλαμβάνονται οι ρήξεις και να καλλιεργείται η ειρήνη μέσα στην οικογένεια.

Συμπέρασμα

Η επικοινωνία ανάμεσα στους συζύγους είναι καθοριστική για την οικογενειακή ενότητα και την ψυχική υγεία των παιδιών.
Όσο καλύτερη είναι η επικοινωνία μας με τον Θεό, τόσο πιο βαθιά και ουσιαστική γίνεται και η επικοινωνία μας με τους ανθρώπους γύρω μας, οικοδομώντας έτσι μια αρμονική, αγαπημένη και ασφαλή οικογένεια.

Μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό άρθρο της Ι.Μ. Αιτωλίας και Ακαρνανίας σε αυτόν τον σύνδεσμο.

Μία κοινή αποστολή

Ο διευθυντής της Agape Hellas, κ. Εμμανουήλ Τουφεξής, είπε μεταξύ άλλων:

«Η κοινή μας αποστολή – να κηρύξουμε και να δείξουμε το Ευαγγέλιο με τα έργα μας – μάς ενώνει στον ίδιο σκοπό. Τόσο η Agape Hellas όσο και το Jesus Film Project έχουμε δεσμευτεί να διαδώσουμε το μήνυμα του Χριστού με τρόπους που αγγίζουν τους ανθρώπους στη γλώσσα τους, τον πολιτισμό τους και το πλαίσιό τους. Πιστεύουμε ότι αυτή η συνεργασία μπορεί να προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας να επεκτείνει τη διάδοση του μηνύματος του ευαγγελίου και ανθρωπιστικές της προσπάθειες, ιδιαίτερα στην Αφρικανική ήπειρο, σε συνεργασία με ένα παγκόσμιο δίκτυο οργανισμών με παρόμοιες αξίες και αποστολές.»

Μία συνεργασία με σημασία

«Ωστόσο, αυτή η συνεργασία δεν περιορίζεται μόνο στην Agape Ελλάς ή το Jesus Film Project. Μέσα από εμάς, θα έχετε πρόσβαση σε ένα ευρύτερο δίκτυο χριστιανικών ανθρωπιστικών οργανισμών που μοιράζονται το ίδιο όραμα με εσάς. Αυτό το δίκτυο εκτείνεται σε όλο τον κόσμο, και παρέχει μια ποικιλία πόρων, όπως εργαλεία πολυμέσων, ανθρωπιστική βοήθεια και προγράμματα πνευματικής κατήχησης. Μέσω της συνεργασίας μας, πιστεύουμε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να ενισχύσει την επιρροή της, την εμβέλειά της και την παρουσία της σε περιοχές και κοινότητες που το έχουν ανάγκη, τόσο πνευματικά όσο και υλικά.»

Ένα νέο υλικό μαθητείας

«Επιπλέον, είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσουμε το υλικό μαθητείας που έχουμε δημιουργήσει με τίτλο “Βαθύτερη Γνωριμία με τον Ιησού Χριστό”, σε συνεργασία με τον Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιο. Αυτό το υλικό έχει σχεδιαστεί για να καθοδηγεί τους πιστούς σε μια πιο βαθιά και ουσιαστική σχέση με τον Χριστό, κάτι που πιστεύουμε ότι μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για τις Μητροπόλεις σας. Παράλληλα, έχουμε στη διάθεσή μας πολλά ψηφιακά εργαλεία που μπορούν να υποστηρίξουν αυτή την προσπάθεια, προσφέροντας σύγχρονους και αποτελεσματικούς τρόπους διάδοσης του Ευαγγελίου».

Η συνάντηση έληξε σε ένα κλίμα αγάπης και ενότητας και έθεσε τις βάσεις για μία άψογη μελλοντική συνεργασία με τις επιμέρους Μητροπόλεις.