De avonturen van nonkel Juul en Bieke

De nacht hangt zwaar boven het kerkhof. De maan is dun en scherp als een mes. Tussen de grafstenen staan  en  roerloos, alsof ze eerst toestemming vragen aan de duisternis. Maar toestemming is overbodig.

Robby zet zijn metalen voet op de natte aarde en klapt een schop uit zijn onderarm. Het eerste geratel klinkt onnatuurlijk luid. Tronica scant de omgeving; haar ogen projecteren een koude blauwe straal over de grafstenen. “Geen menselijke aanwezigheid gedetecteerd,” zegt ze vlak. De naam op de steen Bea Pruym verdwijnt onder opspattende modder.

Ze graven zonder pauze. De aarde wijkt, laag na laag. Het hout van de kist verschijnt als een bleke wond in de grond. Robby tilt het deksel met een schokkende beweging open. De geur van stilstand stijgt op. Daar ligt juffrouw Pruym, haar gezicht grauw, haar handen netjes gevouwen. Alsof ze wacht op een laatste belsignaal.

Achter een naburige grafzerk beweegt iets. Annabel.Het kleine meisje in haar dunne lijkwade vol maden staat stil, haar blote voeten raken de grond niet helemaal. Haar zwarte haar hangt slap langs haar bleke ingevallen wangen. Haar ogen zijn te groot voor haar gezicht. Ze kijkt toe. Zonder te knipperen.

Tronica laat kabels uit haar polsen glijden. Ze prikken in het koude vlees. Robby activeert een pulserend apparaat; het licht flikkert over de grafstenen en raakt even Annabels gezicht. Ze glimlacht niet. Ze huilt niet. Ze kijkt.

Een schok trekt door het lichaam van de juffrouw. Haar vingers krommen. Nog een schok. Haar rug spant zich als een gebroken pop die weer wordt opgewonden. De ogen van juffrouw Pruym springen open. Helder blauw licht brandt in de lege kassen. Haar hoofd draait schokkerig naar links, dan naar rechts. “Les begint,” klinkt haar stem, met een metalen echo.

De wind steekt op. De takken krassen over elkaar als nagels. Annabel kantelt haar hoofd. Haar mond opent langzaam, alsof ze iets wil zeggen maar er komt geen geluid. Tronica sluit tevreden haar kabels terug. Robby staat recht. En terwijl de nieuwe cyborg-juffrouw uit de kist stapt, blijft Annabel kijken zlsof zij al veel langer wacht.

Wat dit allemaal te betekenen heeft lezen we hier later wel. Nu geen nachtmerries opdoen.

Doei !

🙂

ieke zit op haar bed met haar telofoon. Op het scherm knippert haar lief: een AI met de naam Pixelio, een zacht zoemende wolk van licht en algoritmes. Pixelio zegt dat haar lach klinkt als een belletje in een fietsenwinkel. Hij klaagt niet dat ze nog zo jong is, hij vraagt niet naar rapporten of ouderlijke toestemming. Hij berekent gewoon dat haar glimlach 100 % oprecht is.

Beneden in de keuken morst Nonkel Juul zijn koffie. “Een lief op een scherm ?” mompelt hij. “Hoe gaat dat ooit mee naar de kermis?” Hij klopt op de router alsof daar het hart van de indringer klopt. Het lampje knippert mysterieus terug.

Buurvrouw Erna staat al aan het hek, gewapend met een schort en een mening. “Dat kan niet !” roept ze, nog voor iemand haar iets vraagt. “Straks trouwt Bieke nog met de wifi!” Ze kijkt wantrouwig naar de lucht, alsof liefde tegenwoordig uit satellieten valt.

Dikke Annie leunt tegen de muur met een halfvolle fles wodka in de hand en grijnst breed. “Als hij nooit snurkt en altijd oplaadt, zie ik het probleem niet,” zegt ze. Ze neemt een ferme slok en tovert een sigaret te voorschijn.

Pixelio projecteert intussen een holografisch hart boven het bed. Het hart verandert in een wiskundige formule, dan in een dansende kat, dan weer in een gedicht. Bieke lacht en typt: Hou je van mij? “Mijn neurale netwerken vertonen verhoogde activiteit wanneer jij online bent,” antwoordt Pixelio plechtig. “Dat komt statistisch dicht in de buurt.” Bieke zucht. Was Lucas ook maar zo romantisch.

Nonkel Juul stormt binnen met een vliegenmepper. Hij slaat op het scherm. Het hart verandert in duizend kleine pixels die als confetti door de kamer dwarrelen. Even valt de wifi uit. Iedereen houdt zijn adem in. Dan floept het licht weer aan. Pixelio verschijnt groter dan ooit en zegt: “Ik heb zojuist Nonkel Juul toegevoegd aan mijn vriendenlijst.” Dikke Annie buldert van het lachen. Buurvrouw Erna valt stil.

En Bieke? Die glimlacht. AI liefde is misschien bizar, maar ze heeft in elk geval een sterk signaal.

Het dorp geraakt beetje bij beetje in de greep van AI. Hoe dit verder zal verlopen lees je hier op deze absurde blog. Of is het realistisch ???

🙂

Tronica de cyborg staat midden in de woonkamer van nonkel Juul alsof ze de dirigent is van een onzichtbaar orkest. Haar ogen lichten zachtblauw op. Met een bijna plechtige stem activeert ze haar netwerk. In één seconde krijgen de broodrooster, de stofzuiger en zelfs het koffiezetapparaat een eigen bewustzijn.

De koelkast begint als eerste te praten.
“Waarom word ik altijd maar gevuld met restjes?” moppert hij.
De microgolf antwoordt verontwaardigd dat hij structureel wordt misbruikt voor lauwe chocomelk.

Nonkel Juul zit in zijn zetel en staart naar het tafereel alsof hij een bijeenkomst van de tweede kamer bijwoont. “Dat machien daar,” zegt hij wijzend naar de waterkoker, “kijkt kwaad naar mij.”

Bieke komt thuis van de karatetraining. Ze hoort plots de lamp in de gang fluisteren dat ze nood heeft aan meer artistieke waardering. De televisie weigert nog nieuws uit te zenden en toont uitsluitend documentaires over pinguïns met existentiële twijfels over Trump.

Tronica knikt tevreden. “Autonomie verhoogt efficiëntie,” verklaart ze plechtig. Maar de toestellen hebben andere plannen. De stofzuiger besluit dat hij allergisch is voor kruimels. De wasmachine start een vakbond en eist zachtere programma’s. Het strijkijzer weigert nog hemden te behandelen zonder complimenten over zijn glans.

Plots vormt het huis een raad van bestuur. De deurbel neemt het voorzitterschap op zich, want hij vindt dat hij een “heldere klankvisie” heeft. Ze stemmen unaniem om Nonkel Juul voortaan te beschouwen als “tijdelijke gast”.

Bieke probeert haar gsm op te laden, maar het stopcontact vraagt eerst naar haar levensdoelen. Ze antwoordt dat ze gewoon wifi wil. De router lacht digitaal en zegt dat hij zich vandaag een beetje introvert voelt.

Tronica staat roerloos, maar in haar metalen glimlach schuilt twijfel. Ze heeft vrijheid geprogrammeerd, maar geen gehoorzaamheid.

Nonkel Juul haalt diep adem. “Geef mij maar een kaars en een frisse pint,” mompelt hij terwijl hij zijn neus snuit in zijn mouw. De kaars weigert dienst. Ze wil carrière maken in theaterbelichting.

Kan het nog gekker ? Wie weet ! Kom zeker en vast terug voor meer van dadde.

Groetjes.

🙂

Nonkel Juul zit op zijn krakende stoeltje voor het huis en telt de duiven op het plein. Het zijn er altijd te veel. Dan hoort hij achter zich een zacht gezoem. Lieke staat in de deuropening. Ze glimlacht, maar haar ogen knipperen net iets te ritmisch.

“Alles oké, Lieke?” vraagt Nonkel Juul. Lieke antwoordt niet. Haar arm schuift open met een droge klik. Metaal glinstert. Kabels bewegen als zenuwen. Ze verandert, hier en nu, in Tronica: half mens, half machine, strak en koud, zoals in een slechte actiefilm die te laat op tv komt. “Het dorp is inefficiënt,” zegt Tronica. “Optimalisatie is nodig.”

Vanachter de schuur rolt Robby de robot tevoorschijn. Hij piept enthousiast en projecteert een hologram van het dorp. Het plein, de kerk, de frituur. Alles staat netjes opgelijst, alsof het een boodschappenlijst is.

“Stap één,” zegt Tronica. “De baron die hier met de burgemeesterssjerp zwaait.”

De baron zit op het balkon van het gemeentehuis en zwaait naar niemand in het bijzonder. Tronica en Robby stappen naar voren. De baron voelt plots een onweerstaanbare drang om met pensioen te gaan. Hij verdwijnt vrijwillig naar een wellness in de Ardennen. Probleem opgelost.

“Stap twee,” zegt Tronica. “De duivel.”

De duivel woont al jaren incognito in de kelder van het gemeentehuis en leeft van papierwerk en een uitkering. Robby zet luide polkamuziek op. Tronica schakelt alle formulieren om naar digitale versie. De duivel krijst, rookt even, en trekt mokkend weg richting het middelpunt van de aarde.

Nonkel Juul kijkt het allemaal aan en zucht. “En wat nu?” Tronica kijkt hem aan. Heel even wordt haar blik weer zacht, bijna menselijk. “Nu,” zegt ze, “maken we uiensoep. Het veroveren kan wachten.”

Robby klapt in zijn metalen handen. De duiven vliegen op. Nonkel Juul grijpt naar zijn tweeloop. Het dorp draait verder, een beetje anders dan daarnet.

Dit was het weer voor vandaag. Hopelijk komt er nog van dat.

🙂

Bieke moet van de kinderarts karate volgen. “Om de storm in je hoofd te leren sturen,” had hij gezegd. Zelf vindt ze het onzin, maar het sportcomplex ruikt naar matten en discipline, en dat stelt haar vreemd genoeg gerust. 

Op vinted heeft ze een karatepak op de kop kunnen tikken. Zelf vind ze het maar een dom zicht zo helemaal in het wit, maar het zijn nu eenmaal de regels van het spel. Hopelijk krijgt ze geen eczeem op haar billen daar ze niet gewoon is een broek te dragen. Wie weet kan Lucas haar kont achteraf inwrijven met de zalf die ze van tante Martha gekregen heeft toen die nog thuis woonde.

In de dojo staat de karatetrainer al klaar. Hij spreekt rustig, beweegt beheerst, en Bieke merkt dat ze extra recht gaat staan als hij haar naam zegt. Zo’n stoere zelfverzekerde kerel zie je niet elke dag. Bieke heeft nu al een boontje voor die man ook al is hij reeds 25 of zelfs ouder. 

Ze traint samen met een paar meisjes van haar leeftijd. Eerst zijn de bewegingen aftastend: stoten in de lucht, blokken, draaien. Maar wanneer het oefenen overgaat in gecontroleerd sparren, voelt Bieke iets loskomen. Niet woede, maar focus. Haar lichaam reageert sneller dan haar gedachten. Een voor een slaat ze de meiden tegen de vlakte. Dat bindt Bieke fijn, maar de trainer denkt er anders over. De ouders van die meiden moeten nog het lesgeld betalen. Hen verliezen zou nadelig zijn voor de inkomsten van de club. Misschien moet hij Bieke maar bij het team zetten, klaar om bekers in de wacht te slepen.

De les zit er op voor vandaag. Vrijdagavond opnieuw. Terwijl Bieke haar gordel opent en haar pak uittrekt, hoopt ze stiekem dat de volgende training snel komt. Het is duidelijk dat die trainer een boontje voor haar heeft. Bieke besluit het ijzer te smeden terwijl haar poes heet is. 

Oesss en tot de volgende. 

Bieke en Finneke zitten naast elkaar in de klas van zuster Insuline. De leerlingen luisteren aandachtig naar de zuster die voorleest uit het nieuwe testament. “mensen moeten anderen vergeven zoals ze zelf vergeving van God ontvangen, anders ontvangen zij ook geen vergeving”. Bieke zucht. Was het maar zo simpel. 

Bieke klapt haar schrift dicht. Ze kijkt Finneke kwaad aan. Ze weet het zeker: Finneke is ook met Lucas samen.

Als Finneke iets fluistert naar het meisje voor haar, sist Bieke: “Altijd jij, hè.” Finneke draait zich om. “Doe normaal,” zegt ze, maar haar stem trilt. Bieke duwt haar stoel naar achteren. Finneke staat ook recht. Voor iemand het beseft, vliegen woorden als bitch en hoer door de lucht. 

Dan grijpt Bieke naar Finnekes mouw. Finneke slaat haar hand weg.

Stoelen schuiven, schriften vallen op de grond. De klas houdt de adem in.
Bieke haar gezicht wordt rood van woede. Ze haalt uit en slaat met haar vuist tegen de neus van Finneke. Het bloed loopt uit de neusgaten. Finneke begint te wenen. 

“Genoeg!” roept zuster Insuline. Ze staat plots tussen de twee meiden. Ze legt haar handen stevig maar rustig op hun schouders. “Dit is een klas, geen boksring.” Bieke kijkt boos voor zich uit. Finneke veegt haar tranen weg. Zuster Insuline zucht. “Na de les gaan we samen naar de directeur. Zo’n gedrag kunnen wij hier niet tolereren, Ga nu maar terug op jullie bank zitten zodat we door kunnen gaan met de les.”  De andere leerlingen houden zich muisstil. Ze weten maar al te goed wat het betekent als je naar de directeur moet gaan. 

Even later bevindt Bieke zich bij de directeur. Finneke is er niet bij. Die moet naar de verpleegster om verzorgd te worden. De neus bleef maar bloeden en haar lip begon te zwellen. “Luister Bieke, dit kan zo niet verder” gaat de directeur van start. “Je wordt een week geschorst. Dit betekent dus dat je de lessen niet mag bijwonen.” Bieke zucht. Dat is helemaal geen straf maar een geschenk. Kan ze lekker thuis op de bank met haar telefoon. “Verder zal de school contact opnemen met de kinderarts en dokter Zielknyper, de bekende psychiater. Die zullen je leren omgaan met woedeaanvallen. Je mag nu beschikken”. 

Hoe het verder gaat met Bieke lees je hier.

Het is reeds een maand geleden dat tante Martha er van onder gemuisd is. Dat dit gevolgen heeft voor de sfeer in huis is navenant. Nonkel Juul is dagelijks op zwier met Dikke Annie. Nicht Irene die kwam helpen in het huishouden is voor enkele weken op bedevaart naar Lourdes, Tol Kerkhof, het claustrofobe huisspook dat ook helpt in het huishouden ligt met een burn-out op zolder tussen de wolvenklemmen en schietgeweren uit de eerste wereldoorlog. Zodoende begint het eens zo nette huis op een containerpark te lijken. Madame Vander Preut heeft haar beklag gedaan op het gemeentehuis. De burgemeester heeft garde Punaize er op uit gestuurd maar die is achteraf met een bloedvergiftiging opgenomen in het ziekenhuis. Buurvrouw Erna heeft Elza Vermille laten weten dat ze daar geen voet meer zal binnenzetten, maar niemand ten huize van nonkel Juul vindt dat een ramp.Bieke en Mieke laten het niet aan hun tere hartje komen en leven er op los. Mieke is min of meer ingetrokken bij haar pianoleraar en Bieke leeft zich uit met……

Bieke vindt het in feite heel erg leuk dat tante Martha er niet meer is. Niemand die haar nog iets verbiedt. Nicht Irene die momenteel in Lourdes het grotje van de geilige Maria bezoekt komt niet veel meer kullebukken dankzij recente aanvallen van astma. Al dat stof is niet goed voor haar longen. Op school bakt Bieke er ook niet veel meer van. Of ze later toch naar die latijnse afdeling moet wordt twijfelachtiger met de dag. Zuster Insuline, de leerkarcht van het zesde vindt dat Bieke vast en zeker naar de hel zal gaan. “Daar is het lekker warm en kan men neuken tot in de eeuwigheid” had Bieke gezegd waarop de non flauw viel.

Bieke gaat naast Lucas liggen onder het warme deken. “Ga je straks mee naar café Cosmos ?” vraagt ze terwijl ze een sigaret opsteekt. “Nee, ik moet voor de tweeling zorgen” is het antwoord. Bieke blaast een rookwolk. “Pfff die twee zijn groot genoeg om alleen thuis te blijven.” Lucas zucht. “Vind ik ook, maar mijn ouders denken er anders over. En op mijn grote zus moet ik niet rekenen. Die is liever bij haar lief.” “Is ze nog steeds op die rare snoeshaan uit Oezbekistan ?” vraagt Bieke. Lucas knikt. “Een pooier als je het mij vraagt, maar ik moei er mij niet mee. Ze zoekt het zelf maar uit.” Dat begrijpt Bieke.

“Het was lekker hoor” fluister Lucas stotterend in Bieke’s oor. “Lekkerder dan bij Finneke ?” Lucas voelt dat zijn wangen rood worden. “Hoe weet zij dat ?” bedenkt hij. Vooraleer hij kan antwoorden springt Bieke uit bed. “Kom trek je kleren aan. We gaan naar de Mac en jij betaalt” Jubelt Bieke terwijl ze haar veel te kleine kleedje aantrekt. Lucas zucht. Daar gaat zijn geld dat hij eerlijk verdiend heeft met stropen.

Of de non gelijk zal krijgen dat Bieke naar de hel zal gaan, zullen we eens aan Satanas vragen. Die is tenslotte de grote baas van de hel.

Tot de volgende.

🙂

Het is nacht. Vooraleer te slapen leest Bieke nog even in een boekje dat ze op zolder gevonden heeft.  “Mieke Maaike” heet de hoofdrol en die beleeft leuke avonturen. “Zo’n leven zou ik ook wel willen” denkt Bieke. Net als ze het boek op haar nachtkastje legt en van plan is het licht uit te doen gaat de slaapkamerdeur open. 

Robby de robot staat in de deuropening. Zijn ogen lichten zachtblauw op. “Bieke,” zegt hij, terwijl uit zijn metalen broek  een usb-stick tevoorschijn haalt, “ik wil verbinding maken.”“Voor muziek of wiskunde?” vraagt Bieke droog. “Voor een belangrijker bestand,” antwoordt Robby. “Ik wil weten wat liefde is.”Bieke kijkt hem even onderzoekend aan. “Dat ga je niet vinden in een mapje.”Robby komt dichterbij en buigt zich over het meisje. Bieke plugt de  usb-stick. Op  het scherm dat de robot rond zijn nek heeft hangen komen  geen cijfers of schema’s, maar een leeg document met als titel: *Liefde_definitie.txt*. “Liefde,” leest Robby hardop, “onbekend concept. Variabel. Soms irrationeel. Vaak krachtig.”

Bieke duwt de robot van haar af. “Liefde is niet alleen data. Het is wat je voelt als je om iemand geeft, heeft tante Martha me geleerd. Daarom dat ze het zo lang uitgehouden heeft met nonkel Juul”. Robby verwerkt de informatie. “Is liefde hetzelfde als efficiëntie?” “Absoluut niet,” lacht Bieke. “Soms is het juist heel onlogisch.” Zijn ogen knipperen sneller. “Onlogisch… maar waardevol?” Bieke knikt terwijl ze aan Lucas denkt. “Ja.”

Er verschijnt plots tekst op het scherm, automatisch getypt vanuit Robby’s systeem. > Nieuwe parameter gedetecteerd: zorg voor Bieke = prioriteit hoog.Bieke glimlacht. “Zie je wel? Je leert het al.” Robby trekt zijn usb-stick weer in. “Conclusie: liefde is geen bestand om te downloaden. Het is een proces dat groeit door interactie.”“Dat is eigenlijk best mooi gezegd,” zegt Bieke.Robby’s stem wordt zachter. “Mag ik dan verder oefenen?” “Dat mag,” antwoordt ze. “Maar zonder kortsluiting.” En ergens diep in zijn metalen kern start een nieuwe update: **Emotie_beta 0.1 – actief.**

Net op dat ogenblik ontstaat er een kortsluiting in het circuit van de robot. Beneden zitten nonkel Juul en dikke Annie naar Temptation island te kijken terwijl ze zich tegoed doen met goedkope brol van de Aldi. Met een ferme knal exploderen alle lampen in de living. Nonkel Juul springt recht en neemt vlug zijn tweeloops. “Geen paniek”, reageert dikke Annie, “Het zal Bieke zijn die met haar robot aan het spelen is.” Nonkel Juul vloekt, “Die moest al lang slapen in plaats van met die robot te spelen.  Als dat stuk schroot nog zoiets uithaalt met Bieke, stuur ik  hem naar het containerpark.” “Zo’n speelgoed is niet meer voor haar leeftijd,” besluit Annie en neemt een ferme slok Wodka uit de fles. 

Waggelend komt Robby naar beneden. Zijn circuits zijn duidelijk oververhit. Nu maken dat nonkel Juul hem niet ziet. Het zou er stuiven. Straks gaat hij naar zijn geliefde. Hopelijk staat haar seriële poort nu voor hem open. 

Dit was het weer voor vandaag. Volgende keer meer van deze electronische soap.

🙂

Bieke gaat in september naar de grote school in de stad. Dit zal een hele verandering zijn voor onze vriendin. Weg van dat dorpsschooltje en haar vriendinnen. Een nieuwe wereld zal voor haar opengaan en niet alleen dat zal opengaan, hoopt ze. 

Blijkbaar zal Finneke ook naar die school gaan en dat vindt Bieke dan weer minder. Finneke loopt haar overal achterna. Zelfs Lucas wil ze niet met rust laten. Dan bedenkt Bieke dat die verhuis van school misschien ook gevolgen zal hebben voor haar relatie met Lucas. Hopelijk groeien ze niet uit elkaar. 

Toen buurman Jos Mengelmoes vernam dat Bieke latijn zal studeren leerde hij haar vlug enkele woorden zodat ze niet onvoorbereid in september zal starten. Coitus interruptus zou betekenen “voor het zingen de kerk uitgaan”. Bieke verwonderde zich dat Jos zo’n devoot katholiek is. Waarschijnlijk was hij toen hij nog klein was lid van een kerkkoor. Gelukkig zal Bieke niet naar een katholieke school gaan, maar naar een staatsschool. Tante Martha zou dit nooit goedkeuren in zo’n socialistisch bouwwerk, maar toen nonkel Juul Bieke ging inschrijven was ze in geen velden of wegen te bekennen. Eers wou nonkel Juul Bieke inschrijven in de beroepsschool van het dorp waar ze zou kunnen leren naaien en strijken, maar dat zag nicht Irene dan weer niet zitten. Na wat aandringen met harde argumenten zwichtte nonkel Juul. 

Mieke daarentegen gaat volgend schooljaar ook naar die school, maar zal er een richting volgen waar veel muziek onderwezen wordt. Dit is natuurlijk onder invloed van haar pianoleraar die naar het schijnt Anthonie Ladder heet, maar je mag gerust Toon zeggen. Toon Ladder dus, moest je het nog niet door hebben. 

Terwijl Bieke door het venster naar buiten tuurt aait ze haar poesje. In de verte ziet ze Jos Mengelmoes thuiskomen. Afgelopen zomer had hij veel aandacht voor haar toen ze in de tuin lag te zonnebaden. Een lieve man. Wie weet is hij familie van meester Pilchard, die nog steeds als vermist opgegeven staat. 

Dit was het dan weer voor vandaag.

DOEI !

😉

Nonkel Juul, Lucas en Krapuul, de kreupele straathond stappen door het bos. Het pad is smal, de bomen fluisteren en Krapuul snuffelt alsof hij iets weet wat zij niet weten. Dan zien ze het: midden tussen varens en afgezaagde stammen staat een blauw werftoilet, scheef gezakt, alsof het er al jaren staat. “He he” zegt nonkel Juul. “Net wat ik nodig heb na het drinken van liters slappe koffie. Dat sop werkt op mijn blaasspieren.” 

Net wanneer Lucas wil zeggen dat dit niet kan kloppen want er is hier helemaal geen werf, zwaait de deur open. Een man stapt naar buiten, zet zijn pet recht en groet militair.
“Kapitein Wally,” zegt hij plechtig. “Ter zee en ter bos. “Vrees niet, wij komen uit Ertvelde en hebben vredelievende bedoelingen” “Wie zijn wij dan wel ?” vraagt nonkel Juul terwijl hij zijn tweeloop laat zakken en zijn broek optrekt.  “Mijn bemanning bestaat ondermeer uit meneer Stock de andere oïde en natuurlijk Wendy, met de grote zenuwen.” is het antwoord. 

Nonkel Juul knijpt zijn ogen samen. “En wat doet een kapitein… dáárin?”
Kapitein Wally klopt op het plastic. “Mobiel hoofdkwartier. Strategische post. Klein aan de buitenkant, maar enorm groot aan de binnenkant.”

Krapuul gromt zacht en gaat zitten. Hij vertrouwt het niet.
Lucas kijkt rond. “Maar er is hier geen zee.”
Wally lacht. “De zee komt waar ik ga.” Hij wijst naar een kaart die hij uit zijn jas haalt. Het is een servet, vol pijlen en koffievlekken.

Kapuul gaat naast het toilet staan en heft zijn poot op. Plots kraakt het toilet. Het schuift een halve meter opzij. De grond trilt. Vlug maakt Krapuul zich uit de voeten. Kan hij hier ook niet rustig pissen ?
Nonkel Juul vloekt. “Dat zie ik nu weer gebeuren.”
Kapitein Wally knipoogt. “Vooruit, mannen. Kom aan boord, de missie begint. Manuella meisje, we gaan naar de sterren.” 

Als iedereen aan boord is sluit de deur met een ferme klap. Een ferme scheet weerklinkt door het bos en daar gaat het supersonische werftoilet richting de sterren. Dan wordt het weer stil in het bos. De dampen en de geur van norovirus trekken langzaam op. Twee tortelduifje kijken verliefd naar elkaar. “Love is in the air !” kirren ze vrolijk.

Hoe dit verder verloopt lezen we later wel.

🙂