น่าน เป็นอีกจังหวัดหนึ่งที่มีแหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติเยอะ ด้วยภูมิประเทศแบบภูเขาเหมือนจังหวัดเพื่อนบ้านในโซนภาคเหนือ โดยมีเทือกเขาหลวงพระบาง ซึ่งเป็นเทือกเขาหินแกรนิต ตั้งอยู่ทางฝั่งทิศตะวันออกของจังหวัดที่ทอดตัวยาวจากทิศเหนือลงใต้ยาวไปจนถึงจังหวัดพิษณุโลก และมีอุทยานแห่งชาติ 7 แห่ง ซึ่งที่ที่เราจะไปก็อยู่ในโซนเทือกเขานี้แหละ

Ref. Wiki

ใครที่มีเวลาน้อย ลองดูจากคลิปไปพลางๆได้นะ

ถ้าใครมีเวลาว่าง เรามาเดินทางไปด้วยกันต่อเลยครับ

TL, DR; (21-25 กันยายน)

1. ออกเดินทางจากกรุงเทพฯด้วยรถบัสจากนครชัยแอร์แถวๆหมอชิต2 ในช่วงเย็นหลังเลิกงาน
2. ถึงบขส.น่านตอนเช้าวันถัดไป ขึ้นรถสองแถวต่อเพื่อไปชมน่านเพลสเพื่อเช่ารถมอเตอร์ไซค์
3. ขับมอเตอร์ไซค์ไปกางเต๊นท์ค้างคืนที่เปียงซ้อ-เม้าเทนวิว ระหว่างทางแวะจุดถ่ายรูปโค้งเลข3, บ่อเกลือ, สะปัน, หยุดเวลาคาเฟ่, บ้านห้วยโทน(ที่ไม่รู้จะแวะทำไม เพราะไม่มีอะไร), บ้านเวร
4. วันต่อมาขับรถไปเกวะตะ-โฮมสเตย์ ระหว่างทางแวะต้นกำเนิดแม่น้ำน่าน, จุดชมวิว 1715, บ้านเต๋ย(มีเรื่องเล่า ต้องอ่านเวอร์ชันยาว)
5. วันต่อมาให้เจ้าของเกวะตะพาขับรถเที่ยวๆใกล้ๆ ปิดท้ายด้วยน้ำตกห้วยตะวัน, ติดฝนแถวๆม่อนสายลม ซ่อมรถและปฐมพยาบาลที่สกาด ปลายทางไปกางเต๊นท์ที่อช.ดอยภูคา
6. วันสุดท้าย ขับรถเข้าเมืองน่าน กราบพระชมวัด เดินทางกลับกทม.

อังคารที่ 21 กันยายน: เริ่มออกเดินทาง

วันแรกยังไม่มีอะไรมากครับ แค่เริ่มเดินทางออกจากกรุงเทพด้วยรถบัสนครชัยแอร์แถวๆหมอชิต2 แล้วก็หลับยาว ไปตื่นอีกทีที่บขส.น่านในเช้าวันถัดไป

สัมภาระมีแค่นี้แหละ

พุธที่ 22 กันยายน: ขับรถยาวๆวันแรก

05.30 น. เราก็มาถึงบขส.น่าน ตอนนั้นฝนตกพรำๆพอดี เราเลยเรียกรถสองแถวที่จอดอยู่แถวนั้นให้พาไปที่ชมน่านเพลส ที่ๆเราจะไปเช่ารถมอเตอร์ไซค์กัน พอดีสื่อสารกับคนขับผิดพลาดนิดหน่อย รถเลยขับไปผิดทาง แต่สุดท้ายก็มาถึงที่หมาย

พอมาถึงเราก็รอเจ้าของรถไม่นานมาก ทำให้มีเวลาจัดแจงสัมภาระใหม่ว่าอันไหนจะใส่กล่องท้ายรถบ้าง พอเจ้าของรถมาถึงก็เซ็นต์เอกสาร จ่ายมัดจำและบิดรถออกไปลุยกันได้เลย

เส้นทางทั้งหมดที่เดินทางไปในวันนี้ ระยะทางประมาณ 130 กิโลเมตร

จุดแรกๆที่เราแวะถ่ายรูปกันคือโค้งถนนที่เป็นรูปเลข 3 ผมก็งงๆว่ามันคืออะไร คือทริปนี้ผมไม่ได้อ่านอะไรมาล่วงหน้าเลย กะมาเซอร์ไพร์สจริงๆ(แล้วก็เซอร์ไพรส์จนได้) ขับไปอีกสักหน่อยก็เจอจุดชมวิวเป็นระยะ จนเราแวะกันค่อนข้างบ่อยเลยทีเดียว มารู้ทีหลังว่าวันเสาร์คนมาที่น่านและแวะถ่ายรูปที่นี่จนแออัดไปเลย ถือว่าเราโชคดีมากที่มาก่อนนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ

ขับรถต่อไปไม่นานก็แวะหาอะไรเย็นๆทานที่หยุดเวลาคาเฟ่ วิวแถวนี้สวยแบบเรียกได้ว่าวัวตายควายล้มเลยทีเดียว

พอทั้งอิ่มข้าวอิ่มเครื่องดื่มเย็นๆกันไปแล้วก็บิดรถไปต่อที่ห้วยบ้านห้วยโทน ที่ที่ไม่รู้ว่ามีอะไร รู้แต่ว่าเป็นหมู่บ้าน ระหว่างทางบอกเลยว่าหนัก(หนักแค่ไหนดูใน VDO เลย) แต่ยังไม่เข้าขั้นสาหัส(ซึ่งมีในวันถัดๆไป) พอถึงแล้วก็ถ่ายรูปสองสามใบแล้วกลับรถเลย ในใจก็จะได้ถามตัวเองว่า “ฉันมาทำอะไรที่นี่?” แต่วิวสองข้างทางและนาข้าวเขียวๆคือสวยจริงๆนะ ถ้ามัวแต่ชมวิวอาจขับตกถนนได้เลย

พอออกจากบ้านห้วยโทนได้ก็มุ่งหน้าสู่ปลายทางที่พัก แต่ระหว่างทางมันก็ดันมีที่สวยๆจนห้ามใจไม่ให้แวะไม่ได้คือจุดชมวิวนาขั้นบันไดบ้านเวร จริงๆแล้วจุดนี้มีแค่นี้เลย ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ แต่ก็น่าถ่ายรูปอยู่ดี

ก่อนออกมาจากจุดนี้ฟ้าฝนก็เริ่มเตือน เราจึงต้องงัดเสื้อกันฝนมาใส่ก่อนออกเดินทาง แล้วฝนก็ตกมาจริงๆ แต่รอบนี้ไม่หนักและไม่นานมาก

ขับรถออกจากบ้านเวรมาประมาณ 7 กิโลเมตร ตัวเลขอาจจะดูน้อยแบบไม่น่าเหนื่อย แต่พอดีว่าถนนแถบนี้ค่อนข้างขับยาก สุดท้ายพวกเราก็มาถึงเปียงซ้อ-เม้าเทนวิวกันอย่างปลอดภัย ถ้าขับรถไปอีกหน่อยจะมีจุดชมวิวหลักของที่นี่ด้วย ส่วนร้านอาหารจะอยู่ในหมู่บ้าน เราไปถึงประมาณ 17.00 น. เกือบจะไม่มีของขายกันแล้ว ดังนั้นเผื่อเวลาดีๆนะครับ

เกร็ด: จุดนี้อยู่ห่างจากชายแดนประมาณ 160 เมตรเท่านั้นเอง แต่ถูกขั้นด้วยเทือกเขาหลวงพระบางทางทิศตะวันออก แปลว่าต้องเดินลุยป่าลุยเขาถึงจะข้ามไปได้

คืนนี้อากาศค่อนข้างเย็น แต่ไม่หนาวมาก ที่นี่มีห้องน้ำแบบชาวบ้านให้เราใช้ด้วย อาจจะไม่เหมาะถ้าใครไม่ชินนะครับ ส่วนท้องฟ้ามีเมฆเยอะมากจนผมตั้งกล้องไว้ตั้งนานแต่ไม่มีรูปดาวสวยๆมาฝากเลยไว้เจอกันพรุ่งนี้เช้านะครับ

เมฆเยอะแค่ไหนถามใจเธอดูว (ถ่ายด้วย Long exposure)

พฤ.ที่ 23 กันยายน: 1715 จุดชมวิวแห่งสายหมอกที่สวยที่สุด

เส้นทางทั้งหมดของวันนี้ ระยะทาง 126 กิโลเมตร

เช้านี้ผมถูกปลุกเป็นระยะด้วยเสียงหยดฝนโปรยปราย แต่ตื่นจริงๆจากเสียงน้องที่ไปด้วยที่ลุกมาถ่ายรูปทะเลหมอกแต่เช้า ส่วนผมนั้นยังอยากนอนต่อ แต่ด้วยความที่อยากได้ภาพสวยๆ เลยจำเป็นต้องตื่นมาเก็บภาพ Time-lapse สวยๆกัน

Time-lapse ดูใน VDO ข้างบนนะครับ

พอเก็บภาพจนแสงแดดเริ่มจะทำให้อากาศตอนเช้าอุ่นพอที่จะขับรถได้ เราจึงเริ่มบิดรถออกเดินทางต่อก่อนที่จะแวะทานข้าวที่ร้านค้าของชาวบ้านข้างทาง ซึ่งเช้านี้ก็กินง่ายๆกับตับย่างและขนมจีนน้ำยาสูตรท้องถิ่น สีน้ำจะดูจัดจ้านมาก แต่รสชาติไม่เผ็ดเลย จริงๆแล้วมีไก่ย่างด้วยนะ แต่พอดีมีงานของชุมชนเลยถูกกว้านซื้อไปก่อนแล้ว

พอท้องเริ่มอิ่มก็ออกเดินทางกันต่อ โดยขับไปอีกไม่นานก็จะเจอต้นกำเนิดแม่น้ำน่านที่เมื่อวานเราขับเลยมา วันนี้เราใช้เส้นทางเดิมย้อนกลับมา เลยทำให้ผ่านที่นี่อีกครั้ง ดังนั้นต้องลองแวะดูสักหน่อยครับ ซึ่งเราต้องเดินจากป้ายข้างไปเข้าไปอีกประมาณ 100 กว่าเมตรเอง

ถัดจากจุดนี้เราก็ขับรถย้อนกลับลงมาทางเดิมไปจนถึงบ่อเกลือเพื่อเติมน้ำมัน ระหว่างทางเราต้องสลับใส่เสื้อกันฝนบ้าง เก็บเสื้อบ้างเพราะฝนตกเป็นระยะๆ พอเติมน้ำมันเสร็จเราก็ขับเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนนหมายเลข 1256 เพื่อเข้าเขตสู่อำเภอปัว จุดนี้เองที่เซอไพรส์ผมมากๆ เพราะเราต้องขับรถชนกับสายหมอกราวกับกำลังเข้าสู่เมืองลับแลหรือชานชลาหมายเลข 3/4 ใน Harry Potter เลย พอเข้าสู่เขตนี้อากาศก็เปลี่ยนไปทันที รอบข้างมีแต่สายหมอก ทัศนวิสัยมีไม่กี่ 10 เมตร พร้อมกับสายฝนพรำๆ เป็นความรู้สึกที่แปลกแต่ชอบมากๆที่นึง ที่คงจะจำไว้ว่าอยากมาอีกสักคร้ัง

หมอกนะไม่ใช่ PM2.5 เด้อ

แน่นอนว่าเรากำลังเข้าสู่จุดชมวิว 1715 จุดที่ผมให้เป็นจุดไฮไลท์ของทริปนี้เลย เอาจริงคืออยากกางเต๊นท์นอนตรงนี้เลย

ขับเลยมาอีกหน่อยจะเจอศาลตรงทางโค้งใกล้ๆกันนั้นจะมีต้นชมพูภูคาที่เป็นไม้ยืนต้นที่หายากที่สุดสายพันธุ์หนึ่งในโลก ตอนนี้พบที่อ.ปัวที่เดียว

พอเราสูดสายหมอกเย็นๆเข้าไปเต็มปอดจนอิ่มเอม ก็ได้เวลาบิดรถต่อไป

ป้ายหน้าน้องที่นำทริปอยากไปถ่ายรูปที่พิกัดลับที่เรียกว่าบ้านเต๋ย-บ้านแจรงหลวง ซึ่งลับจริงๆจนเราขับรถเลยไปเลยมาก็ยังหาไม่เจอ สุดท้ายมาเจอตอนจะกลับ ก็ไม่รู้ทึกทักไปเองว่าใช่หรือเปล่านะ จะเป็นวิวไร่ข้าวที่ปลูกบนภูเขา ภาพประมาณนี้แหละท่านผู้โช้ม (คุ้มมั้ย สภาพพพ)

พอเสร็จจากจุดนี้เพิ่งมารู้ว่าเส้นทางที่จะไปต่อมันถูกน้ำท่วมถนน ทำให้ต้องวิ่งเส้นหลักซึ่งอ้อมมากกว่า ตรงนี้แหละที่เซอไพรส์ผมอีกจุดนึง เพราะว่าผมเริ่มหมดแรงและคุมรถไม่อยู่ เลยเกิดอุบัติเหตุรถล้มเล็กน้อย พอมาทบทวนดูเลยคิดว่าช่วง WFH ที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย ทำให้ร่างกายอ่อนล้าและเครียดสะสม เลยตัดสินใจเข้าโค้งผิดพลาด โดยใช้เบรกหน้าเข้าโค้งซึ่งปกติผมจะใช้เบรกหลังเสมอ แต่ตอนนั้นมันเบลอๆเลยเบรกมั่วไปหมด จบที่ลงไปกองกับผักข้างทางเลยจ้า ชี้จุดเกิดเหตุ(โค้งพับผ้านาแล)

ถ้าดูใน Google map จะเห็นว่าเป็นโค้งต่อกัน 4 จุด ผมก็ล่อไปตั้งแต่โค้งแรกเลย ก็เป็น Lesson learn กันไป เอาเป็นว่าครั้งหน้าจะไม่ฝืนตัวเองแล้วคับ

พอตั้งหลักได้ก็เริ่มขับกันต่อไปเพราะไม่ได้เจ็บมาก เป็นแค่แผลถลอก ตอนแรกๆก็แค่ชา(สักพักเป็นกาแฟ ผ่ามๆๆ) หลังๆก็เริ่มแสบ สุดท้ายพวกเราก็พยุงกันมาจนถึงเกวะตะ-โฮมสเตย์จนได้

จากที่เห็นในรูปคือเป็นบ้านไม้โง่ๆแบบนี้เลย ส่วนที่อาบน้ำก็เป็นลานกลางแจ้งแบบที่ชาวลัวะแถวนี้ใช้กัน ส่วนน้ำไหลมาจากภูเขา จนมีแรงดันมากพอที่จะไม่ต้องใช้ปั๊มน้ำช่วย ส่วนใครที่ไม่ชอบอาบน้ำกลางแจ้ง เขาก็มีห้องอาบน้ำปกติให้ด้วยนะ

ตัวบ้านที่เห็นง่ายๆแบบนี้แต่ค่าเข้าแพงพอๆกับนอนโรงแรมเลยละ เพราะถึงจะแค่บ้านไม้ เขาก็ชูจุดขายที่ใกล้ชิดธรรมชาติ หลีกหนีความวุ่นวายจากสังคมเมืองมาลองใช้ชีวิตแบบไม่มีไฟฟ้าใช้ ห๊ะ อะไรนะ!!! ไม่มีไฟฟ้าอย่างนั้นหรอ, ใช่แล้วครับ ดังนั้นอย่าลืมเตรียม Power bank มาด้วยละ

พอพวกเรามาถึง น้องที่มาด้วยก็พุ่งไปอาบน้ำที่ลานกลางแจ้งด้วยความเร็วแสง พลันยื่นกล้อง Olympus มาให้ผมถ่ายให้ ผมก็กลายเป็น Partner Onlyfans ไปแล้วสินะ

ไม่นานหลังน้องอาบน้ำเสร็จ เจ้าของบ้านก็ทำกับข้าวเสร็จ ก็ยกสำรับจากใต้ถุนที่เป็นครัวและที่พักของเจ้าของบ้านขึ้นมาให้พวกเราทานกัน ในสำรับจะเป็นอาหารท้องถิ่นเป็นส่วนมาก เช่น

• ใบเมี่ยงชุบไข่ทอด
• ไก่ทอดหมักใบเมี่ยง
• แกงจืดกระดูกหมู
• น้ำพริกมะแขว่น
• ปลาทูทอด
• ไข่เจียว
• เครื่องเคียงมี กากหมู และแครอท+ฟักลวก

สำรับอาหารท้องถิ่น รวมกับแสงจากตะเกียงเป็นช่างเป็นมื้ออาหารที่น่าจดจำอีกมื้อนึงเลย ส่วนใครที่ไม่ถนัดอาหารท้องถิ่นก็ทานแกงจืด ไข่เจียวแทนได้เลยนะ

ระหว่างที่ทานอาหาร เจ้าของบ้านก็จะมาแนะนำวัตถุดิบหลัก และวิถีชีวิตของคนที่นี่ ทำให้แขกที่มาเยือนได้รับประสบการณ์เต็มอิ่มแน่นอน คือ ที่นี่อยู่ในหมู่บ้านเกวต(พยางค์เดียว ที่ไม่ใช่ เก-วด) ชาวบ้านเป็นชาวเขาเผ่าลัวะ เจ้าของบ้านก็เป็นคนในหมู่บ้าน

เมื่อหลายปีมาแล้วมีชาวญี่ปุ่นได้มาท่องเที่ยวที่นี่และมีความคิดอยากพัฒนาคุณภาพชีวิตของชาวท้องถิ่นที่นี่ เลยจัดตั้งกองทุนการศึกษาสำหรับนักเรียนโรงเรียนบ้านเกวตขึ้นในช่วงที่เจ้าของบ้านยังเป็นเด็กอยู่ ซึ่งเจ้าของบ้านก็เคยได้รับทุนจนได้เรียนในระดับที่สูงขึ้น

ซึ่งปกติแล้วชาวบ้านที่นี่ก็จะเป็นชาวเขาที่ล้าหลัง(เจ้าของบ้านใช้คำนี้) คือก็แค่ปลูกข้าว ปลูกเมี่ยงซึ่งเป็นอาชีพหลัก พอเจ้าของบ้านเริ่มมีความรู้ความสามารถมากขึ้นเลยคิดอยากจะทำให้ที่นี่เป็นแหล่งท่องเที่ยวขึ้นมาเพื่อดึงรายได้เข้าสู่ชุมชนด้วย ส่วนชาวญี่ปุ่นคนนั้นก็ขาดการติดต่อสื่อสารกันตั้งแต่ปี 2011 ที่เกิดซึนามิขึ้น

คำว่า “เกวะตะ” ชื่อนี้จะเห็นว่ามีความเป็นญี่ปุ่นอยู่ เป็นความตั้งใจที่จะใส่ความญี่ปุ่นลงไป และชื่อเดิมคือเกวตนั้นออกเสียงยากเนื่องจากเป็นคำท้องถิ่น เลยมีการปรับแต่งให้เรียกง่ายขึ้น

วันนี้ขับรถมาไกลมากแล้ว ก่อนนอนขอถ่ายภาพดาวให้หายเหนื่อย แล้วหลับลงท่ามกลางราตรีที่ห่อหุ้มด้วยเหล่าภูเขาและเสียงลำธารที่ดังอยู่ไม่ไกล

ศุกร์ที่ 24 กันยายน: น้ำตกลับแห่งบ้านเกวะตะ

ระยะทางรวมวันนี้ 47.3 กิโลเมตร

ตื่นเช้ามาเจ้าของบ้านก็เตรียมชุดชากาแฟให้เราดริฟเองได้ตามใจเลย ตามมาด้วยสำรับข้าวเช้าซึ่งเป็นข้าวต้มไข่ลวก และสาลี่อร่อยๆ

เสร็จจากมื้อเช้า เจ้าของบ้านก็จัดคอร์สเรียนรู้ชุมชน101 โดยครั้งนี้เป็นการแนะนำใบเมี่ยงและชาดอกเมี่ยง ซึ่งเป็นพืชหลักของชาวบ้านที่นี่ เจ้าของบ้านพาเดินไปเด็ดยอดใบเมี่ยงหน้าบ้านมากินกันสดๆเลย

ชาวบ้านที่นี่นิยมกินใบเมี่ยงกัน เพราะทำให้สดชื่นคล้ายๆการกินกาแฟ แต่ถ้ากินมาก็จะใจสั่นได้เหมือนกัน

ต่อมาเราอยากหาที่เที่ยวใกล้ๆแถวนี้ เลยขอจ้างเจ้าของบ้านพานำเที่ยว ทีแรกก็นึกว่าเที่ยวชิวๆ ที่ไหนได้มาลุยถนนดินลื่นๆอีกแน้วววว รอบนี้ลื่นล้มไปอีกจ้า แต่ไม่ได้แผลอะไรเพิ่มอีก ขับไปสักพักคนที่นำก็ล้มอีก คือทางมันหนักจริง เอาจริงคือไม่ควรพามาเส้นทางแบบนี้นะ แอบเคืองเลย สุดท้ายก็มาถึงกระท่อมกลางนาจนได้ เรามาแวะพักกันผ่อน ดริฟกาแฟที่นี่ประมาณ 1 ชั่วโมงก่อนออกเดินทางไปจุดถัดไป

ก่อนถึงจุดถัดไปก็ต้องผ่านถนนดินลื่นๆอีกรอบนึงก่อนจะถึงปลายทางคือ น้ำตกห้วยตะวัน เป็นน้ำตกที่สวยแห่งหนึ่งที่อยู่ในจุดที่ยังไม่แมสมาก เราเลยอดใจไม่ได้ที่จะถอดเสื้อโชว six pack เล่นน้ำกันก่อนบอกลาเจ้าของบ้านแล้วค่อยแยกย้ายจากกันไป

ตรงซ้ายมือของสะพานจะมีช่องให้ขับรถเข้าไปได้ แล้วก็เดินเลาะไปอีกนิดหน่อย

ก่อนจากที่นี่ไป ผมอยากจะขอรีวิวที่นี่ก่อน เผื่อใครที่ตามมาจะได้ทำใจไว้ล่วงหน้าบ้าง

สิ่งที่ดี

• เจ้าของบ้านอัธยาศัยดี ชวนคุยและให้ความรู้เก่ง
• บรรยากาศดีสมราคา อาหารอาจจะไม่ได้ดูแพง แต่ได้ประสบการณ์ใหม่ที่ดี
• น้ำตกคือที่ที่ดีที่สุด

สิ่งที่อยากให้ปรับปรุง

• ทางเข้าลำบากมากกก โทรถามข้อมูลเจ้าของบ้านดีๆนะ
• เจ้าของบ้านกับผองเพื่อนรวมเป็น 3 คน มานั่งปิ้งคอหมู และกินเบียร์จนเรากินเข้าเสร็จ เขาก็ยังกินกันต่อ ซึ่งส่วนตัวชอบความ Private กว่านี้
• อยากให้ทำการบ้านเรื่องเส้นทางเพิ่มเติมก่อนพาเดินทาง เพราะมันขับรถยากมากกกก จะพาเที่ยวไม่สนุกเอา
• เรามีปัญหากับเจ้าของบ้านตอนเขามาช่วยขันน๊อตกระจกรถที่มันหลวมจากรถล้ม และสื่อสารกันไม่ค่อยดี ตรงนี้ส่วนตัวผมมองว่าเป็นเรื่องของ Ego ที่ทำให้ขาดการใส่ใจ เลยอยากให้ใส่ใจและลด Ego ลงหน่อย

ระหว่างทางเราเจอฝนตกหนักมาก เลยแวะพักรถที่ม่อนสายลม เป็นจุดที่น่ามากางเต๊นท์อีกจุดเลย แต่ห้องน้ำยังไม่ค่อยดี ก่อนมาแนะนำให้เช็คดีๆก่อนนะ

พอฝนเริ่มซาๆก็ขับรถกันต่อ แล้วไปแวะที่สกาดเพื่อยืมประแจมาขันกระจกส่องหลัง ทานข้าวเที่ยงที่ครัวดอกเมี่ยง และทำแผลไปในตัว

รูปกลางคือใบเมี่ยง

จากนั้นก็ขับรถยาวๆแล้วไปแวะที่ตลาดบ้านส้านเพื่อซื้ออาหารเย็นที่จะเก็บไปทานที่อช.ดอยภูคา จากนั้นก็ขับต่ออีกหน่อยเพื่อเข้าอ.เมืองปัวเพื่อไปเติมน้ำมัน นั่งพักที่ 7-11 และเช็คของเผื่อฝนตกอีกสักหน่อย จากนั้นก็ขับรถย้อนทางเดิมเมื่อวานอีกรอบเพื่อมุ่งตรงสู่ที่กางเต๊นท์ของวันนี้

พอมาถึงเราก็เลือกนอนที่ลานดูเดือนซึ่งมีครอบครัวใหญ่มากางเต๊นท์กันก่อนแล้ว จริงๆแล้วมีอีกจุดที่คนไม่เยอะ แต่วิวไม่สวยเราเลยไม่เลือกจุดนั้น มารู้ทีหลังว่าเราคิดผิด เพราะตอนกลางคืนครอบครัวใหญ่เขาจะเปิดเพลงและคุยเสียงดังกัน ซึ่งเขาก็มาบอกเราให้ทำใจก่อนแล้วล่ะ ผลคือต้องข่มตาให้หลับจนได้

รูปบนขวาคือนั่งกินข้าว ดูแบบนี้แล้ววงวารตัวเองเลย เหมือนตัวคนเดียวท่ามกลางสังคมที่ยิ่งใหญ่ ส่วนรูปล่างก็สภาพอาหาร เทียบกับครอบครัวใหญ่คือกระทะ ตะหลิว พร้อมทำบาบีคิวดีๆกิน

เสาร์ที่ 25 กันยายน: เข้าเมือง กราบพระ ชมวัด เดินทางกลับ

ระยะที่ขับรถมอเตอร์ไซค์วันนี้คือ 101 กิโลเมตร

เช้านี้พอเก็บเต๊นท์เสร็จก็บิดรถมาหาข้าวเช้ากินที่ร้านก๋วยเตี๋ยวรังสิตเมืองปัว

จากนั้นก็บิดรถต่อไปที่กาแฟบ้านไทลื้อ จุดนี้ถือว่าต้องมาแวะ เพราะมีที่ให้ถ่ายรูปเยอะมาก

ก่อนจะไปจุดถัดไป ขอแวะไปล้างรถที่ร้านนครคาร์แคร์อยู่ข้างๆร้านกาแฟก่อนนะ คือสภาพรถตอนนี้คือกลัวโดนเจ้าของรถด่ามาก

ร้านนี้เจ้าของก็ใจดีมาก เราขอให้เขาหยอดน้ำมันที่ช่องกุญแจของกล่องเก็บของให้เพราะมันฝืดจนไขกุญแจกุญแจไม่ได้ เจ้าของก็บริการเต็มที่ และค่าล้างก็ไม่ได้คิดเต็ม เพราะปกติถ้าล้างแบบจัดเต็มแบบลงแว็กซ์ต้องใช้เวลานานกว่านี้ แต่เราของล้างแค่ฉีดน้ำก็พอ

พอรถสะอาดได้ที่แล้วก็บิดรถไปที่วัดภูเก็ตกันเลย วัดนี้มีสระน้ำที่เราสามารถให้อาหารน้องปลาได้ด้วยนะ ส่วนวิวก็เป็นทุ่งนาเขียวตามรูปครับ

ส่วนจุดต่อไปคือวัดศรีมงคล อยู่ห่างออกไปอีก 13 กิโลเมตร วัดนี้ที่ถ่ายรูปก็เยอะไม่แพ้กัน ถือว่าเป็นการชวนคนเข้าวัดผ่านการท่องเที่ยวไปในตัว

ผ่านมา 2 วัดแล้ว ท้องไส้ก็เริ่มคำราม เลยจำเป็นต้องแวะร้านข้าวซอยใกล้ๆวัดสักหน่อย ตรงข้ามมีร้านกาแฟสด แค่เห็นหน้าร้านก็อยากเดินเข้าไปสั่งสักแก้วแล้ว

พอท้องอิ่มแล้วก็ขับรถยาวๆอีก 57 กิโลเมตร เพื่อเข้าสู่ตัวเมือง โดยวัดต่อมาคือวัดพระธาตุเขาน้อย ที่มี Landmark เด่นมากๆคือพระพุทธมหาอุดมมงคลนันทบุรีศรีเมืองน่านที่หันหน้าออกไปทางเมืองน่านด้วยปางประทานพร นอกจากจะมี Landmark ที่ควรมาสักการะแล้ว ยังมีน้องแมวที่ตกทาสอย่างพวกผมจนต้องไปเล่นด้วยสักพักนึงเลย

ถัดไปเป็นวัดภูมินทร์ ที่ห่างไปอีก 3.7 กิโลเมตร วัดนี้มีจิตรกรรมฝาผนังสไตล์ล้านนาที่สวยมากที่นึงเลย

ถัดไปอีก 250 เมตรจะเจอวัดพระธาตุช้างค้ำวรวิหาร

รวมทั้งหมด 5 วัด ดังนี้

• วัดภูเก็ต
• วัดศรีมงคล
• วัดพระธาตุเขาน้อย
• วัดภูมินทร์
• วัดพระธาตุช้างค้ำวรวิหาร

จากนั้นก็ได้เวลาคืนรถพอดี พอคืนรถเสร็จเจ้าของรถก็ขับรถมาส่งพวกเราที่บขส.อีก คือใจดีมากเลย อยากจะแนะนำให้ทุกคนไปใช้บริการกันเยอะนะครับ ไม่ใช่แค่เช่ารถแต่มีห้องพักให้ด้วยนะ ติดต่อได้ที่ชมน่านเพลสเลย

บทสรุป

และแล้วก็เป็นอันจบทริปที่รอคอยมานานตลอดการ WFH โดยรวมแล้วคือสนุกมาก ต้องไปซ้ำอีกแน่นอน แต่ก็ทำให้รู้ว่าการเที่ยวแบบนี้ไม่ใช่แบบที่เราชอบเลย เพราะมันขับรถเยอะมากกว่าได้เที่ยวอีก และปวดตูดมากกกก แทนที่จะมี Passion มาทำงาน กลับ Burnout หนักกว่าเดิมอีก ตอนนี้น่าจะอยากเที่ยวชิวๆมากกว่า

อีกอย่างคือจุดทานข้าวกับระยะทางขับรถไม่ค่อยสอดคล้องกัน ทำให้ล้าได้ง่ายมาก จุดนี้อาจเป็นที่มาของอุบัติเหตุก็ได้

อย่างไรก็ตาม ขอให้ทุกคนได้รับวัคซีนที่ดีเร็วๆ และถึงแม้ได้ Fully vaccinated แล้วก็อย่าลืมหมั่นล้างมือใส่แมสก์เหมือนเดิม จนกว่าเราจะควบคุมโรคได้เบ็ดเสร็จนะครับ ขอบคุณทุกคนที่เข้าอ่าน ฝากกด Like & Comments ให้กำลังใจ Blogger ตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะครับ

สิริรวมระยะทางที่ขับรถเอง

130 + 126 + 47.3 + 101 = 404.3 กิโลเมตร เทียบเท่าขับรถกลับบ้านที่ศรีสะเกษเลย ปีนี้ใช้โค้วต้าเที่ยวพอแล้วมั้ง ไม่มีตังกินข้าวแล้ว

ค่าใช้จ่าย

• ตั๋วรถบัสไปกลับ 592 x 2 = 1,184
• ค่าเช่ารถคันละ 1,200
• เปียงซ้อเมาท์เท่นวิว กางเต้นท์ 200
• เกวตะ โฮมสเตย์ คนละ 850 + ค่าทัวร์ 250 = 1,050
• ค่าอาหารและอื่นๆ 1,400

รวมประมาณ 5,000 บาทต่อคน

ถึงแม้ว่าผมจะชอบจิตวิทยามานานแล้ว ไม่ว่าจะเป็นสายจิตวิเคราะห์ของ Sigmund Fraud (เรื่องราวของ Erik นี้ก็อยู่ใน Timeline เดียวกับครอบครัว Fraud ด้วยละ), Carl Jung, จิตวิทยาสำหรับเด็ก และอื่นๆ แต่ยอมรับเลยว่าตั้งแต่ศึกษามา ไม่เคยได้ยินชื่อของ Erik และทฤษฎีของเขามาก่อนเลย และพอได้มาฟังพี่หมอจริงเล่าเลยรู้สึกว่ามันมีประโยชน์มากที่ทำให้เราเข้าใจการพัฒนาของตัวเราเอง และถ้าใครที่กำลังจะมีเบบี๋ จะได้เข้าใจลำดับความคิดของเบบี๋ได้ดีขึ้น ไม่งั้น Expectation ของพ่อแม่กับ Reality อาจไม่ตรงกันแล้วส่งผลเสียกับเด็กๆโดยที่เราไม่ตั้งใจก็ได้ จะเข้าภาษิตพ่อแม่รังแกฉันโดยไม่ตั้งใจไปอีก เช่น ช่วงวัยนึง เด็กอาจจะต้องการความเชื่อใจ แต่พอแม่ดูแลไม่เพียงพอ หรือไปคาดหวังให้เขาเป็นผู้ใหญ่ที่เกินวัย ก็จะส่งผลต่อนิสัยบางอย่างของเด็กจนเก็บไว้ในจิตใต้สำนึก พอโตขึ้นเด็กคนนั้นอาจจะมีพฤติกรรมที่ส่งผลเสียได้ เอาละ ฝอยมาเยอะแล้ว เรามาเข้าเรื่องทีละข้อกันเลยดีกว่า โดยทั้งหมดจะมีอยู่ 8 ขั้นเรียงตามอายุกันเลย

Erik Erikson (1902-1994)

1. Infancy

เป็นช่วงตั้งแต่ทารกแรกเกิดจนถึงประมาณ 2 ขวบ(Range อายุอาจไม่เหมือนกันในหลายๆตำรา แต่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ) เป็นช่วงที่เด็กจะเกิดสิ่งที่เรียกว่า Trust vs Mistrust คือ ความเชื่อใจ หรือจะเลือกไม่เชื่อใจนั้นเอง เป็นช่วงที่ทารกน้อยต้องการความดูแลเอาใจใส่ ไม่ว่าจะเป็นเมื่อหิวก็ต้องการการตอบสนองจากพ่อแม่ให้ป้อนนม, อึฉี่ ต้องการพ่อแม่เปลี่ยนผ้าออมทันที ถ้าหากตอบสนองช้า หรือดูแลช้าทารกจะเกิดความไม่ไว้วางใจต่อโลกหรือสิ่งแวดล้อมรอบตัวเขา และถ้าติดตัวมาตอนโตก็จะไม่ค่อยเชื่อใจผู้คน สิ่งของ หรือแม้แต่ตัวเอง ดังนั้นช่วงเวลานี้คุณพ่อคุณแม่ต้องดูแลเอาใจใส่ให้ดีมากๆเลย ว่ากันว่าเป็นช่วงเวลาทองที่เราจะได้ดูแลคนๆนึงได้มากที่สุดแล้วละ

หลายๆบ้านจะใช้วิธีให้ใครสักคน ลาออกจากงานประจำ อาจจะเป็นคุณพ่อหรือคุณแม่เอง หรือจ้างพี่เลี้ยง ซึ่งผมก็มองว่าเป็นสิ่งที่สำคัญ แสดงถึงการดูแลเอาใจใส่ และน่ายินดีกับฝ่ายที่ได้ใกล้ชิดเด็กๆมาก ที่ยอมเสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อสร้างเบบี๋ให้มีพัฒนาการที่ดีที่สุดครับ

โดย Mission ของช่วงวัยนี้คือ Hope หรือความหวังที่จะได้รับการตอบสนองอย่างฉับไวทันใจ จะทำให้ทารกมีพัฒนาการในขั้นต่อๆไปได้ดีนั้นเอง

เล่าถึงตัวผมเองบ้าง ผมคงจำความรู้สึกช่วงนั้นไม่ได้แน่ๆ(ใครจำได้บ้างละ) แต่ถ้าเรา reverse จากตัวตนของเราจากความที่เป็นคนขี้อาย ไม่ค่อยกล้าแสดงออก ไม่มั่นใจในตัวเองมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว โดยรวมแล้วไปทางฝั่ง Mistrust มากกว่า ก็เป็นไปได้ว่าการดูแลเอาใจใส่ในวัยเด็กของผมนั้นอาจไม่ทั่วถึงสักหน่อยก็เป็นได้(เป็นแค่ Assumption เนอะไม่ Fact นะ) คงต้องเอาไปถามคุณพ่อคุณแม่ว่าเคยปล่อยให้ร้องไห้นานๆมั้ย(คุ้นๆว่ามีนะ) แต่พอโตขึ้นก็พยายามแก้ไขตัวเองจนมีความมั่นใจมาได้ระดับนึงแล้ว(แต่จะดีกว่ามั้ยถ้าสร้างได้ตั้งแต่เด็ก) ซึ่งผมตอนเด็กๆก็สงสัยมากเลยว่าทำไมเพื่อนๆถึงมีความมั่นใจ เป็นตัวของตัวเองเร็วจัง ผมยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นอะไร ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ต่างจากลุงแถวบ้านผมดูแกจะมีความมั่นใจเป็นพิเศษ ให้ลาออกก็ยังไม่ลาออก เดาว่าที่บ้านคงเลี้ยงมาดีแหละเนอะ(มองบน)

2. Early childhood

หรือวัยเด็กตอนต้นนั้นเองหรือช่วงหัดเดิน(Toddler) ช่วงอายุประมาณ 2-3 ขวบ เป็นช่วงที่จะเกิดสิ่งที่เรียกว่า Autonomy vs Shame and doubt ซึ่งก็คือเป็นช่วงที่เด็กจะมีความมีอิสระ หรือจะขี้อายนั้นเอง เด็กวัยนี้เริ่มที่จะหัดเดิน ออกสำรวจ หัดทานข้าว ใส่เสื้อผ้า อึฉี่ด้วยตัวเอง ถ้าหากเป็นครอบครัวที่มีระเบียบวินัยมากเกินไป พอเด็กๆทำพลาดก็อาจจะลงมือดุด่าว่ากล่าวแรงๆ หรือตี ก็จะทำให้เด็กตอกย้ำตัวเองว่าเป็นคนไม่ได้เรื่อง เรื่องง่ายๆพื้นฐานแค่นี้ยังทำไม่ได้ ส่งผลให้มาทางฝั่ง Shame หรือขี้อายนั้นเอง ดังนั้นทางที่ดีครอบครัวควรค่อยๆสอน ถ้าเด็กไปเข้าห้องน้ำไม่ทันก็แค่ช่วยแก้ปัญหาก็พอ อย่าเพิ่งรุนแรง เช่น พาไปล้างอึในห้องน้ำ ช่วยแต่งตัวบ้าง และถ้าให้กำลังใจด้วยจะยิ่งดีเลย

โดย Mission ของเด็กวัยนี้คือ Will หรือความปรารถนาที่จะทำสิ่งต่างๆนั้นเอง

จำได้ว่าเคยโดนดุว่าใส่เข็มขัดช้า, เข้าห้องน้ำช้าเพราะมัวแต่ถอดเข็มขัด ทั้งๆที่ไม่ต้องถอดหมดก็ได้ เอาเป็นว่าจะโดนดุบ่อยมาก แน่นอนว่ารู้สึกแย่มากเช่นกัน และเกิดความคิดมาว่า แค่ค่อยๆบอกกันดีๆได้ไหม ก็คนมันยังทำไม่เก่ง แต่ด้วยความที่เป็นเด็กเลยทำอะไรไปไม่ได้มากกว่าการร้องไห้เสียใจ ผลข้างเคียงอย่างหนึ่งที่ย้อนแย้งกันคือ ผมเกิดพฤติกรรมเลียนแบบแทนที่จะไม่ทำพลาดแบบเดิม เช่น การดุน้อง หรืออารมณ์เสียง่าย จนได้มาเจอสังคมม.ปลายดีๆ เพื่อนๆมหาวิทยาลัย หรือช่วงวัยทำงาน ที่เจอผู้คนหลากหลาย ทำให้เราค่อยๆเรียนรู้และปรับตัวไปในทางที่ดีขึ้น แต่ก็อย่างว่า นิสัยไม่ดีเหล่านั้นไม่ได้หายไปไหนเลย เพราะมันถูกฝังไปในจิตใต้สำนึกตั้งแต่วัยเด็กไปแล้ว หมายความว่าถ้าหากผมเผลอ ก็อาจจะอารมณ์ร้ายอีกก็ได้ อีกผลข้างเคียงอันนึงก็คือ ไม่ชอบเสียงดัง ไม่ว่าจะเป็นเสียงลูกโป่งแตก เสียงปืน เสียงเครื่องยนต์ เสียงคนโวยวายใส่กัน ผมจะเลือกที่จะเดินออกมาก่อน แทนที่จะอดทนอยู่ในนั้นนานๆ แต่ตอนเด็กๆก็ต้องทนฟังเสียงเครื่องยนต์ดังทุกวัน เพราะที่บ้านเป็นอู่ซ่อมรถ จะย้ายตัวเองไปที่ไหนก็ไม่ได้ และนี้ก็อาจจะเป็นอีกเหตุผลที่ชอบอยู่คนเดียว เพราะกลัวจะทำให้ใครเดือดร้อนด้วย

เป็นวัยที่เด็กอยากลองสิ่งใหม่ๆ ต้องเข้าใจเค้านะ Credit by: Parents One

3. Preschool

มาถึงช่วงก่อนเข้าโรงเรียน เป็นช่วงวัย 3-6 ขวบ จะเกิดสิ่งที่เรียกว่า Initiative vs Guilt ซึ่งก็คือ การเป็นผู้กล้าคิดริเริ่ม หรือจะเป็นผู้ที่ชอบรู้สึกผิด เป็นช่วงวัยที่เด็กๆจะเริ่มหาอะไรเล่นใหม่ๆ เช่น เล่นกับเพื่อน ทดลองเลียนแบบจากสิ่งที่มองเห็น ลองทำอะไรที่มากกว่าเรื่องพื้นฐานจากข้อที่แล้ว เข้าใจสังคมหรือพ่อแม่ในระดับเบื้องต้น เลยทำให้เชื่อฟังพ่อแม่มากกว่าวัยก่อนหน้านั้น มีการวางแผนเพื่อที่จะทำอะไรบางอย่างง่ายๆให้สำเร็จ(ส่วนมากจะเกี่ยวกับการเล่น) พอเห็นผู้ใหญ่หยิบจับอะไรก็อยากลองทำบ้าง อาจจะมีการเล่นครีมโกนหนวดของพ่อ, เล่น remote TV, เล่นหม้อหุงข้าว ตะหลิว กะทะ, อยากใช้เครื่องสำอางของแม่

ถ้าเด็กวัยนี้โดนห้าม หรือทำโทษที่ไม่สมเหตุสมผลในวัยนี้บ่อยๆ จะทำให้เป็นคนไม่กล้าทำอะไรใหม่ๆ และเกิดความรู้สึกผิดได้ง่าย ถ้ารับมือกับวัยนี้ได้ถูกต้องเหมาะสมคืออธิบายด้วยเหตุผลกับเขาดีๆ ซึ่งอาจจะต้องบอกหลายครั้งหน่อย ซึ่งดีกว่าการลงโทษไปก่อนหรือคอยสนับสนุนให้เขาทำในสิ่งที่อยากทำ(จะได้ไม่หก ไม่เลอะ ไม่ทำพลาดด้วย) จะทำให้เด็กมีความกล้าคิดกล้าทำ มีความรับผิดชอบ เสริมภาวะผู้นำเบื้องต้นได้

Mission ของวัยนี้คือ Purpose แปลว่าวัตถุประสงค์ หรือความหมาย เพราะวัยนี้เริ่มมีการวางแผนที่จะทำบางสิ่งบางอย่างที่มีความหมายเล็กๆน้อยๆสำหรับเขานั้นเอง

ชีวิตส่วนตัวผมในวัยนี้จำได้ว่าเคยทำผิดด้วยการเอาเงินที่ผู้ใหญ่ให้ไว้ในกระเป๋ากางเกงไปซื้อลูกอมที่บ้านเพื่อนมาประมาณ 30 บาท เพราะอยากกินลูกอม ด้วยความไม่รู้คุณค่าของเงินเลยทำให้ซื้อเยอะเกินไป เพราะจริงๆแล้วก็ไม่ได้อยากกินเยอะขนาดนั้น อีกเหตุผลหนึ่งคือความโง่ของเราที่ไม่รู้เรื่องการค้า อยากอุดหนุนเพื่อน วันนั้นพอเล่นกับเพื่อนเสร็จแล้วกลับบ้านก็โดนถามโดนสอบสวน ผมก็ตอบไปตามตรง จึงทำให้โดนตีไปหลายที จนหลอนจนกลัวไปเลย หลังจากเหตุการณ์นั้น ผลกระทบด้านจิตใจคือ ทำให้ผมไม่กล้าพูดความจริงกับที่บ้านอีกเลย เวลาจะไปเล่นกับเพื่อนก็จะแอบหนีไปเล่นโดยไม่บอก และอีกหลายๆวีรกรรมก็จะมีพฤติกรรมปิดบังเยอะมาก แม้แต่เรื่องดีๆ เราก็ไม่กล้าแชร์ให้ที่บ้านฟัง อย่างเช่นชนะการแต่งกลอน, ได้ทุนการศึกษา, เป็นหัวหน้าห้อง เรียกได้ว่าเป็นข้อเสียเยอะมากจริงๆ

4. School period

เป็นช่วงที่เด็กๆเริ่มเข้าโรงเรียนกันแล้ว ช่วงอายุประมาณ 7-12 ปี จะเกิดสิ่งที่เรียกว่า Industry vs Inferiority คือ เด็กๆจะมีความขยันหมั่นเพียร หรือจะรู้สึกมีปมด้อยหรือถดถอย

พอเด็กๆเริ่มเข้าโรงเรียนก็จะเริ่มเจอสิ่งนี้นอกเหนือจากการเล่นสนุกบ้างแล้วซึ่งก็คือการเรียน ทำโจทย์การบ้าน การรับรู้เวลาและปฏิธิน แนวคิดด้านตรรกะเหตุผล หรือแม้แต่การเข้าสังคมจับกลุ่มกับเพื่อนๆที่มีความชอบหรือบุคลิกคล้ายๆกัน เด็กผู้ชายที่ชอบเล่นผาดโผน หรือเด็กผู้หญิงเรียบร้อยก็จะเล่นด้วยกัน หรือแม้แต่เด็กผู้หญิงที่ชอบเล่นผาดโผนก็อาจจะจับกลุ่มกับเด็กผู้ชายก็ได้ ส่วนเด็กผู้ชายที่เข้าใจความอ่อนโยนของผู้หญิงก็อาจจะเล่นกับเด็กผู้หญิงมากกว่า จึงเกิดเป็นกลุ่ม LGBTQ ได้ แต่เรื่องเพศสภาพไม่ใช่ประเด็นหลักของวัยนี้ ประเด็นก็คือความชอบหรือความถนัด เพราะเด็กบางคนอาจจะชอบเรียน คำนวน คิดวิเคราะห์ จดจำ บางคนอาจจะชอบศิลปะ วาดรูป เล่นดนตรี ความสวยความงาม ตรงนี้อาจจะไม่ได้มีแค่คุณพ่อคุณแม่ที่เข้ามาเกี่ยวข้อง เพราะมีคุณครูเข้ามาในชีวิตเด็กๆแล้วนั้นเอง ดังนั้นคุณครูควรโฟกัสที่ความชอบและความเป็นปัจเจกของเด็กๆแต่ละคน ไม่ใช่วัดค่าเด็กๆด้วยวิชาที่เรียนอย่างเดียว เพราะจะทำให้เด็กที่ไม่ถนัดในบางวิชา รู้สึกว่าตัวเองมีปมด้อย ถ้าดูแลดี จะทำให้เด็กๆมีความขยัน ภูมิใจในตัวเอง ตั้งใจทำในสิ่งที่ตัวเองถนัดต่อไปจนอาจจะต่อยอดไปสู่สิ่งใหม่ที่อาจจะเป็นอาชีพใหม่ๆของเขาในอนาคตได้ ส่วนหนึ่งเพราะเด็กวัยนี้เริ่มถามหาเหตุผลในระดับเริ่มต้นได้แล้ว ดังนั้นเขาจึงมีสิทธิ์ที่จะน้อยใจ ดื้อไม่เชื่อฟัง มีปมด้อยได้ ถ้าหากสิ่งที่เขาทำไปแล้วรู้สึกไร้ค่าในสายตาของคุณครูหรือพ่อแม่

Mission ของวัยนี้คือ Competence แปลว่าความรู้ความสามารถ เป็นช่วงที่เขาจะกอบโกยความสามารถด้านที่ชอบได้เต็มที่นั้นเอง

วัยนี้ทำให้ผมนึกถึงตอนเด็กๆที่ชอบการวาดรูประบายสี และเป่าขลุ่ยมากๆ ถ้าตอนนั้นได้รับการสนับสนุนที่เหมาะสมก็อาจจะทำให้ตอนโตขึ้นมีความสามารถด้านวาดรูป ซึ่งต่อยอดในยุคนี้คือทำ Poster PR, งานด้าน Graphic designer, UX/UI ต่างๆได้ แม้แต่งานด้านวิศวกรรม ถ้ามีพื้นฐานการวาดที่ดี ก็ทำให้สื่อสารในทีมหรือออกแบบสิ่งต่างๆได้ชัดเจนมากกว่าได้ แต่ผมก็ไม่ได้ไปต่อ เลยตอนนี้เป็นง่อยด้านการวาดรูปมาก ก็จะเหลือแต่ดนตรีที่ยังพอได้เคยเป็นทีมดุริยางค์โรงเรียน จนเป็นพื้นฐานให้รักษาความชอบนี้มาถึงปัจจุบันที่อยากเล่นเปียโนให้เก่งๆให้ได้

อีกอย่างที่จำได้คือ ผมเคยจะได้เป็นนักกีฬาฟุตบอลโรงเรียน ซึ่งต้องไปซ้อมบอลหลังเลิกเรียนทุนวัน คุณพ่อคุณแม่รับรู้เรื่องนี้เพราะท่านซื้อชุดฟุตบอลสีเขียวให้ด้วย แต่ความรู้สึกที่ไปซ้อมแต่ละวันบางครั้งมันก็มีปัญหาเรื่องท้อใจบ้าง ซึ่งท่านไม่เคยเข้ามาแบ่งปันเรื่องเหล่านี้(หรืออาจเพราะเราไม่ได้เล่าก็จำไม่ได้แล้ว) เลยทำให้เลิกซ้อมกลางคัน เพราะอยากเล่น Play station ที่ช่วงนั้นกำลังบูมมาก เลยเป็นเด็กติดเกมส์แทนซะงั้นไป กว่าจะเป็นผู้เป็นคนกลับมาได้ก็นานเลย

5. Adolescent

เป็นช่วงวัยรุ่นกันแล้ว จะอายุประมาณ 13-20 ปี จะเกิดสิ่งที่เรียกว่า Identity vs. Role confusion ซึ่งก็คือเป็นช่วงที่ถ้าเขาคิดทบทวนตัวเองได้ว่าเขาเป็นใคร ชอบอะไร เพศชาย หญิงหรือ LGBTQ หรือแม้แต่บทบาทหน้าที่ของเขา เขาก็จะเข้าใจความเป็นตัวตนของเขา ไม่เกิดความสับสน แต่ถ้าตรงกันข้ามคือ เขามีปัญหาบางอย่างที่ทำให้เขาเกิดความคลุมเครือ เด็กวัยรุ่นช่วงนี้ก็จะเกิดความสับสนได้ แน่นอนว่าเพราะวัยนี้มีการเปลี่ยนแปลงด้านกายภาพที่ชัดเจนกว่าวัยอื่น แต่นอกจากด้านกายภาพแล้ว เขาก็เริ่มตั้งคำถามด้านแนวคิด จิตใจ และการอยู่ร่วมกันในสังคมเช่นกัน

เนื่องจากเป็นช่วงที่เขาจะ Form ตัวตนของเขาขึ้นมาเพื่อใช้ในวัยผู้ใหญ่ต่อไป เขาจึงพยายามที่จะเข้าใจตัวเองว่า เขาชอบอะไรในหลายๆด้านนอกจากที่บอกไปในย่อหน้าที่แล้ว เช่น เขาชอบในหลักการของศาสนาอะไร, ชอบระบบการเมืองการปกครองแบบไหน, จะเข้าสังกัดสังคมแบบไหน ความรู้ความสามารถของเขาตอบโจทย์ความต้องการของสังคมมากน้อยแค่ไหน ซึ่งคำถามเหล่านี้จะเป็นตัวกำหนดอาชีพ และวิถีในการใช้ชีวิตของเขาให้ประสบความสำเร็จในอนาคตอีกที

สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับคนในวัยนี้อีกอย่างคือภาวะ Moratorium หรือภาวะที่เขาต้องการพื้นที่ส่วนตัวและเวลาส่วนตัว เพื่อค้นหาคำตอบด้วยตัวเองว่าเขาคือใคร เขาเป็นคนอย่างไร มีอารมณ์แบบไหน คนอื่นคิดกับเขาอย่างไร เป็นการหาคำตอบลึกๆในตัวของเขาเอง และวัยนี้ยังเป็นวัยที่มีความยืดหยุ่นด้านระยะเวลาของพัฒนาการค่อนข้างสูง เพราะบางคนอาจจะมีการค้นหาตัวเองได้นานกว่านี้หรือสั้นกว่านี้ แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้ ตัวตนของเขาที่ค้นพบ ที่ตัดสินใจแล้วว่าจะเป็นแบบนี้ ตัวตนเหล่านี้จะถูกนำไปใช้ในวัยถัดไป ซึ่งมีผลต่อหลายบทบาทไม่ว่าจะเป็นชีวิตช่วงทำงาน และการแต่งงาน

โดย Mission หลักของวัยนี้คือ Fidelity แปลว่าความซื่อสัตย์ ความจงรักภักดี เป็นความซื่อสัตย์ต่อตัวเขาเองที่ได้พยายามค้นหาว่าฉันเป็นคนแบบนี้ หรือการเลือกที่จะเข้าไปอยู่ในจุดที่เขาให้ความจงรักภักดีได้ ไม่ว่าจะเป็นสังคมเพื่อน ที่ทำงาน หรือแม้แต่ศาสนา และแนวคิดทางการเมือง

ชีวิตของผมช่วงนี้มีสิ่งหนึ่งที่จำได้ชัดคือ เริ่มอยากหาความเป็นจริงของชีวิต เริ่มศึกษาหลายๆศาสนา แน่นอนว่าโฟกัสที่พุทธเป็นหลัก เพราะเรารู้จักมานาน และอาจจะเพราะมีปัญหากับครอบครัวค่อนข้างบ่อย เลยเริ่มอยากไปทำบุญเข้าวัด หรือคิดที่จะไปบวชเพื่อค้นหาว่า ทำไมชีวิตในบ้านมันถึงไม่มีความสุขเท่าที่ควรจะเป็น หรือเริ่มตั้งคำถามว่าทำไมเพื่อนๆที่นิสัยดีๆ ที่ช่วยเราติวช่วยสอนหนังสือ ถึงมีนิสัยแบบนี้ โตมาแบบไหน ที่บ้านสอนอย่างไร ทำไมเราไม่เป็นแบบเขา เราผิดตรงไหนหรือเปล่า

นอกจากนี้ก็เข้าใจว่าตัวเองชอบเครื่องยนต์กลไก คอมพิวเตอร์ อาจจะมีจุดเริ่มต้นจากคอมฯเครื่องแรกที่แม่ซื้อให้ช่วงป.4 และพี่ชายก็สอนซ่อมคอมฯ เลยติดคอมตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จนลงวินโดว์เองเป็น ซื้อหนังสือมาศึกษาด้วยตัวเอง เป็นเด็กห้องคอมฯตามวิถีของเด็กสายนี้ปกติ แต่ที่น่าเสียดายคือความรู้สายช่างกลที่ควรจะมีมากกว่านี้เพราะที่บ้านเป็นอู่ซ่อมรถ ซึ่งจริงๆก็ชอบนะ เพราะมีหลายครั้งที่ไปเปิดหนังสือซ่อมรถของพ่อดูเพื่อเข้าใจกลไกของมัน แต่ติดที่ไม่ชอบความสกปรกและเสียงจุดระเบิดเสียงดัง แต่ประเด็นกายภาพพวกนี้ก็ไม่เท่าความดุของพ่อบวกกับความเนิร์ดของผมทำให้เราไม่ค่อยเข้าใจกัน(เลยไม่เกิด Fidelity) และทำให้หมดกำลังใจในการเรียนกับพ่อ ซึ่งน้องชายผมที่ตอนนั้นเข้าขากับพ่อได้มากกว่า(เพราะความเป็นเด็ก) เลยได้วิชาซ่อมรถจากพ่อและสนิทกันมากกว่า แต่พอโตขึ้นก็มี Identity และมีเหตุผลเป็นของตัวเอง เลยเป็นแบบผมเหมือนกัน เพราะต้องยอมรับว่าการสอนของพ่อค่อนข้างรับมือยากอยู่ เลยไม่แปลกใจที่น้องจะมีปัญหากับพ่อในภายหลังเช่นเดียวกันกับผม

Update: สถานการณ์ช่วงนี้ที่ประเทศไทยกำลังเผชิญภาวะวิกฤตหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือการบริหารที่ขาดประสิทธิภาพ ทำให้เด็กในวัยนี้(จริงๆก็ทุกวัย)ที่ควรจะได้ใช้เวลาเพื่อการค้นหา ศึกษา และพัฒนาตัวเอง กลับต้องมาติดในปัญหาที่แก้ได้ด้วยการบริหารที่ดี จึงอยากส่งเสียงให้รัฐบาลลาออกแล้วเปิดโอกาสให้นักบริหารที่มีฝีมือเข้ามาแก้ปัญหาแทน ตาม common sense แล้วอาชีพทหารเหมาะกับการรบนะ แต่ไม่ได้ fit in กับการบริหารบ้านเมืองเลย ถือว่าเห็นแก่อนาคตของชาตินะครับ

6. Early adulthood

วัยผู้ใหญ่ตอนต้น อยู่ในช่วงอายุ 20-40 ปี จะเกิดสิ่งที่เรียกว่า Intimacy vs. Isolation แปลว่าความใกล้ชิด สนิท คุ้นเคย หรือจะเลือกที่จะแยกตัวออกมาโดดเดี่ยว

ช่วงวัยนี้หลายคนอาจจะกำลังเรียนจบ เริ่มทำงานกันแล้ว บางคนอาจจะมีแฟน กำลังตัดสินใจว่าจะแต่งงาน หรือจะครองความเป็นโสดตลอดชีวิต ด้วยความที่ทฤษฎีนี้ค่อนข้างเปิดกว้าง เลยไม่ได้จำกัดแค่เพศชายหญิงเท่านั้น รวมไปถึงความรักแบบ LGBTQ เช่นกัน เพราะช่วงวัยรุ่นเขาสร้างและค้นหาตัวตนจนมั่นใจแล้วว่าเขาคือใคร ชอบอะไร วัยนี้คือจะคิดขั้นต่อไปว่าจะอยู่กับใครในระยะยาวหรือไม่นั้นเอง

ถึงแม้ว่าการค้นพบตัวตนของตัวเองจะค่อนข้างแน่นอนแล้ว แต่ก็ยังมีความพยายามที่จะปรับเปลี่ยนตัวเองอีกเล็กน้อย เพื่อให้เข้ากับบางสังคม หรือบางคน ซึ่งจะในไปสู่การเรียนรู้ที่จะเสียสละ ที่เป็นพื้นฐานต่อการอยู่ร่วมกันในระยะยาวอย่างเช่นการแต่งงาน มีชีวิตคู่ต่อไปได้ แต่บางคนอาจจะพบเจอความเจ็บปวด การถูกปฏิเสธ ความต้องการของเราไม่ตรงกับความคาดหวังของคนอื่น ก็จะเกิดการแยกตัวออกห่างจนอยากครองชีวิตโสดได้เช่นกัน แต่ไม่ได้หมายความว่าถ้าต้องมาทาง Isolation แล้วจะผ่านช่วงวัยนี้ไปไม่ได้ เพราะเราคงเห็นหลายคนที่โสดอย่างมีความสุขได้เช่นกัน เพียงแต่เรามีความรักในรูปแบบอื่นที่ไม่ใช่ชีวิตคู่เท่านั้นเอง

Mission สำคัญของวัยนี้ก็ตรงตัวเลยคือ Love หรือความรักนั้นเอง

ชีวิตส่วนตัวผมตอนนี้ยังเลือกไม่ได้เลยว่าจะไปทางไหน แต่ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ก็ควรจะเป็นทางที่ทำให้ชีวิตดีขึ้น และไม่แย่ไปกว่าเดิมก็พอแล้ว ส่วนอะไรบ้างที่ในอดีตมีผลต่อการตัดสินใจ ส่วนตัวแล้วผมเคยเจ็บหนักด้านเศรษฐกิจมาจากตอนเด็กๆ และยังฝังใจอยู่ เลยต้องการสร้างความมั่นคงมากๆ และไม่ชอบอะไรที่ไม่ Solid ไม่แข็งแรง ชอบแนวคิดที่มีหลักการหนักแน่น เพื่อที่จะเป็นพื้นฐานให้เราตัดสินใจผิดพลาดน้อยที่สุด

7. Middle adulthood

วัยผู้ใหญ่ตอนกลาง ช่วงอายุประมาณ 40-60 ปี จะเกิดสิ่งที่เรียกว่า Generativity vs. Stagnation แปลว่าความเป็นห่วงคนรุ่นหลัง หรือจะเลือกที่จะหยุดนิ่ง

เนื่องจากวัยนี้ทำงานมาสักพักแล้วก็จะมีเงินเก็บ มีความมั่นคงที่ดีในระดับนึงแล้ว บางคนจะเกิดความคิดเป็นห่วงคนรุ่นหลัง อยากที่จะแชร์หรือแบ่งปันความรู้ เป็นผู้ให้ ทั้งทางด้านประสบการณ์ หรือทรัพยากรณ์อย่างเช่นการบริจาคเงิน การออกไปพูดให้ความรู้ การบรรยายต่างๆ บางคนก็มีลูกมีหลานเลยอยากแบ่งปันเรื่องราวเหล่านี้ มีความเป็นห่วงในระดับครอบครัวของเขา ที่ทำงาน และสังคมบ้านเมืองว่าในอนาคตลูกหลานเขาจะอยู่อย่างมีความสุขไหม อยากมีส่วนร่วมในการผลักดันสังคมให้ก้าวไปข้างหน้าในทางที่ดีขี้นกว่าเดิม แต่บางคนอาจจะรู้สึกไม่อยากทำแบบนั้น ยังอยากเป็นผู้รับ ยังมีความต้องการบางอย่างอยู่ ต้องการความสนใจ ไม่สนใจในการพัฒนาสิ่งรอบตัวหรือแม้แต่ตัวเอง ไม่รู้ว่าจะทำงานหรือช่วยเหลือผู้อื่นในด้านไหนได้บ้าง ซึ่งอาจจะเป็นเพราะช่วงช่วงชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยได้รับการดูแลเอาใจใส่มากเท่าที่ควร

สิ่งที่วัยนี้ชอบทำยังมีอีกหลายอย่างเช่น การแสดงออกทางความรักที่มากกว่าการกอดจูบทางกายภาพ เช่น คำพูด คำสอนต่างๆ, การรักษาสุขภาพและวิถีชีวิตแต่ละวันให้มีความสุข, การอยู่ร่วมกับผู้อื่นให้มีความสุข, สอนเด็กๆให้มีพัฒนาการที่ดี มีความรับผิดชอบ, เปิดรับความเป็นเพื่อนกับเด็กๆ, ทำบ้านให้มีความสุขน่าอยู่, มีความภาคภูมิใจในตัวเองและคู่ชีวิตหรือคนในครอบครัว, ใช้เวลาว่างไปกับสิ่งที่สร้างสรรค์และมีประโยชน์

นอกจากนี้ยังมีสิ่งที่เราสามารถพัฒนาช่วงวัยนี้ได้ด้วยการ

• เข้าสังคมเพื่อไปมีส่วนร่วมต่างๆ เช่น ไปสมัครเป็นอาสาสมัครช่วยงานสังคม
• ลองเข้าไปทำอะไรใหม่ๆ ทั้งในที่ทำงาน คือ อาสาทำโปรเจ็คใหม่ หรือแม้แต่ที่บ้านก็ลองหาจุดที่น่าจะทำให้บ้านดีขึ้น สะอาดน่าอยู่ขึ้น(มิน่า วัยนี้ชอบทำสวน อยู่กับต้นไม้ ไม่ก็ทำบ้าน)
• เรียนรู้ Skill หรือ Share skill ใหม่ๆให้คนรอบตัว

Mission หลักของวัยนี้คือ Care หรือความห่วงใย เอาใจใส่นั้นเองครับ ว่าจะห่วงใยคนรอบตัว หรือจะห่วงใยแค่ตัวเอง

ชีวิตผมยังมาไม่ถึงจุดนี้ แต่มีเรื่องราวที่เริ่มเกิดขึ้นแล้วคือ ความรู้สึกอยากแบ่งปัน แม้ว่าชีวิตวัยเด็กจะไม่ได้สมบูรณ์ มีวิกฤตเข้ามาพอสมควร แต่คงเป็นเพราะสิ่งแวดล้อม และสังคมที่ดี ที่สอนให้รู้จักแบ่งปันตั้งแต่เนิ่นๆ เลยมีนิสัยนี้ติดตัวมา เลยเกิดเป็น Blog นี้ขึ้นมา หรือการไปทำกิจกรรมเพื่อการกุศลต่างๆ ก็จะหาเวลาและโอกาสไปเสมอ แต่พร้อมกันนี้ก็ยังมีความต้องการ ความดูแลเอาใจใส่อยู่เช่นกัน แต่ในส่วนของคุณพ่อของผมเอง ที่ส่วนตัวผมรู้สึกว่าตอนนี้ท่านค่อนข้างทำอะไรตามใจตัวเองมาก ไม่ค่อยสนใจครอบครัว ก็มองว่าจะอยู่ในฝั่งของ Stagnation แทน

8. Late adulthood

วัยผู้ใหญ่ตอนปลาย ช่วงอายุประมาณ 60 – 80 ปีขึ้นไป เป็นวัยบั่นปลายของชีวิตแล้ว จะเกิดสิ่งที่เรียกว่า Integrity vs. Despair แปลว่า ความมั่งคงสมบูรณ์ หรือจะเป็นอีกฝั่งคือ ความสิ้นหวังหมดอาลัย

เนื่องจากวัยนี้เป็นช่วงปลายของชีวิตคนเราแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นบ่อยๆคือการทบทวน ตกผลึกกับชีวิตที่ผ่านมาว่าเขาทำมันมาได้มีแค่ไหน และเพื่อเตรียมรับกับความตายที่ไม่รู้ว่าจะมีเยี่ยมเยียนวันไหน ถ้าทบทวนแล้วพบว่าที่ผ่านมานั้นได้ทำ ได้เจอสิ่งดีๆมาก็ไม่น้อย ก็จะเกิดความภูมิใจในตัวเอง เพราะอย่างน้อยๆก่อนตายก็ได้ทำ ได้เจออะไรดีๆมาบ้าง ได้มีคู่ชีวิตและครอบครัวที่ดี ชีวิตที่ผ่านมาช่างมีความหมาย และเตรียมตัวเดินทางไปสู่โลกหลังความตายอย่างมีความสงบสุข ไม่คิดติดใจเรื่องใดๆ แต่ถ้ามีเรื่องดีๆเกิดขึ้นน้อย ยังมีเรื่องที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำหรือทำไม่เสร็จ ก็จะเกิดความเครียด ความทุกข์ไม่สบายใจ จนเกิดเป็นความสิ้นหวังหมดอาลัยแทน รู้สึกว่าชีวิตมันไม่ยุติธรรม และกลัวความตาย ยังไม่อยากตายในที่สุด

Mission ของวัยนี้คือ Wisdom หรือภูมิปัญญานั้นเอง เพราะเป็นช่วงที่เขาตกผลึกความคิดได้ ก็จะสามารถนำภูมิปัญญาเหล่านั้นมาส่งต่อให้กับ Next generation ต่อไปได้นั้นเอง

ช่วงวัยนี้ทำให้ผมนึกถึงคุณยาย ที่เวลากลับไปต่างจังหวัดก็ต้องซื้อนมไปฝากท่าน แล้วก็ชวนคุยไปสักพัก ผมมีความรู้สึกว่าคุณยายชอบอมยิ้มเวลาคุยก็แต่ก็ไม่เคยถามว่าท่านคิดอะไร รู้สึกอะไร แต่พอได้เข้าใจทฤษฎีนี้ ทำให้พอรู้ว่าควรชวนท่านคุยเรื่องอะไรให้ท่านมีความสุขดี เช่น ความทรงจำดีๆที่มีต่อท่านตอนที่เรายังเด็กๆ หรือยิงคำถามเพื่อให้ท่านได้สอน ถ่ายทอดความรู้ให้เรา เพื่อให้ท่านภูมิใจในตัวเอง คงเป็นการให้คุณยายได้ทบทวนความทรงจำดีๆในช่วงวัยนี้ได้

Update
เนื่องจากวันนี้(28/7/2021) เพิ่งฟังคุณโทนี่เสร็จ ตอนเวลาในคลิปที่ 2:20:00 รู้สึกว่ามันตรงกับชีวิตของเขาว่าตอนนี้เขาอายุ 72 ปี สิ่งที่เขาอยากทำคือยู่กับหลานๆ ได้เห็นหลานเติบโต มีพัฒนาการที่ดี และยิ่งประทับใจที่ได้ฟังหลานอธิบายของที่ระลึกที่วาดเป็นภาพให้ ยิ่งแสดงให้เห็นว่าหลานมีพัฒนาการทางความคิดที่ดีมาก คุณโทนี่ก็ภูมิใจและมีความสุขกับจุดนี้มาก แม้แต่ผมที่เป็นคนนอกยังสัมผัสความรู้สึกภูมิใจนี้ได้เลย อีกเรื่องที่คุณโทนี่บอกคือ อยากใช้ความสามารถ สติปัญญาของเขาช่วยเหลือประเทศชาติ ประชาชน เพราะเขารู้สึกเป็นหนี้แผ่นดินไทยเสมอ

9. Ninth stage

อ่าว ไหนว่ามีแค่ 8 ช่วงวัย

ช่วงที่ 9 นี้ถือว่าเป็นช่วงต่อขยายของ 8 Stages หลักแล้วกัน เพราะเป็นช่วงที่คุณ Joan M. Erikson ภรรยาของคุณ Erik Erikson ได้เขียนเพิ่มเติมขึ้นมาในช่วงท้ายๆ หลังจากที่คุณ Erik ได้เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1994 ด้วยวัย 91 ปี โดยเธอเชื่อว่าช่วงวัยบั่นปลายนี้จะเกิดการทบทวนทั้ง 8 Stages นี้อีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็น Hope, Will, Purpose, ฯลฯ มีการพิจารณาถึงสุขภาพร่างกายที่เหี่ยวเฉาลง ทำให้สูญเสีย Trust(Stage 1) หรือความเชื่อใจในตัวเอง ที่ไม่สามารถทำอะไรได้คล่องแคล่วเหมือนเดิม และเกิดการทบทวนแบบนี้กับ Stage อื่นๆด้วย

สรุป

ทั้ง 8-9 ข้อนี้ก็เป็นการอธิบายการพัฒนาการตามช่วงวัยต่างๆของชีวิตมนุษย์เรา หากเราเข้าใจและสามารถนำไปปรับใช้ในครอบครัวหรือสังคมที่เราอยู่อาศัยได้ก็จะทำให้เรามีส่วนช่วยให้คนรอบตัวมีพัฒนาการที่ดี ที่สำคัญที่สุดคือตัวเราเองก็จะเข้าใจตัวเราเองมากขึ้นมาทำไมเราถึงมีนิสัยแบบนี้ เราจะปรับปรุงแก้ไขอย่างไร อนาคตเรามีเรื่องอะไรที่ต้องระวังหรือไม่ การแก้ไขข้อเสียของตัวเราเองเป็นเรื่องยาก แค่แก้ได้ 1% ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว รวมถึงใครที่กำลังวางแผนจะมีเบบี๋ หรือมีแล้วก็จะได้ดูแลฝึกฝน และเข้าใจเบบี๋ของเรา ให้เขาเติบโตมาอย่างมีความสุขได้ ที่สำคัญคือพอเราเป็นผู้ใหญ่แล้วเราไม่ควรบีบบังคับให้เด็กเป็นในสิ่งที่เราต้องการ เราแค่ Shape ให้เขามีทัศนคติต่อโลกที่ดีพอที่จะสร้างสรรค์แต่งเติมโลกของเขาในวันที่ไม่มีเราให้ดีก็พอ ก็หวังว่าบทความนี้จะเป็นประโยชน์ต่อผู้ที่เข้ามาอ่านไม่มากก็น้อยนะครับ บทความหน้าจะเกี่ยวกับอะไรไว้มาติดตามกันต่อไปครับ และหากมีข้อผิดพลาดอะไรก็คอมเม้นกันมาได้เลย ผมยินดีที่จะทำความเข้าใจและปรับปรุงแก้ไขใหม่ครับ

References

• Very well Mind
• Erikson’s stages of psychosocial development
• จิตวิทยาพัฒนาการมนุษย์
• พี่หมอจริง

TL:DR

• ด้านการทำงาน มีทั้งสนุก เบื่อ คิดถึงเพื่อนร่วมงาน พยายามเข้าร่วมกิจกรรมที่เพื่อนๆจัดขึ้นมา ล่าสุดจะมีงานใหญ่ท้าทายเข้าไปอีก
• ด้านสุขภาพ รู้สึกว่าการทานยาใน 2 เดือนล่าสุดไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อยากไปหาหมอ แต่ก็กลัวติดโควิด รอบนี้จะพยายามไปหาหมอให้ได้, น้ำหนักลงเฉยเลยทั้งๆที่ออกกำลังกายน้อยลง
• ด้านการเงิน เก็บเงินหนักมากในช่วง พฤษภาคม มิถุนายน คือไม่ซื้อของ online เลย แต่ก็มาโป๊ะที่กรกฎาคมเพราะต้องจ่ายกยศ. แต่ก็เข้าใจได้, ให้พี่ยืมเงิน แต่ก็ยังได้คืนไม่ครบ แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร รอได้ แต่ถ้ามีใครยืมตอนนี้ก็ไม่มีให้ละนะ
• ด้านครอบครัว โทรหาแม่บ่อยขึ้น(มั้ง) เพราะไม่ค่อยได้คุยกับใคร และเราคงต้องซัพพอร์ทในบางเรื่องอยู่ แอบเหนื่อยอยู่นะ แต่ยังไหวแหละ
• ด้านเพื่อนและสังคม ช่วง Q2 มีสอนออนไลน์ให้น้องๆม.ปลายเรื่อง Coding, ส่วนเพื่อนๆไม่ค่อยได้คุยกันเลย คิดถึงทุกคนนะ
• ด้านอื่นๆ การใช้ชีวิตทั่วไป อยู่ในระดับที่ประคับประคองไปได้เรื่อยๆ และกำลังแย่ลงเรื่อยๆ ถ้าสถานการณ์ยังไม่ดีขึ้น อาศัยเสียงน้องอิงค์ วรันธร ช่วยเยียวยาทุกสิ่งจริงๆ

สำหรับใครที่ว่างอ่านยาวๆ

• ด้านการทำงาน ช่วงต้นปีเจอโปรเจ็คใหญ่ เล่นเอาหลายคนในทีมเหนื่อยไปเยอะเลย แต่ก็ได้ประสบการณ์กลับมาเยอะเช่นกัน ช่วงท้ายๆพี่ๆเลยจัดแต่งานเบาๆให้ ทำให้เครียดน้อยลง แต่ก็ทำให้เบื่องานไปอีก(เอาใจยากจริงๆเลยผม) หลังจากนี้ได้ข่าวว่างานใหญ่กำลังจะมาอีกแล้ว ตอนนี้รู้สึกสนุกขึ้นมาหน่อยๆละ, มีสมาชิกในทีมลาออก ก็ใจหายอยู่นะ แต่เริ่มชินแล้ว, และต้องขอบคุณบริษัทที่พยายามช่วยในหลายๆด้าน เช่น มี Discount coupon ให้เราสั่งอาหารผ่าน LINEMAN ได้ถูกๆ เลยซื้อทุกวันเลย, และกิจกรรมอื่นๆอย่างเช่น We chill live virtual music ที่ให้เราได้มาฟังเพื่อนๆร้องเพลงให้ฟังผ่าน Zoom กัน ล่าสุด ยังมีแข่ง ROV อีก เรียกได้ว่าทำเพื่อพนักงานจริงๆ ใครสนใจมาทักขอ Reference ได้นะครัช

• ด้านสุขภาพ น้ำหนักที่ลดลงน่าจะมาจากการที่ไม่ค่อยได้มีกิจกรรมเยอะ เลยไม่รู้ว่าจะกินเยอะไปทำไม คือเบื่ออาหารด้วย อาจจะเพราะผลข้างเคียงของการเทคยาช่วงนี้ เลยทำให้จากเดิมจะประมาณ 80 Kg กลับมาสู่น้ำหนักตามเกณฑ์ที่ 75 Kg ช่วงเช้าๆจะ 74.5 Kg, อาการปวดหัวหลังตื่นนอนเริ่มกลับมา อันนี้น่าจะเพราะไม่ค่อยมีกิจกรรม เช่น ออกกำลังกาย, ท่องเที่ยว แต่ก็พยายามไปว่ายน้ำสัปดาห์ละ 2 ครั้ง, ตีแบดฯ ออกกำลังกายตาม Youtube ง่ายๆ แนะนำช่อง Chloe Ting เลยจ้า เจ้าของช่องน่ารักและเก่งด้วย, นอกจากด้านร่างกายแล้ว ด้านจิตใจเราก็ใช้การนั่งสมาธิ ที่แม้จะไม่ได้ดีเหมือนแต่ก่อน เพราะโควิดเลยอดไปปฏิบัติธรรม แต่ก็พยายามนั่งเท่าที่จะเตือนตัวเองได้ นอกจากนั้นก็ใช้วิธีอื่นๆที่มีผลกับจิตใจร่วมด้วย เช่น รักษาความสะอาด เพราะเมื่อสะอาด จิตใจเราก็สดใสไปโดยอัตโนมัติ

น้ำหนัก 3 เดือน (Apr, May, Jun)

• ด้านการเงิน ตอนนี้ใช้แอพ Money manager(Premium) แล้ว export to Spreadsheet เพื่อเอามาทำ graph report ง่ายๆ ซึ่งทำมาตั้งแต่ปี 2017 แล้ว จะเลิกก็หลายครั้ง แต่ก็เสียดายความต่อเนื่องที่สะสมมา เลยหยุดบันทึกไม่ได้แล้ว ส่วนเฟรมเวิร์กที่ใช้คือ 6 Jars+ ที่มี Plus ด้วยเพราะผมแยกบัญชีละเอียดขึ้นเพื่อความชัดเจน ในทางปฏิบัติก็มีมั่วบ้าง แต่ผลสรุปก็ไม่ได้เสียหายอะไรมาก (จริงๆอยากเขียนแอพเอง จะได้ปรับแก้เองได้หมดเลย) ความเปลี่ยนแปลงล่าสุดคือ พอเรา WFH เลยทำให้ใช้บริการ LINEMAN ทุกวัน จะให้มาบันทึกยอดทุกวันก็ใช่เรื่อง เพราะมันมี record ในระบบบัตรเครดิตและแอพ LINEMAN อยู่แล้ว เราเลยหย่อนตรงนี้ลงโดยไปสรุปค่าอาหารทุกๆสิ้นเดือนแทน เพราะต้องจ่ายค่าบัตรนั้นเอง ซึ่งตอนนั้นก็เป็นช่วงเช็คความถูกต้องของบัตรเครดิตและทบทวนการใช้เงินไปในตัว ต้องขอบคุณคุณแม่ที่ปลูกฝังนิสัยจดบันทึกการเงินให้ตั้งแต่เด็ก สมัยที่ใช้สมุดจด จดจนขี้เกียจกดเครื่องคิดเลขทุกสิ้นเดือน พอมายุคนี้เราเลยใช้แอพช่วย จึงไม่ต้องมาคำนวนทุกเดือน เพียงแค่ export แล้วดูกราฟก็พอรู้สุขภาพการเงินของเราแล้ว เราตรวจสุขภาพร่างกายทุกปี แล้วทำไมเราจึงไม่หมั่นตรวจสุขภาพด้านการเงินเราบ้างละ และอะไรที่มันวัดค่าได้ มันย่อมพัฒนาต่อยอดได้เช่นกัน ส่วนถ้าเราไม่วัดมันก็ตรงกันข้ามอะนะ

เส้นสีเขียวคือเปอร์เซนต์การออมเงินยิ่งมากยิ่งดี แสดงว่ามีการใช้จ่ายน้อย จะเห็นว่าปีนี้ไม่มีติดลบเลย แต่เดือนนี้คือกรกฎาคม เป็นทุกปีที่ติดลบเพราะต้องจ่ายกยศ. มาดูกันว่าสิ้นเดือนนี้จะติดลบมั้ยนะ ส่วนแท่งสีน้ำเงินคือรายได้ แท่งสีแดงคือรายจ่าย

อันนี้ลองพล็อทเส้นสีเขียวคือเงินออมสะสม(ทบๆเดือนที่แล้วด้วย) จะเห็นว่าปีนี้พอเก็บเงินได้ดีอยู่ เพราะเราใช้จ่ายน้อยจากการกลัวว่าโควิดมันจะวิกฤตกว่านี้ เลยไม่ค่อยกล้าใช้เงินและไม่ค่อยได้ไปเที่ยวด้วย และเส้นสีน้ำเงินคือเงินออมในแต่ละเดือน(เฉพาะเดือนนั้นๆ ไม่ทบเดือนก่อนๆ) ส่วนที่อยู่ใต้เส้นทึบแสดงว่าเดือนนั้นเงินออมติดลบ คือใช้จ่ายเกินรายได้ของเดือนนั้นๆ

สุดท้ายมาดูประเภทการใช้จ่ายบ้าง ของ Q1, Q2 ปีนี้(2021) จัดอันดับรายจ่ายได้ดังนี้(แท่งสีฟ้าสูงๆคือรายได้ เราไม่ต้องไปสนใจ)

• สีฟ้ามิ้น คือ GIVE รายจ่ายส่วนการบริจาค การกุศล ซึ่งปกติเยอะอยู่แล้วเพราะเรารวมส่วนที่ส่งกลับบ้านทุกเดือนเข้าไปด้วยซึ่งเยอะสุดทุกเดือน, พาแม่กับน้องไปเที่ยว
• สีฟ้าอ่อน คือ LTSS1 เป็นประเภทของใช้อำนวยความสะดวกที่จำเป็นต้องใช้ยาวๆ ซึ่งช่วงที่ผ่านมาซื้อ Robot ดูดฝุ่นให้ที่บ้านไป, ซื้อของ online ต่างๆ, ซื้อหนังสือมาอ่านทั้งปี, โทรศัพท์ให้แม่กับน้องชายและตัวผมเองด้วยซึ่งเครื่องเก่าใช้งานมา 3 ปีเอง(แต่มันไม่ใช่ Flagship เลยลากมาได้แค่นี้), ค่าทำ Content และ Page ต่างๆ, รวมถึงกยศ.ด้วย
• สีเหลือง คือ NEC รายจ่าย Fix cost อันนี้ง่าย มันคือค่าเช่าคอนโดเป็นหลัก บางเดือนจะมีค่าโทรศัพท์เข้ามาด้วย แต่นานๆที ส่วนนี้คือคอนโดเน้นๆเลย ถามว่าอยากซื้อมั้ยก็อยากนะ แต่อยากให้สภาพคล่องดีกว่านี้ก่อน

โดยรวมแล้วแนวโน้มไม่ค่อยต่างจากปีที่แล้วสักเท่าไหร่ ที่ต่างคงจะเป็นที่รายได้ที่ปีที่แล้วยังพอมีงานนอกเข้ามาบ้าง แต่ก็แลกด้วยรายจ่ายที่มีในส่วนของการไปเที่ยวหนักกว่าของปีนี้ รายจ่ายที่หายไปเยอะเลยของปีนี้คือ LTSS2(สีชมพู) คือ เรื่องสุขภาพ เพราะปีที่แล้วมีการรักษารากฟัน ผ่าฟันคุดและไปพบจิตแพทย์เลยใช้จ่ายเยอะมาก ปีนี้เลยไม่ค่อยมีค่าใช้จ่ายด้านนี้แล้ว(หวังว่านะ)

อีกเรื่องที่สำคัญคือที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ใช้เงินเพราะ เคยมีความทรงจำช่วงวิกฤตต้มยำกุ้งที่หนักหนาอยู่ แต่ตอนนั้นเป็นเด็กน้อยเลยไม่ได้รับรู้อะไร มาทบทวนตอนโตแล้วก็กลัวการใช้เงินฟุ่มเฟีอยไปเลย ตอนนั้นจำได้ว่าทั้งบ้านไม่มีเงินกินข้าว แต่ผมจำได้ว่าในตะกร้าของเล่นของผมมีเงินที่ญาติเคยให้ไว้ 20 บาท เลยได้ใช้เงินส่วนนี้ไปซื้อกับข้าวมากินกัน ความรู้สึกสิ้นหวังวันนั้นยังคงจำได้เสมอ เลยติดเป็นนิสัยว่าจะซื้ออะไรต้องคิดแล้วคิดอีก และพัฒนามาเป็นการจดบันทึกนี้เอง

สรุปด้านการเงินเพียงเท่านี้แล ถ้าใครเห็นว่าดีลองเอาไปทำตามได้นะครับ ไม่หวง อยากให้ทุกคนที่เผลอเข้ามาอ่านมีสุขภาพด้านการเงินที่ดีแม้ในยามวิกฤตก็อาจจะช่วยผ่อนหนักเป็นเบาได้บ้างครับ

• ด้านครอบครัว ช่วงที่ผ่านมาก่อนโควิดจะระบาดอีกระลอก โชคดีที่ได้กลับไปเยี่ยมบ้าน ได้ซื้อ Robot ดูดฝุ่นไปช่วยลดภาระงานบ้านของแม่ได้บ้าง แม้ตอนนี้มันจะนอนนิ่งไม่ไปไหน รอวันส่งเคลม นอกจากนี้ ยังได้มีโอกาสซื้อของฝากให้หลานๆเป็นจิ๊กซอเรือรบ, เลโก้, โมเดลดวงดาวกระดาษให้เด็กๆไปฝึกโลจิคการประกอบและโครงสร้างกัน สุดท้ายคงทำได้แค่คิดถึงและเอาใจช่วยให้ที่บ้านรอดพ้นจากโควิดกัน, สุดท้ายยังโชคดีที่พาครอบครัวไปเที่ยวครั้งสุดท้ายก่อนโควิดระลอก 3 จะมา หวังว่านี้จะไม่ใช่ทริปสุดท้ายนะ

• ด้านเพื่อนและสังคม ช่วงที่สอนออนไลน์ตอนแรกๆคิดว่าไหว พอได้ลองทำ เล่นเอานอยไปหลายวันเลย เพราะมันใช้ทั้งความรับผิดชอบ ใช้พลังงานเยอะมากกว่าที่คิดมาก ต้องเตรียมตัวทำการบ้านว่าจะสอนอะไรบ้าง สอนยังไงให้ไม่งง สุดท้ายก็ถูๆไถๆจะจนจบจนได้ โดยต้องแบ่งเป็น 2 เฟส เฟสแรกคือบ้าระห่ำมากคือสอนยาว 7 วันติดกันไม่มีเว้น คืออยากให้จบไวๆ ซึ่งก็ไวจริง แต่ระหว่างนั้นคือกำลังก็เริ่มถดถอยลงเรื่อยๆ เพราะมีเวลาพักน้อย สอนเสร็จก็ต้องเตรียมสอนต่อไปอีก พอมาเฟส 2 เลยเปลี่ยนรูปแบบการสอนเป็นสอนแค่เสาร์อาทิตย์ ใช้เวลาไป 5 weekend เรียกได้ว่ามีเวลาเตรียมตัว แต่ยืดเยื้อกว่า แน่นอนว่าชอบแบบ 2 นะ แต่ถึงกระนั้นก็ต้องลาไป 1 weekend เพราะป่วยด้วย เล่าถึงที่มาที่ไปที่ได้ไปสอนบ้างดีกว่า จริงๆก็เริ่มจากผมอยากหาอะไรทำช่วงโควิดแก้เบื่อ และจะดีถ้าเป็นสิ่งมี impact กับสังคม พอดีมีเพื่อนๆพี่ๆที่ทำงานเก่าทักมาหา เลยลองรับมาทำดู แน่นอนว่าเหนื่อยแต่ก็รู้สึกดีที่ได้ทำประโยชน์อะไรบ้าง โจทย์ต่อไปก็อยากสอนเลข สอนแคลฯ อะไรที่เป็นพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์บ้าง หวังว่าจะไม่เหนื่อยเท่าสอน Coding นะ แต่ช่วงนี้ก็ยังกล้าๆกลัวๆอยู่ด้วยความที่ช่วงนี้ WFH นานๆ ผมจึงอ๊องๆหน่อย

หารูปดีๆไม่ได้จริงๆ

Update: เพิ่งรู้ว่าคำตอบง่ายๆที่เคยตอบไว้ใน stackoverflow มี reputation พอสมควรเลยนะ, Android library ที่เขียนไว้ก็ยังไม่ได้ maintain เลย(โดนด่ายับ)

• ด้านอื่นๆ การใช้ชีวิตทั่วไป ช่วงนี้ดูแลความสะอาดคอนโดดีขึ้น เพราะไม่ได้ออกไปไหน เลยมีเวลาด้านนี้แบบเป็นกิจวัตรจริงจังเลย เวลาที่เราทำงานบ้านมันก็มีความสุขไปอีกแบบนะ ติดแค่หลายๆครั้งมันขี้เกียจนะสิ, มีเวลาฝึกเล่นเปียโนได้เรื่อยๆยาวๆ ไว้ได้สัก 10 เพลงจะเริ่มปล่อยของบ้างละ ช่วงนี้ขอฝึกให้เข้มๆก่อนนะ แต่จะเน้นที่เล่นเป็นเพลงให้ได้แม่นๆก่อน ส่วนลีลาและเทคนิคคิดว่าปีหน้าค่อยเน้น แนวเพลงก็ไปทางป๊อป 70% คลาสสิก 30% ก็อยากเล่นคลาสสิกเยอะกว่านี้นะ แต่ป๊อปมันสนุกกว่าเพราะเราจำเมโลดี้ในหัวได้นะสิ เฮ้อ, ภายในปีนี้จะต้องซื้อ iPad มาเป็นรางวัลให้ตัวเองที่ตั้งใจฝึกเปียโนให้ได้เลย ตอนนี้อ่านโน้ตในมือถือมาปีกว่ามันก็พอไหวอะนะ แต่ที่ยังไม่รีบซื้อเพราะกลัวจะใช้ไม่คุ้มราคา เลยอยากดูใจตัวเองนานๆ ฝึกซ้อมเยอะๆก่อน เพื่อให้เวลาที่ซื้อมาจะได้ใช้งานให้คุ้มค่าจริงๆ, ช่วงนี้เป็นช่วงเหมาะในการทบทวนจักรวาลมาเวล ตอนนี้ไล่ดูตามไทม์ไลน์จาก Captain America: The First Avenger มาถึง Captain america Civil war แล้ว ส่วนโลกิและซีรีย์อื่นๆใน Disney+ ก็เก็บหมดแล้วจร้า อดใจรอโลกิซีซัน 2 ไม่ไหวแล้ว จบซีซันแบบอยากเดินไปเคาะประตูบ้านเควิน ไฟกี้เลยทีเดียว, และช่วงนี้มีโอกาสทบทวนตัวเองมากขึ้น พบอย่างหนึ่งว่า อยากเรียนต่อแล้ว สาขาที่สนใจก็เรียงตามนี้เลยคือ บริหารธุรกิจ, เศรษฐศาสตร์ และวิศวกรรม จริงๆก็มีด้านอื่นด้วย แต่จะดูเวอร์ไปหน่อย เอาเป็นว่าตอนนี้ก็ยังเลือกไม่ถูกหรอก แต่พยายามหาช่องทางอยู่เป็นระยะๆ

ก็ขอจบการรีวิวการปัก Checkpoint ของชีวิตไว้แค่นี้ก่อนนะครับ แค่นี้ก็ยาวกว่าที่คิดไว้เยอะเลย และบทความนี้ก็เป็นบทความที่ 6 ครบตามที่ตั้งใจไว้ตอนต้นปีแล้ว(จะเขียนต่อไปอีกนะ) ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะครับ ขอให้ทุกคนปลอดภัยจากโควิด ได้วัคซีนที่ดีไวๆ สวัสดีคร้าาบ

เราดูดาวไปทำไมกันนะ บางทีก็เป็นคำถามที่ตอบง่ายๆว่ามันสวยดี ดูแล้วเพลิน ผมเองก็เริ่มต้นจากจุดนั้นเช่นกัน แต่ด้วยความหลงไหลมันไม่ได้หยุดแค่ที่ความสวยงาม เมื่อเวลาผ่านไปได้กลับกลายเป็นความอยากรู้อยากเห็นอยากหาคำตอบว่าอะไรอยู่เบื้องหลังความสวยงามนั้น จนเวลาได้ล่วงเลยมากว่า 15 ปี จากเด็กม.ต้นที่แค่ชอบนั่งมองดาว ตอนนี้ได้เติบโตขึ้นสู่วัยซ้อมเป็นผู้ใหญ่ ที่แม้ความรู้เรื่องดวงดาวไม่ได้มากขึ้นเท่าไหร่ แต่ความหลงไหลก็ไม่ได้น้อยลงเลย

วันนี้ผมจะพาทุกคนมาดูดาวบ้านผมด้วยกันโดยมีรูปภาพจากเว็บไซต์ Stellarium เพื่อเปรียบเทียบกับภาพถ่ายจริงๆ และอีกภาพเป็นภาพจริงๆที่ลากเส้นเชื่อมให้สังเกตุง่ายๆแบบ stellarium ครับ

มาที่ภาพแรกกันเลย

เป็นภาพที่ถ่ายจากทิศใต้ วิธีถ่ายภาพส่วนมากจะใช้ขาตั้งกล้อง, พาวเวอร์แบงค์ และ Xiaomi 10T Pro Night mode, Long exposure 30-32 seconds

จะพบว่ามีกลุ่มดาวเด่นๆคือ กลุ่มดาวแมงป่อง(Scorpius) กลุ่มดาวประจำเดือนเกิดของผมเอง ด้านบนมีกลุ่มดาวตาชั่ง(Libra)

ภาพสุดท้ายใช้วิธีถ่ายแบบ Long exposure หลายชั่วโมง จำเวลาไม่ได้แล้ว น่าจะไม่ต่ำกว่า 3 ชั่วโมง(ถ้าอยากทราบเวลาจริงๆสามารถคำนวนย้อนกลับไปหาได้) สังเกตุว่าดวงดาวจะเคลื่อนที่จากซ้ายไปขวาเพราะถ่ายจากทิศใต้ และบังเอิญมีเครื่องบินๆผ่านด้วย(เส้นตรงสีส้ม)

ภาพที่ 2

ถ่ายจากทิศเหนือ แน่นอนว่าจะเจอดาวเหนือ แต่ส่วนมากจะมองไม่ค่อยเห็นนะ เพราะ Magnitude(ค่าความสว่าง)มันไม่ได้สูงมา โดยดาวที่สว่างที่สุดในท้องฟ้าถ้าไม่นับดาวเคราะห์แล้วก็คือดาวซิริอุสที่อยู่ในกลุ่มดาวสุนัขใหญ่(อยู่ที่ภาพท้ายๆเลย) ส่วนกลุ่มดาวที่สังเกตุง่ายขึ้นมาหน่อยคือ กลุ่มดาวหมีใหญ่(Ursa major) ที่คนไทยเรียกว่ากลุ่มดาวกระบวย จริงๆก็มีหมีเล็กนะ แต่มองหายากกว่า ถ้าฟ้ามืดสนิทถึงจะเห็น และภาพนี้ก็มีเครื่องบินๆผ่านอีกเช่นกัน ส่วนการเคลื่อนที่ของดาวจากทิศเหนือจะเลื่อนจากขวาไปซ้าย

ภาพที่ 3

ภาพนี้ถูกถ่ายจากทิศตะวันตกของบ้าน กลุ่มดาวที่เห็นในตอนนี้ที่ชัดๆเด่นๆเลย คือ กุล่มดาวนายพรานโอไรออน(Orion กลางๆภาพ) หรือกลุ่มดาวเต่าที่คนไทยเราเรียกกัน ตรงเข็มขัดนายพรานคนไทยเรียกว่ากลุ่มดาวคันไถ ซ้ายมือจะมีกลุ่มดาวสุนัขใหญ่(Canis major) ขวามือของนายพรานจะเป็นกลุ่มดาววัว(Taurus) เป็นกลุ่มดาวจักรราศีของเดือนพฤษภาคม เพราะอยู่ในแนวเส้นสุริยวิถี หรือเส้นจำลองที่ดวงอาทิตย์จะเคลื่อนที่ผ่าน

เส้นประรูปสามเหลี่ยมนั้นคือ สามเหลี่ยมฤดูหนาว ที่เชื่อมระหว่าง 3 กลุ่มดาว คือ กลุ่มดาวสุนัขใหญ่ กลุ่มดาวนายพราน และกลุ่มดาวสุนัขเล็ก(Canis minor ที่อยู่บนสุด) คนสมัยก่อนจะสังเกตุสามเหลี่ยมนี้ในการบอกว่าฤดูหนาวมาถึงแล้ว ส่วนดวงสว่างๆด้านล่างขวาคือพระจันทร์วันเพ็ญครับ

ที่สำคัญภาพนี้มีดาวซิริอุสที่เขียนไปด้านบนด้วย อยู่ตรงไหนกันนะพอเห็นกันบ้างไหมครับ

ตรงนั้นไงด้านซ้ายของภาพนั้นแหละคือซิริอุส ชื่อนี้ถูกใส่มาเป็นตัวละครคุณพ่อบุญธรรมของแฮรี่ พอตเตอร์ที่ชื่อ ซีเรียส แบลกด้วยนะ มีกิมมิคตรงที่ซีเรียส(หรือซีริอุส) แปลงร่างเป็นสุนัขได้ด้วย หรือเจ.เคแกก็ดูดาวเป็นเหมือนกันนะ

จริงๆแล้วภาพนี้มีดาวลูกไก่ด้วยนะ แต่โดนพระจันทร์บังไป ส่วนด้านบนขวามีกลุ่มดาวคนคู่ ดาวประจำจักรราศีเมถุนด้วย แต่ไม่ได้ลากเส้นให้เนื่องจากมองยากนิดนึง

ภาพที่ 4

ภาพสุดท้ายของบทความนี้จะเป็นพาโนรามาที่ถ่ายจากทิศตะวันออก เป็นพาโนรามาแรกที่ถ่ายท้องฟ้ายามค่ำคืน

เริ่มที่กลุ่มดาวซ้ายมือสุดก่อนคือ กลุ่มดาวพิณ(Lyra) มีดาวที่สว่างที่สุดคือดาว Vega ลงมาหน่อยจะเป็นกลุ่มดาวหงส์(Cygnus) ถัดมาขวามือหน่อยคือ กลุ่มดาวอินทรีย์(Aquila) ขวามือถัดมาอีกคือ กลุ่มดาวคนยิงธนู(Sagittarius) สุดท้ายคือ กลุ่มดางแมงป่องนั้นเอง

เป็นอย่างไรกันบ้างครับ ถ้าไม่ลากเส้นจะพอมองออกกันบ้างมั้ยนะ และถ้าชอบมาดูดาวก็แวะมาเที่ยวบ้านผมเยอะๆนะ ถ้าว่างจะอาสาพาไปดูดาวให้เลย ขอให้ทุกคนมีความสุขในการสังเกตุสิ่งรอบตัว และปลอดภัยจากโควิดกันทุกคนนะครับ Stay safe evenyone.

ปิดท้ายด้วยอุปกรณ์อื่นๆตอนไปส่องดาวครับ

1. Let’s Relax

ที่แรกอย่างเป็นทางการคือร้านนี้เลยซึ่งมีหลายสาขาอยู่นะ ใครอยู่ใกล้ที่ไหนก็ไปใช้บริการกันได้เลย แต่สาขาที่มี Onsen จะมีที่ทองหล่อ ที่ใช้คำว่าเป็นทางการเพราะก่อนหน้านี้มีไปนวดที่อื่นมาก่อนแล้วบ้าง แต่เฉยๆถือว่าไม่นับ และแน่นอนว่าที่ Let’s Relax นี่ไม่ธรรมดาแน่นอนตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามาก็สัมผัสได้ถึงความสบายจากดนตรีบรรเลงสร้างบรรยากาศ แสงไฟนวลๆไม่แยงตา พนักงานที่ถูกฝึกมาให้เฟรนลี่และอ่อนโยนกับลูกค้าเป็นอย่างดี ด้วยความเป็นที่แรกเลยผมก็ไม่รู้จะนวดแบบไหน เลยให้น้องพนักงานแนะนำ เลยเลือก Dream package 90 นาที 850 บาท ราคาน่ารักๆกำลังดี เหมาะกับมือใหม่ที่แค่อยากมาลองเฉยๆ ส่วนใครอยากลองแบบอื่น เช่น นวดไทย, นวดน้ำมันและอื่นๆ เข้าไปเช็คราคาในเว็บไซต์ได้เลย

พอจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว พนักงานจะให้เราเปลี่ยนรองเท้าเป็นของร้านที่ทำจากไม้สานแล้วค่อยเดินตามพนักงานเข้าไปในห้องเพื่อล้างเท้าด้วยน้ำอุ่นบวกกับสครับเท้าด้วยเกลือหิมาลัยสบายๆฟินๆ

พอล้างเท้าเสร็จสรรพก็ย้ายมาอีกห้องนึงที่เป็นห้องนวด ซึ่งจะมีเตียงนวดนุ่มๆโดยเฉพาะ และเก้าอี้นั่งนวด

ในช่วงเวลา 90 นาทีที่พี่พนักงานทำการนวดในห้องนวดเหมือนหลุดไปอีกโลก ลืมความวุ่นวายของโลกภายนอก แล้วเคลิบเคลิ้มกับบรรยากาศภายใน เป็น 90 นาทีที่ผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน เรียกได้ว่าไม่อยากออกมาอีกเลย(นวดยาวๆได้มั้ย) แต่แล้วมีพบก็ต้องมีจาก เมื่อนวดเสร็จก็เดินออกมาที่จุดรับรองเพื่อทานข้าวเหนียวมะม่วงและชาอุ่นๆก่อนกลับบ้านอย่างอื่นเอม

2. Panpuri(ปัญปุริ)

เนื่องจากว่าร้านนวดแบบพรีเมี่ยมมีไม่กี่เจ้าหลังจากลองเจ้าแรกแล้วก็เกิดอยากลองอีกเจ้าที่อยู่ในตึกออฟฟิสเก่า เดินผ่านไปผ่านมาทุกวันแต่ไม่เคยขึ้นไปใช้บริการเลย วันนี้ไม่ได้ทำงานอยู่ที่แล้ว แต่อยากลองกลับมานวดดู เลยจัดไปกับโปรลด 50% De-stress Deep Tissue Massage 60 min จาก 2,600 บาท เหลือ 1,300 บาทเท่านั้น(ถึงลดแล้วแต่ในใจก็จุกอยู่) แต่เอาวะอยากลองนวดสบายๆดู มันจะต่างจากที่เดิมตรงไหนกันบ้างนะ

โดยรวมแล้วพี่พนักงานดูแลไม่ต่างกันเลยคือดีมากๆอ่อนโยนฝุดๆ ดูแลเราทะนุถนอมเหมือนลูกเลย อันดับแรกก็ส่งให้เราไปเปลี่ยนชุดและอาบน้ำก่อน เพราะแพ็คเกจนี้เป็นการนวดน้ำมัน โดยเราสามารถเลือกกลิ่นน้ำมันได้ 4 แบบ แต่ละกลิ่นก็จะมีฟีเจอร์ต่างกัน ทั้งแบบนวดแล้วสดชื่น หรือนวดแบบอ่อนโยนผ่อนคลายกับกลิ่นมะลิ(ผมจำได้อันเดียวเพราะเลือกอันนี้) ก็เลือกเอาที่เหมาะกับเราในตอนนั้นไป เพราะผมช่วงนั้นนอนไม่ค่อยหลับ(ส่วนตอนนี้หลับง่ายมาก แต่ฝันร้ายทุกคืน เฮ้อ)

พอเปลี่ยนเสื้อผ้าและอาบน้ำเสร็จก็เรียกพี่พนักงานเข้ามาในห้อง จากนั้นเริ่มขั้นตอนแรกคือการล้างเท้าด้วยน้ำอุ่นและส่วนผสมต่างๆ พอล้างเสร็จก็ไปขึ้นเขียง เฮ้ย ขึ้นเตียงนวด โดยรวมแล้วก็สบายๆเหมือนที่แรกเลย แต่เนื่องจากมีนวดน้ำมันด้วยเลยอาจจะรู้สึกผ่อนคลายกว่าเดิมหน่อย นวดเสร็จก็ออกมาทานของทานเล่นและเครื่องดื่มคล้ายๆที่แรกเช่นกันครับ(ไม่ได้ถ่ายรูปไว้เรย)

3. ธนาวดี

เรามีที่ร้านนวดทั่วไปราคาย่อมเยาว์ที่เข้าถึงได้ง่ายกันบ้าง หลังจากที่นวดสบายๆฟินๆกันมาแล้ว ผมเลยอยากลองจัดหนักดูบ้าง เนื่องจากทำงานหน้าคอมนาน อาจมีอาการออฟฟิสซินโดรมบ้าง รอบนี้เลยขอนวดไทย 60 นาทีไปเลย ผลออกมาว่าเฉยๆนะ พอรับมือได้ ไม่แน่ใจว่าเพราะดึกแล้วหมอนวดหมดแรงหรือเปล่าเลยนวดได้ไม่เต็มแรง แต่ก็โอเคนะ ส่วนการบริการก็ง่ายๆเป็นกันเอง อาจจะมีพนักงานเม้ามอยกันเองเยอะกว่า 2 ที่ข้างบน แต่คงแล้วแต่คนชอบ ถ้าไม่คิดมากชิวๆก็คงเฉยๆ แต่ถ้าใครอยากมาผ่อนคลายหาที่เงียบๆอาจจะไม่เหมาะกับที่นี่นะ ส่วนราคาอยู่ที่ 250/ชั่วโมงครับ

4. ร้านบัวสบาย นวดเพื่อสุขภาพ

อันนี้ต้องเล่าก่อนว่าพอดีวันนั้นผมไปหาซื้อเต๊นท์เพื่อเตรียมออกทริปเชียงใหม่เดือนมิถุนายน เลยไปที่ร้านย้านสะพานควาย หลังจากเสร็จธุระเลยจะแวะหาร้านนวด ซึ่งแถวๆนั้นมี 3-4 ร้าน ผมเลยเลือกมาร้านนึงที่ใกล้ๆ ซึ่งหน้าร้านจะมีผู้ชาย 2 คน ผมก็ไม่ได้สังเกตุมากคิดว่าเป็นพนักงานหรือลูกค้า เลยจะเดินเข้าไปสอบถามในร้าน ปรากฎว่าผู้ชาย 2 คนนั้นบอกผมว่าร้านนี้เป็นร้านนวดเกย์นะครับ(สุภาพมาก) ผมตกใจเล็กน้อยและก็ขอบคุณพี่เค้าไปพร้อมกับถอยออกมาอย่างช้าๆ(ในใจคือเกือบแล้ว) สุดท้ายเลยมาได้ร้านแถวๆซอยรางน้ำใกล้ๆคอนโดซึ่งก็คือร้านในหัวข้อนี้นี่เอง

ฝอยมาซะยาวมาเข้าเรื่องกันเลย อย่างแรกเลยคือพี่ที่ให้บริการข้อมูลที่หน้าร้านอธิบายดีมาก ผมเลยขอจัดแบบเดิมคือนวดไทย แต่ที่เพิ่มเติมคือ 2 ชั่วโมง ราคา 480 บาท เพราะว่าก่อนหน้านั้นยังไม่ซะใจ รอบนี้ต้องจัดหนักๆ

พอจ่ายเงินเสร็จก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วพี่พนักงานก็จัดให้เลย หนักสมใจ เสียงร้องเอ๊อะ อ๊ะ ของผมดังแบบไม่ขาดสาย คือคงสะใจหมอนวดมากๆแหละ ดูออก เพราะพี่ๆมีแซวว่าปกติคนอื่นมานวดจะหลับกัน ถ้าร้องแบบนี้พี่เขาจะอู้งานได้ยังไง โอ้โห้มีโม้ใส่อีก แต่ยอมรับเลยว่าที่นี่จัดหนักจริง บวกกับอัธยาศัยเป็นกันเองและไม่ค่อยเม้ามอยมากเลยทำให้ไม่เครียดมาก อันไหนเจ็บก็บอกได้ พี่เขาจะลดดีกรีความแรงลง แต่ก็คงมีแซวขำๆบ้าง(แล้วแต่คน) สรุปนวดเสร็จคือระบมจ้า วันต่อมาคือหมดแรงแทบเดินไม่ได้ คือไม่แน่ใจว่าทำไมต้องเอาร่างกายมาทรมาณด้วยนะ เหนื่อยพอๆกับขึ้นเขาเสร็จอ่ะ  แล้วขณะที่นวดบอกตรงๆว่ามีเผลอนึกถึงพ่อแม่และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ว่าขอให้ได้กลับบ้านอย่างปลอดภัยด้วย แนะนำให้นวดวันเสาร์ วันอาทิตย์นะ จะได้มีเวลาพักก่อนวันทำงาน แต่โดยรวมดีนะ ครั้งหน้าจะมาใหม่เลย แต่ขอแพ็คเกจอื่นนะ นวดไทยขอเว้นยาวๆเลย แบบปีละ 2 ครั้งพอ

สรุป

ทั้งหมดนี้ก็เป็นประสบการณ์ที่ช่วงนี้ได้ไปนวดมา หวังว่าจะมีประโยชน์ให้คนที่สนใจนวดบ้างนะครับ ถ้าให้เลือกว่าชอบที่ไหน ผมคงเลือก Let’s Relax เพราะราคาจับต้องได้ และอีกที่คือร้านบัวสบายที่ราคาย่อมเยาว์บวกกับพี่ที่ร้านอัธยาศัยดีใครชอบแบบไหนก็ลองไปนวดกันได้เลยทั้งแบบพรีเมี่ยมและแบบทั่วไปมีข้อแตกต่างกันพอสมควร ก็แล้วแต่งบประมาณและความชอบของแต่ละคนนะครับ ส่วนถ้าชอบบทความนี้กันก็กด Like/Follow Page Oatrice Story เพื่อเป็นกำลังใจได้เลยนะ ขอบคุณนักอ่านทุกคนมากๆนะครับ บรัยยยย

1. Let’s Relax

The first official place is this shop where it has many branches. you can visit any branch that closes to you anytime. But a branch with an Onsen is at Thonglor. I use the “official” word because I have previously been to massage elsewhere but I don’t count it. Of course, the Let’s Relax shop is very extraordinary and unique. Since I entered the shop, I can feel the comfort of music, soft lighting, and staff who are trained to be friendly and gentle with customers. As the first massage shop, I didn’t know what kind of massage that I should select. So, I asked the staff for advice and decided to choose a 90-minute Dream package for 850 baht. The price is reasonable and suitable for beginners who just want to try a massage. For those who want to try other types such as Thai massage, oil massage, and others, you can check the prices on the website

When I paid for the service fee already, the staff will ask me to wear a pair of wooden shoes and follow the staff into the room to wash my feet with warm water and scrub my feet with Himalayan salt which is very comfortable and relaxed.

When I was finished washing my feet, I came to another room that was a massage room. This room has a soft massage bed and a massage chair.

It was 90 minutes that I felt like I was in another world, forgot the hustle and bustle of the real world, enchanted by the soothing atmosphere. It was 90 minutes that passed so quickly. I don’t want to leave the massage room at all (can I have a long massage?) When I finished the massage, I walked out to the reception area to have mango sticky rice and warm tea before returning home happily.

2. Panpuri(ปัญปุริ)

The truth is, there are not many premium massage parlors in Bangkok. After I tried the first shop, I wanted to try another one in the old office building that I walked past every day, but I never used the service. Even though I’m not working here, I want to try a massage here. I got 50% promotion for De-stress Deep Tissue Massage 60 min from 2,600 baht to only 1,300 baht (although the price is discounted, it is still quite expensive), but I arrived and I wanted to try a relaxing massage to see if it would be different.

In general, the staff here took good care of me as the first shop. It was very nice and gentle, the staff here took care of me like I was their son. First of all, the staff told me to change clothes and take a shower because this package was an oil massage. You can choose from 4 types of oil scents. Each scent has different features such as a fresh scent or jasmine scent which relaxes the body and is gentle on the skin (I can only remember this one because I chose this one). I chose a scent that was suitable for me at the time because I couldn’t sleep well. (Now I sleep very easily, but I have nightmares every night.)

When I finished changing my clothes and taking a shower, I called the staff into the room. The staff then started washing my feet with warm water and told me to lie on the massage bed. I felt as comfortable as the first shop, but it is an oil massage, so I might feel a little more relaxed. When I finished the massage, I came out to have snacks and drinks similar to the first shop (I didn’t take a photo just once).

3.  Thanawadee

So, I introduced some accessible general massage shops at affordable prices. I realized to do a hard massage because I have been working on the computer, it might make me be office syndrome symptoms. At this time, I chose a Thai massage for 60 minutes. As a result, I felt nothing, it was not too painful like I heard.  I’m not sure if it was late at night, the masseur would be exhausted. But it’s fine though.  The service here is friendly but there may be more staff crowding than the first two restaurants but it depends on personal preference. If you don’t overthink, this shop isn’t bad. But if someone wants to relax and find a quiet place to relax, this shop may not be for you. Anyway, the price is 250 / hour.

4. Bua Sabai Massage

I have to say that on that day, I would like to buy a tent for my Chiang Mai trip in June at Saphan Kwai. After I finished buying my tent, I looked for massaging around there and I found 3-4 shops. So, I decided to choose the nearest one to me. In front of the shop had 2 men that I didn’t realized either customer or staff. I came inside the shop and it turned out, this is a gay shop (so polite). I was shocked and said thank you to him and stepped back gently (That’s was close!) In the end, I came to a shop near Soi Rang Nam, near my condo which is a shop on this topic.

Let’s cut my crap and get into the story! First of all, the shop staff explained the various massages very well. So, I chose a Thai massage again. But this time I chose 2 hours for 480 baht because I was not satisfied yet, this time I wanted a long and hard massage.

When I finished paying for the massage, I changed my clothes. And here we go, I got hardly massaging and I was screaming but satisfied along the massage time. The staff here said almost people would have slept while massaging. No way! I cannot sleep for sure.   But I admit that this shop can give you the unique experience with hard massage. They are friendly and this shop is quiet. So, I bruised and barely to walk. I don’t know why I torture myself like this? I felt like I hiked in the mountain. I recommend you to massage between Saturday – Sunday. So, you will have enough time to rest. Anyway, I thought it was so good. I would be there again soon but I would choose another package. I would do a Thai massage twice a year only.

In conclusion

All of these are the experiences I have been massaging for lately. I hope it will be helpful for people who are interested in massage. If I had to choose where I like it, I would have chosen Let’s Relax because the price is affordable and another shop is Bua Sabai because it is affordable price and friendly staff.  You should give it a try for either premium or general massage. There are different. However, it depends on your budget and preference. If you like this article, please Like/Follow Page Oatrice Story. Thank you to all my readers. Goodbye for now!

รอบนี้ผมตั้งใจไปจังหวัดกาญจนบุรีด้วยรถไฟ และเช่นเคยครับ ผมรู้แค่นั้นจริงๆ ในหัวไม่มีข้อมูลมากไปกว่านี้เลย และก็มารู้ตัวทีหลังว่าที่ไม่วางแผนมากไปกว่านี้เพราะอยากกระตุ้นตัวเองให้ออกเดินทางให้เร็วที่สุด ถ้าคิดเยอะกว่านี้จะเริ่มปวดหัวและหมดไฟในการออกไปเที่ยวซะงั้น(ไม่ควรเอาอย่าง ที่ดีควรวางแผนดีๆนะ)

ใครที่มีเวลาอ่านน้อยดูคลิปสั้นๆเรียกน้ำย่อยไปก่อนได้เลย ส่วนใครมีเวลาเหลือดูคลิปจบก็มาเก็บรายละเอียดต่อด้านล่างคลิปเลยจ้า

หลังจากที่โทรเช็ครอบรถไฟให้แน่นอนแล้ว ผมก็ออกเดินทางไปขึ้นรถเม์สาย 509 ที่อนุสาวรีย์ฝั่งราชวิถี นั่งไปสักพักก็ไปลงที่ป้ายบางขุนนท์ แล้วเดินต่ออีก 300 เมตร ก็จะถึงสถานีรถไฟธนบุรี คนที่มารอคิวซื้อตั๋วค่อนข้างเยอะเลย อาจเป็นเพราะวันนี้เป็นวันศุกร์นักขัตฤกษ์ผู้คนเลยชอบออกมาเที่ยว หลังจากที่จ่ายค่าตั๋วรถไฟไปสถานีน้ำตกในรอบ 7.45 น. ซึ่งเป็นปลายทางของทางรถไฟสายมรณะในราคา 39 บาท

เสียงท้องร้องได้คำรามเป็นระยะ เนื่องจากยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเลย แต่ด้วยหัวใจนักสำรวจ ผมเลยเดินรอบๆตลาดข้างๆสถานีรถไฟก่อน เผื่อจะเจอของน่ากิน สุดท้ายก็เดินมาจนถึงตู้เอทีเอ็มสีเขียว เลยกดเงินมาเผื่อไว้ก่อน แล้วเดินต่อไปอีกหน่อยที่ร้านก๋วยเตี๋ยวใกล้ๆร้านค้าสะดวกซื้อ

ผมนั่งทานก๋วยเตี๋ยวพร้อมกับนั่งเลือกกองทุนไปพลางๆ แต่คงเพลินไปหน่อย ผมตื่นจากภวังค์อีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงหวูดรถไฟแล้ว สกิลแก้ปัญหาเฉพาะหน้าก็ตื่นขึ้นอย่าง Passive โดยที่ไม่ต้องมีใครบอก ผมรีบเดินไปจ่ายตังแล้วพุ่งตัวไปทางสถานีอย่างรวดเร็ว ภาพที่เห็นตรงหน้าคือรถไฟที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากสถานีธนบุรี เอาละสิ จะทำยังไงต่อดีนะ โชคยังเข้าข้าง แถวๆนั้นมีพี่วินยืนเท่ๆราวกับว่ารอเราอยู่แล้ว ผมเลยพูดเหมือนประโยคในละครหลังข่าวที่เคยดูเมื่อสมัยเด็ก

“ตามรถไฟไปเลยเพ่”
ซึ่งก็เข้าทางพี่วินทันทีที่รีบตบเกียร์บิดข้างเร่งไปอย่างรวดเร็วจนแซงหน้ารถไฟไปได้ไม่นาน และแล้วผมก็มาถึงสถานีรถไฟตลิ่งชัน ความพีคยังไม่จบเท่านั้น พี่วินคนเดิมบอกผมด้วยเสียงที่ฟังไม่ค่อยชัด แต่ผมเข้าใจว่าประตูทางเข้าสถานีอยู่ข้างหน้าให้เดินตรงหน้าไป ผมก็คนซื่อเดินตามไป ปรากฎว่าไม่ใช่!!!

รถไฟก็เข้าเทียบชานชลาตลิ่งชันพอดี ผมรีบวิ่งย้อนกลับมาทางเดิมทันที แรงกระแทกจากการวิ่งทำให้หมวกและหมอนรองคอหล่นไปกลางทาง(เวรละ) แต่ตอนนั้นผมไม่รู้สึกตัว มารู้อีกทีตอนพี่ยามไปเก็บให้(ต้องขอบคุณพี่มากๆ) รวมถึงนายสถานีคนนึงที่เห็นผมตั้งแต่ตอนเดินไปผิดทางที่วอไปหยุดรถไฟให้รอผมด้วย และแล้วผมก็ได้ขึ้นเจ้ารถไฟสายมรณะที่รอคอยได้สักทีในสภาพที่หายใจหอบสุดๆ ค่าเสียหายของการนั่งวินมาคือ 60 บาท

รถไฟขบวนนี้เป็นแบบชั้นสามพัดลมล้วนๆ ผู้ร่วมเดินทางคนอื่นๆก็มากันไม่น้อย แต่ยังพอมีที่ว่างเหลือให้นั่งบ้าง ผมนั่งพักให้ร่างกายกลับสู่ภาวะปกติพร้อมๆกับชมบรรยากาศสองข้างทางที่รถไฟค่อยๆเคลื่อนที่ผ่าน และแล้วเพื่อนร่วมทางที่นั่งด้วยกันก็ลงไประหว่างทาง ทำให้ผมได้เพื่อนใหม่เป็นครอบครัวชาวญี่ปุ่น หัวหน้าครอบครัวชื่อคุณมาซากิ มาพร้อมกับลูกสาวคนพี่ชื่อซาราดะ(ผมน่าจะจำผิดแน่ๆ เพราะเป็นชื่อที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน) ส่วนคนน้องชายชื่อโซซึเกะ(คนนี้จำแม่นเลย) ส่วนคุณแม่นั่งอยู่อีกฝั่งเพราะโซนผมเต็มแล้ว(ผมบอกให้มานั่งด้วยกันแล้ว แต่คงด้วยความเกรงใจสไตล์คนญี่ปุ่นเขาเลยตอบปฏิเสธผมไป) หลังจากถามไถ่ชื่อแซ่กันไปผมก็หาเรื่องชวนคุยไปเรื่อย เลยได้รู้ว่ามาซากิซังพาครอบครัวมาเที่ยว ซึ่งมาอยู่ไทยได้ 2 ปีแล้ว และหาที่เที่ยวที่พักแถวๆสถานีรถไฟถ้ำกระแซ เราก็ยังคุยกันไปตลอดทาง ถามไถ่ทั้งเรื่องวัฒนธรรม, ความเป็นอยู่ยุคสงครามโลก, ฮิโรชิมา นางาซากิในปัจจุบัน รวมถึง Deamon slayer ที่น้องโซซึเกะใส่เสื้อลายเซนอิซึมาด้วย การได้พบกับความน่ารักของครอบครัวนี้ทำให้ช่วงเวลาบนรถไฟอันยาวนานผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ผมคงต้องขอจบเรื่องราวของมาซากิซังไว้เพียงเท่านี้ก่อน เพราะเดี๋ยวเนื้อหาทั้งหมดจะยาวเกินไปครับ

ระหว่างทางที่คงจะไม่เล่าถึงคงไม่ได้นั้นก็คือทางรถไฟบริเวณถ้ำกระแซ ที่ค่อนข้างเป็นจุดขายของรถไฟสายนี้เลย ในช่วงนั้นหลายคนคงเสียวๆกันบ้าง เพราะเป็นโครงสร้างสะพานที่ทำด้วยไม้ แต่ปัจจุบันก็มีการเสริมตอม่อคอนกรีตเข้าไปบ้างแล้ว แต่ความมนต์ขลังของมันก็ยังเชิญชวนให้นักเดินทางมาเยี่ยมเยียนมันเรื่อยๆ

และแล้วผมก็มาถึงสถานีปลายทางชื่อน้ำตก คงเป็นชื่อที่เกี่ยวข้องกับน้ำตกที่อยู่ใกล้สถานีที่สุดคือ น้ำตกไทรโยคน้อย ผมลงจากรถไฟมาขึ้นรถสองแถวที่มุ่งหน้าไปที่น้ำตกไทรโยคน้อยนี้เพื่อมาต่อรถไปอุทยานแห่งชาติโทรโยคอีกต่อหนึ่ง ตรงที่ต่อรถนี้จะมีร้านอาหารและร้านของฝากมากมาย ส่วนผมก็พุ่งตัวเข้าไปสั่งอาหารก่อนเลยเพราะเวลานี้ก็เที่ยงแล้ว

ปี๊ดดดดด!!! เสียงแตรรถบัสดังขึ้นหลังจากที่ผมเช็คบิลไปได้ไม่นาน เป็นสัญญาณว่ารถบัสที่จะไปอุทยานมาถึงแล้ว ผมรีบพุ่งตัวเข้าไปในรถบัสอย่างอัตโนมัติ ที่นั่งมีให้เลือกพอสมควร ใช้เวลาไม่ช้าไม่เร็วผมก็ถึงทางเข้าอุทยานที่ห่างจากตัวอุทยานประมาณ 3 กิโลเมตรได้ ตรงนี้เราจะใช้รถตุ๊กๆที่จอดฝั่งตรงข้ามในการเดินทางเข้าอุทยานครับ

พอมาถึงอุทยานผมก็เข้าไปติดต่อทำเรื่องเช่าเต๊นท์แล้วหิ้วมันไปกางแถวๆริมลำธารที่ใกล้ที่สุดเพราะสัมภาระที่เช่ามาทั้งเต๊นท์, เบาะรองนอน, ถุงนอน ทั้งหมดมันหนักมาก พอไปถึงจุดกางเต๊นท์ก็เริ่มกางเลย โชคดีที่มีพี่เจ้าหน้าที่อยู่ใกล้ๆเลยมาช่วยกาง ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้นอนแน่ๆ เพราะเป็นเต๊นท์ขนาด 3 คนซึ่งใหญ่กว่าที่เคยกางพอสมควร

หลังจากที่เคลียร์เรื่องที่พักเสร็จก็ได้เวลาออกสำรวจพื้นที่กันแล้วจ้า เริ่มจากใกล้ๆก่อนเลย แถวๆนี้จะมีพุต้นน้ำซึ่งเป็นต้นน้ำของน้ำตกไทรโยคใหญ่และเล็ก และมีคนเล่นน้ำเป็นหย่อมๆ ระหว่างทางเดินไปเราจะผ่านเตาหุงข้าวทหารญี่ปุ่นสมัยสงครามโลกไว้ให้เราพอเห็นภาพความเป็นอยู่ในยุคสงครามโลกบ้าง ส่วนผมก็เดินต่อไปจนถึงน้ำตกไทรโยคใหญ่ที่ไหลไปรวมกับแม่น้ำแควน้อย ตรงนี้จะมีจุดชมวิวให้เราเก็บภาพกับน้ำตกได้ครับ

เดินเลยไปอีกหน่อยเราจะเจอกับสะพานแขวนที่ข้ามแม่น้ำแควน้อยไปอีกฝั่งได้เพื่อให้เราได้ข้ามไปชมวิวอีกฝั่งของแม่น้ำ ซึ่งจะมองเห็นน้ำตกได้เต็มตากว่าฝั่งแรก สองข้างแม่น้ำจะมีแพอาหารและแพที่พักอยู่เป็นระยะ ผมเดินสำรวจแพไปสักพักเลยเลือกล่องเรือชมแม่น้ำซึ่งล่องไปกลับประมาณ 30-40 นาที ช่วงเวลานั้นทำให้ผมลืมความเหนื่อยจากการทำงานเหมือนหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่งได้เลย

ล่องเรือเสร็จก็พอดีกับแสงอาทิตย์อ่อนๆยามเย็นก็ทำให้บรรยากาศยิ่งน่าสนุกขึ้น ผมเลยไปทานข้าวเย็นเพื่อจะได้รีบมานั่งแช่ลำธารก่อนจะไปอาบน้ำต่อ ล่องเรือว่าสบายแล้ว การได้นั่งแช่ในลำธารแบบ Private คนเดียวเป็นอะไรที่หาทำได้ยากอยู่นะ เป็นช่วงเวลาที่ทำให้ได้ชาร์จพลังงงานกลับคืนสู่ร่างกายเพื่อนำไปต่อสู้กับงานที่เรารักต่อไปได้ดีเลยทีเดียว

การอาบน้ำที่นี่แม้จะมียุงตัวใหญ่ๆมารบกวนบ้างแต่ก็ไม่เยอะขนาดน่ารำคาญ มีห้องน้ำเหลือเฝือพร้อมกับเจ้าหน้าที่ที่คอยดูแลความสะอาดด้วยนะ พอผมออกมาจากห้องน้ำก็มืดสนิทพอดี แต่แสงจันทร์วันเพ็ญก็ทำให้รู้ว่าวันนี้เป็นวันพระและวันมาฆบูชาด้วย ผมจึงออกเดินทางล่าดวงจันทร์ด้วยกล้องโทรศัพท์ต่อไป ส่วนขาตั้งกล้องเก่าก็โยนทิ้งหลังจากทริปเชียงใหม่ไปเรียบร้อย ดังนั้นทริปนี้ผมต้องใช้ขาตั้งกล้องธรรมชาติที่สร้างจากกิ่งไม้แห้งและหลักสมดุลแรงของกลศาสตร์นิวตันที่ติดแข้งติดขามาบ้าง(จริงๆคือแค่วางบนกิ่งไม้แหละ แค่เติมให้ดูฉลาดๆ ฮา) เพื่อใช้ในการเก็บภาพเจ้าดวงจันทร์น้อยๆนี้

บรรยากาศวันนี้ช่างน่าเป็นใจบวกกับเพื่อนๆชวนนั่งสมาธิออนไลน์ ผมจึงหาทำเลนั่งสมาธิสักเล็กน้อยแล้วค่อยกลับเข้าเต๊นท์นอน ระหว่างทางกลับเต๊นท์บังเอิญไปเจอน้องแมวขี้อ้อนเลยแวะเล่นด้วย แต่นางอัธยาศัยดี เราจึงฉวยโอกาสลักพาตัวนางมานอนเป็นเพื่อนในเต๊นท์ แต่อยู่ในเต๊นท์ได้สักพักนางก็ร้องเบาๆ ไม่รู้ว่าคิดถึงเพื่อนหรือว่าหิวกันแน่ เสียดายที่ผมไม่มีอาหารให้เจ้านายน้อยเลย ผมจึงจำใจปล่อยเธอออกไปจากเต๊นท์ ส่วนผมก็นอนเดียวดายต่อไป

ผมตื่นขึ้นกลางดึกประมาณตีสอง นั้นไม่ปกติเลย ที่สำคัญคืออากาศหนาวมากแม้จะอยู่ในถุงนอนแล้วก็ตาม มันทำให้ผมหลับๆตื่นๆเป็นระยะ พร้อมกับภาวนาให้แสงแดดยามเช้ารีบสาดส่องมาเสียที ดังนั้นใครที่จะมาช่วงนี้แบบผมอย่าลืมเอาเสื้อกันหน้ามาด้วยนะ

ผมนอนรออยู่ในเต๊นท์จนอุณหภูมิไม่หนาวมากแล้วค่อยออกไปเดินสำรวจอุทยานต่อ เช้านี้ผมไปน้ำตกไทรโยคเล็กและเส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติ แต่เดินไปได้จนถึงสะพานรถไฟข้ามคลองไทรโยคที่น้ำแห้งขอดหมดแล้ว ส่วนตัวสะพานก็เหลือแค่ตอม่อไว้ให้รำลึกถึงช่วงเวลาในอดีต จากนั้นผมก็ออกเดินต่อ แต่ไปได้ไม่สุดเส้นทางก็ต้องเดินย้อนกลับ เพราะค่อนข้างงงๆกับเส้นทาง บวกกับใกล้จะได้เวลาที่รถไฟจะออกแล้ว เลยรีบกลับมาทานข้าวเช้าและโทรเรียกรถตุ๊กๆคันเดิมเพื่อออกมาที่ปากทางเข้าอุทยาน

รถตุ๊กๆมาส่งที่เดิมที่รถบัสมาส่งเมื่อวาน จากนั้นก็นั่งรอรถบัสคันเดิมที่ร้านอาหารใกล้ๆทางเข้า เจ้าของร้านที่นี่น่ารักมากชวนผมไปทานข้าวด้วย แต่ผมทานมาแล้วเลยบอกปฏิเสธไป จากนั้นเจ้าของร้านก็สั่งกำชับลูกชายวัยประมาณ 20 กว่าๆให้คอยโบกรถบัสให้ผมด้วย แต่วันนี้รถบัสมาช้ากว่าปกติ ทำให้ผมรอประมาณ 1 ชม.เต็มๆ นั้นทำให้ผมน่าจะตกรถไฟ แต่ไม่เป็นไร ผมยังมีแผนสองคือนั่งรถเลยสถานีรถไฟน้ำตกเข้าไปถึงอำเภอเมืองกาญจนบุรี เพื่อไปดักรอที่สถานีกาญจนบุรี หรือจะเปลี่ยนมานั่งรถตู้ที่บขส.ก็ได้ ซึ่งผมเปลี่ยนใจจากรถไฟมาที่บขส.แทน ด้วยเหตุผลง่ายๆคือทนเจออากาศบนรถบัสอันร้อนแรงมานาน เลยอยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างเดี๋ยวจะเพลียเกินไปไม่สมกับมาพักผ่อนหย่อนใจเลย

และแล้วผมก็มาถึงบขส.ตรงนี้ก็เร่งรีบอีกแล้วเพราะรถตู้กำลังจะออก แต่โชคดีว่าคนที่จองตั๋วมายังมาไม่ครบบวกกับยังเหลือเวลาอีกนิดหน่อยให้ผมได้วิ่งไปซื้อขนมปังกับลูกชิ้นแทนอาหารเที่ยงประทังชีวิตไปก่อน รอไม่นานคนก็ครบ ส่วนรถก็เคลื่อนตัวออกจากชานชลา มุ่งหน้าสู่กรุงเทพมหานครเมืองเทพสร้างและเตรียมตัวให้พร้อมเพื่อต่อสู้กับงาน เก็บเงินและเพื่อที่จะได้มาเที่ยวแบบนี้วนเป็นลูปต่อไป

ทิ้งท้าย

ทริปนี้เป็นอีกทริปที่เดินทางไม่ยาก เตรียมตัวไม่เยอะ และใช้เงินไม่มาก ที่สำคัญคือระหว่างทางได้เจอผู้คนน่ารักๆมากมาย ทั้งครอบครัวคุณมาซากิซัง, เจ้าหน้าที่อุทยานที่มาช่วยกางเต๊นท์, เจ้าของร้านอาหารที่ช่วยโบกรถบัสให้ และอีกหลายคนที่ไม่ได้พูดถึง ทั้งหมดนี้ทำให้ผมอยากเดินทางอีกครั้ง และแม้จะต้องเจอความยากลำบากและการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าบ้าง แต่โดยรวมมันก็สนุก และเมื่อมองย้อนกลับมาผมก็ดีใจที่ไม่ทิ้งตัวเองไว้ที่ห้องทึบๆแล้วออกเดินทางไปในที่ที่ไม่เคยไป ไปเจอผู้คนที่ไม่เคยเจอ และเรื่องราวที่ไม่เคยมีใครพูดถึง ผมคงเริ่มหลงรักการเดินทางมากขึ้นเรื่อยๆแล้วสินะ ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะครับ ครั้งหน้าผมจะไปที่ไหนกันนะ คงเป็นเรื่องของอนาคตแหละเนอะ ไว้เจอกันทริปหน้า หวังว่าจะได้เอาเรื่องสนุกๆมาเล่าสู่กันฟังอีกนะครับ^^

ค่าใช้จ่าย

รวมๆแล้วประมาณ 1,822 บาท ซึ่งประหยัดได้มากกว่านี้ถ้าเอาเต๊นท์มาเอง ส่วนค่าล่องเรือ 400 บาทครับ(เผื่อใครไม่อยากล่องก็หักออกได้อีก)

ทริปนี้ไปที่ไหนบ้าง

1. Ei-Shin Bar & Cafe
2. ม่อนแจ่ม
3. โป่งแยง จังเกิ้ล โคสเตอร์
4. Mogokoro Teahouse
5. ส่องกล้องดูดาวเบื้องต้น ที่อุทยานดาราศาสตร์แห่งชาติสิรินธร
6. ท้องฟ้าจำลอง Fulldome ที่อุทยานดาราศาสตร์แห่งชาติสิรินธร

วันพฤหัสบดีที่ 11 กุมภาพันธ์

พอเลิกงานปุ๊บ กระเป๋าที่ถูกจัดแจงสัมภาระไว้ส่วนหนึ่งก็เริ่มเช็คความพร้อมอีกรอบก่อนออกเดินทางไปขึ้นรถไฟที่สถานีรถไฟสามเสน ปลายทางของเราอยู่ที่เชียงใหม่ ถึงแม้รถไฟจะเคลื่อนตัวไปไม่นาน แต่ใจเราก็ไปรอที่เชียงใหม่เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรกันนะ อดใจรอไม่ไหวแล้ว แต่วันนี้ต้องเข้านอนเก็บแรงไว้ใช้พรุ่งนี้ก่อนสินะ ราตรีสวัสครับทุกคน

วันศุกร์ที่ 12 กุมภาพันธ์

เช้าวันนี้อากาศดีมาก เหมือนที่เคยดูรีวิวของ blogger คนอื่นๆเลย แม้สายหมอกจะไม่เยอะเท่าหน้าหนาว แต่เพียงเท่านี้ก็ดีพอแล้วที่จะทำให้ผมเผลอยิ้มมุมปากออกมา ผมยังไม่เคยเล่าให้ฟังสินะว่าถึงแม้ผมจะเคยมาภาคเหนือหลายครั้งแล้ว แต่ทริปนี้คือทริปแรกที่ใช้วิธีนั่งรถไฟยาวๆ เป็นสิ่งที่อยากทำมานานแล้ว หลังจากตื่นได้ไม่นานผมก็มาถึงจุดสำคัญของรถไฟสายเหนือนี้ นั้นก็คืออุโมงค์ขุนตาลที่ผมรอคอยมาหลายสิบปีที่เคยเห็นแต่ในหนังสือเรียน วันนี้ได้มาเห็นกับตาตัวเองแล้วทำให้รู้สึกเหมือนได้ Achievement บางอย่างเลยละ พอเลยอุโมค์ไปได้ไม่นานก็เข้าสู่แลนด์มาร์กสำคัญอีกจุดของรถไฟสายเหนือ นั้นก็คือสะพานทาชมพู ที่จริงๆแล้วเป็นสีขาวนะไม่เหมือนชื่อเลย แต่ก็เป็นสะพานรถไฟที่มีเอกลักษณ์อันนึงเลย เพราะสะพานรถไฟปกติจะเป็นสีดำ หลังจากนี้อีกไม่นานรถไฟก็เข้าเทียบชานชลาสถานีเชียงใหม่เป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้ท้องไส้ก็คำรามเล็กน้อย ผมเลยเลือกร้านอาหารใกล้ๆสถานีนี้แหละ จัดไปกับข้าวซอย อาหารเหนือมื้อแรกของทริปนี้ รสชาติใช้ได้เลยละ

หลังจากอิ่มหนำสำราญกับไปแล้วก็เดินย้อนมาทางสถานีเล็กน้อยเพื่อมาที่ร้านเช่ามอเตอไซค์ เจ้าของร้านแนะนำดีมาก แนะนำให้มาลองกันได้ครับ เจ้าของร้านแนะนำ Honda wave 110 ให้ผมเพราะผมต้องใช้เส้นทางขึ้นม่อนแจ่ม ที่ถ้าใช้รถ automatic ทั่วไปอาจทำความเร็วได้ไม่ดี ส่วนราคาก็จัดไปที่ 250 บาท/วัน จองไป 3 วัน เลยสุทธิที่ 750 บาท ขับออกมาได้ไม่นานก็แวะเติมน้ำมันเต็มถังไป 120 บาท ซึ่งบอกเลยว่าใช้ได้จนจบทริป 3 วันเลยทีเดียว(รวมระยะทางประมาณ 162 กิโลเมตร)

จุดต่อไปที่ผมจะขอแวะถ่ายรูปเล่นๆสักหน่อยก็คือประตูท่าแพ แล้วก็ไปต่อที่วัดอุโมงค์กันต่อเลย เอกลักษณ์ของที่วัดนี้คือจะมีพระพุทธรูปอยู่ในอุโมงค์ รูปที่ได้ก็เรียกว่าไม่เสียเที่ยวที่แวะมาที่นี่แน่นอนครับ

แวะทำบุญเสร็จแล้วก็ขับรถต่อไปทานข้าวที่ร้านกินอยู่ดีที่น้องในออฟฟิสแนะนำมา เป็นร้านที่ดูเรียบง่ายโทนขาวสะอาดตา เลยทำให้สีของแก้วน้ำที่ค่อนข้างสีเจ็บเบาๆดูโดดเด่นขึ้นมา รสชาติบอกได้คำเดียวว่าคิดถึงกับข้าวที่แม่ทำให้เลย อร่อยมากๆครับ

พอกินมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว ร่างกายก็บอกว่าขอเติมกลูโคสนิดหน่อย เลยแวะร้านอิชิน เป็นร้านอาหาร ขนม ที่ตกแต่งสไตล์ญี่ปุ่นแบบญึ่ปุ่นจริงๆ มาแล้วพอจะบรรเทาอาการคิดถึงญี่ปุ่นได้บ้าง 

เติมพลังงานอาหารหวานคาวกันเต็มแม็กซ์แล้ว ก็ได้เวลาแว้นยาวๆ จุดหมายของผมอยู่ที่บ้านท่าจันทร์ใกล้ๆม่อนแจ่มระยะทางประมาณ 32 กิโลเมตร แต่อนิจจัง ทุกขัง อนัตตาก็เล่นตลกกับผม เมื่อเข็มทิศของมือถือที่ใช้นำทางเกิดเพี้ยนระหว่างทาง ทำให้ผมหลงทิศ ขับรถไปผิดทาง มารู้ตัวอีกทีเพราะเห็นระยะทางที่เหลือที่ควรจะสั้นลงเรื่อยๆกลับยาวขึ้นจาก 8 กิโลเมตร เป็น 14 กิโลเมตร เลยหยุดการใช้โหมด Navigate ของ Google map เป็น โหมดที่เห็นแค่ Direction ก็พอ ซึ่งหมายความว่าผมต้องเดาทิศเอาเองซึ่งก็ไม่ได้ยากอะไร ดีกว่าการใช้เข็มทิศที่เพี้ยนแน่นอน และนั้นก็ทำให้ผมมาถึงที่พักของค่ำคืนนี้ตอนเกือบจะสิ้นแสงตะวัน

เส้นทางที่อยู่บนซ้ายที่เลี้ยวมาทางซ้าย เป็นเส้นที่ผมวิ่งผิดมาหลายสิบกิโลเมตร(เส้นทางแคบและอันตรายด้วย)

“สวัสดีเจ้า” เป็นเสียงสำเนียงเหนือที่ผมได้ยินหลังจากที่เข้าไปทักทายคนที่ดูแลที่พัก ซึ่งน่าจะเป็นคนท้องถิ่นที่นี่ พูดคุยเรื่องราคาที่พักจากนั้นก็สั่งหมูกะทะมากินต่อเลย ค่าเสียหายทั้งหมดก็ 1,579 บาท ซึ่งรอไม่นานหมูกะทะพร้อมเตาแก๊สกระป๋องไซส์พกพาก็มาเสริฟถึงหน้ากระโจมที่พักเลยทีเดียว คืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่หลับสบายท่ามกลางความเย็นสบายของม่อนแจ่ม

วันเสาร์ที่ 13 กุมภาพันธ์

ตื่นเช้ามา หลังจากเก็บภาพพระอาทิตย์ขึ้นพอเป็นพิธี ก็ขับรถต่อมาอีกหน่อยเพื่อขึ้นไปเก็บภาพที่ม่อนแจ่มในส่วนของสวนดอกไม้นานาพรรณ ตรงนี้คงต้องปล่อยให้ภาพอธิบายความหมายน่าจะดีกว่า

เสร็จจากม่อนแจ่มผมก็ขอแวะเล่น Zipline ที่โป่งแยง จังเกิ้ล โค้สเตอร์ต่อสักหน่อย โชคดีหน่อยที่ผมได้ราคาโปรโมชัน คนละ 500 บาทจาก 750 บาท ทีแรกคิดว่าไม่มีอะไร แค่โหนไปโหนมา ความเป็นจริงแล้วมีบางส่วนที่เป็นการโหนลงมาในแนวดิ่ง ซี่งผมแพ้ส่วนนี้มา ร่างกายจะเกรงจนถึงขีดสุดแล้วต้องร้องตะโกนออกมาอย่างไม่อายคนรอบข้าง เรียกได้ว่าได้ปลดปล่อยขั้นสุดเลย ตรงนี้ไม่ได้ถ่ายรูป ใครสนใจคลิกเลยจ้า

หลังจากเล่น Zipline เสร็จก็แวะเติมพลังทานอาหารกลางวัน เพราะที่นี่มีบริการทั้งเครื่องดื่มที่ตรงทางเข้าและร้านอาหารที่ต้องเดินเข้าไปอีกหน่อย ความอร่อยใช้ได้เลย ราคาก็ไม่แพงมาก

อิ่มท้องกันแล้วก็ขับรถยาวๆเข้ามาเช็คอินที่พักแถวๆคำเที่ยง พออาบน้ำให้สดชื่นเสร็จสรรพ เวลาก็เข้าใกล้ช่วงดูดาวกับ NARIT ที่รอคอยแล้ว ผมใช้เวลาขับรถประมาณ 12 นาทีก็ถึง NARIT ละ แสงสนทยาหรือ Twilight กำลังจะลับหายไปทางดอยสุเทพ พระจันทร์เสี้ยวก็ตกคลอยตามพระอาทิตย์ไป แต่ก่อนพระจันทร์จะตกลับไป พี่ๆที่ NARIT ก็ได้ส่องกล้องให้พวกเราเห็นภาพดวงจันทร์ใกล้ๆจนเห็นหลุมดวงจันทร์ผ่านเสี้ยวบางๆได้

ไม่นานหลังจากความมืดมิดได้เข้ามาเยือน ดาวฤกษ์ดวงแรกที่สว่างที่สุดในช่วงนี้ก็เผยออกมาก่อนเพื่อน นั้นคือดาวซีรีอุสที่ได้พูดถึงไปในบทความที่แล้ว พี่ๆก็แพนกล้องที่เหลือมาส่องที่ดาวดวงนี้แทน ภาพที่เห็นก็ยังเล็กอยู่ดี แต่ความสว่างนั้นชัดเจนมาก(แต่ความสัมพันธ์ของเราไม่เห็นชัดเจนเลย เดี๋ยวๆ กลับมาก่อน) ถัดจากนั้นก็ส่องกลุ่มดาวอื่นๆกันต่อรูปแบบจะคล้ายๆที่ฉะเชิงเทราเลย ตัดมาที่จุดที่ผมว่าพีคและแตกต่างจาก NARIT ที่ฉะเชิงเทราดีกว่า สิ่งแรกที่ผมสังเกตุได้เลยก็คือ ความทันสมัยของกล้องโทรทรรศน์ที่นี่ และพีคสุดๆคือเราสามารถส่องเจ้ากล้องโทรทรรศน์ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 70 เซนติเมตรได้ เป็นครั้งแรกของผมเช่นเคยที่ได้ส่องกล้องใหญ่ขนาดนี้ แต่ภาพที่เห็นก็ยังไม่ใหญ่อย่างที่คาดหวังเท่าไหร่ ไม่เหมือนภาพที่ผมเคยเห็นจากหนังสือ พื้นผิวดาวค่อนข้างเบลอๆ แต่เพียงเท่านี้ก็ดีใจแล้ว เอาล่ะ ไปชมภาพกันดีกว่า

ใครที่ดูดาวจนอิ่มใจแล้วเกิดหิวขึ้นมา ก็สามารถแวะทานข้าวในอุทยานดาราศาสตร์ได้ในราคาย่อมเยาว์นะ ผมมาทานประมาณ 20.30 น. ร้านก็เกือบจะเก็บหมดแล้ว สำหรับวันนี้ต้องขอกลับที่พักไปนอนเอาแรงก่อนนะครับ

วันอาทิตย์ที่ 14 กุมภาพันธ์(วาเลนไทน์)

เช้าวันอาทิตย์วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ด้วยสิ ผมขับรถเข้ามาที่คาเฟ่ในตัวเมือง สังเกตุได้เลยว่าร้านดอกไม้เยอะมาก หนุ่มๆสาวๆก็เยอะไม่แพ้กัน ไม่นานผมก็ถึงร้านเป้าหมายสักที ชื่อร้านว่า Mogokoro Teahouse เป็นร้านสไตล์ญี่ปุ่นอีกแล้ว แต่ที่นี่ค่อนข้าง minimal และสงบกว่าที่แรกมาก เพราะเป็นร้านที่เน้นชาเขียว ผ่อนคลาย สบายๆ ชิวๆ ใครมาเชียงใหม่มาแวะที่นี่ได้ แล้วจะไม่เสียใจเลย

ก่อนออกมาจากที่พักบังเอิญเจอเจ้านายมารอส่งถึงเบาะรถ เลยได้หยอกเจ้านายก่อนลาที่พัก มันน่าเอากลับกทม.ด้วยจริงๆเจ้านี่นะ

เสร็จจากคาเฟ่ชิวๆ ก็ได้เวลาไปแวะต่อที่ NARIT กันอีกรอบ แต่รอบนี้ถึงแม้จะเป็นเวลากลางวัน แต่ NARIT ก็มีท้องฟ้าจำลองให้ทุกคนได้มาดูดาวในเวลากลางวันได้ด้วยละ ที่นี่จะเรียกว่า Fulldome แน่นอนว่าวันนี้ก็มีทั้งครอบครัวน่ารักๆ และคู่หนุ่มสาวก็มาดูดาวกันอย่างคับคั่ง สังเกตุได้จากรอบ 11.00 และ 14.00 เต็มอย่างรวดเร็ว ส่วนผมได้ดูตอน 15.30 น. ที่ได้เข้าชมเพราะรอบนี้เป็นรอบสุดท้ายของวันและต้อง walk-in เท่านั้น ไม่รับจองออนไลน์ แต่ปัญหาคือ พอดูเสร็จ ผมจะมีเวลาขับรถมาสถานีรถไฟให้ทันภายใน 15 นาที พระเจ้าจอร์จยังต้องร้อง เพราะมันเสี่ยงมากๆ บอกเลยว่าแว้นสุดๆ สปอยไปไกลละ ตอนนี้ไปชิวๆกับนิทรรศการถาวรของ NARIT กันก่อนดีกว่า เสร็จแล้วถ้ามีเวลาเหลือก็มาทานอาหารหรือเครื่องดื่มที่ The planet เพื่อรอเวลาที่ดู Fulldome ได้เลยจ้า

มีเวลาเพลิดเพลินกับนิทรรศการถาวรได้สักพักก็ได้เวลาเข้า Fulldome พอดี โดยเริ่มแรกจะเป็นการแนะนำหมู่ดาวในค่ำคืนนั้นคล้ายๆกับที่เอกมัยเลย หลังจากนั้นก็เป็นภาพยนต์สั้นๆอีก 30 นาที โดยเรื่องที่ได้ดูวันนี้เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับโครงการ Google lunar x prize ที่ให้ผู้สนใจเกี่ยวกับการสำรวจดวงจันทร์ ได้ลองรวบรวมทีมงานเพื่อส่งยานออกสำรวจดวงจันทร์ตามเงื่อนไขที่โครงการกำหนดไว้ ถ้าทำได้จะมีเงินรางวัลให้หลายล้าน USD แล้วแต่ว่าเข้าเงื่อนไขไหน(ตลอดการอยู่ใน Fulldone ไม่สามารถเอา content ที่เขาฉายออกมาได้นะครับ ก็เลยได้แค่ภาพตอนจบก่อนออกมาเท่านั้น) ฟังจนจบผมก็พุ่งตัวออกจาก Fulldome แล้วบิดมอเตอไซค์ออกไปที่สถานีรถไฟอย่างรวดเร็ว

และแล้วก็ถึงสถานีรถไฟอย่างปลอดภัยครบ 32 ประการ ก่อนขึ้นรถก็แวะเอารถมอเตอไซค์ไปคืน พี่ร้านเช่าก็ดีมากก รู้ว่าเรารีบ เค้าก็รีบดำเนินการต่างๆให้เรา ทั้งถอดที่ยึดมือถือออกจากกระจกส่องหลัง และหาบัตรประชาชนมาคืนเราด้วยความเร็วสูง จึงทำให้ผมขึ้นรถไฟได้ทันเวลาพอดี เล่นเอาลุ้นจนหัวใจแทบวายอยู่เหมือนกัน บ๊ายบายนะเชียงใหม่ ไว้เราจะกลับมาใหม่สักเดือนกรกฎาคมแล้วกัน เพราะช่วงนั้นเป็นช่วงที่น่าดูดาวอีกช่วงนึงเลย และหวังว่าครั้งหน้าจะไม่ต้องรีบร้อนแบบทริปนี้ ขอแบบชิวๆแล้วกันนะ ขอตัวเอนกายพักผ่อนบนรถไฟขบวนที่ 14 ยาวๆจนถึงกรุงเทพก่อนนะครับ ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่ทนอ่านจนถึงตอนนี้ครับ ขอให้มีความสุขในเดือนแห่งความรักนะครับ เลิฟๆทุกคน

ปิดท้ายด้วยของที่ระลึกจาก NARIT

ยิ่งค่ำก็แสดงว่าเรากำลังเข้าใกล้แสงสว่างยามเช้า นั้นคือคำสอนของคนที่ผมนับถือคนหนึ่ง ในวันที่เรารู้สึกมืดมนจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ท้อแท้จนไม่รู้ว่าเราจะใช้ชีวิตต่ออย่างไร ทั้งหมดนั้นเป็นแค่ของชั่วคราว เช่นเดียวกันกับความสุข ที่พอมันเกิดขึ้นก็อย่าได้เพลิดเพลินกับมันจนเกินไป เพราะมีกลางวัน กลางคืนก็จะเข้ามาแทนที่อยู่ดี ดังนั้นเราควรทำใจให้เป็นกลาง และเตรียมใจรับทุกอย่างที่จะเข้ามาในชีวิตดีกว่า

ต้องบอกก่อนว่าวันนี้สำหรับผมแล้วเป็นวันที่ดีตั้งแต่เช้าเลยที่รู้สึกมีความสุขตั้งแต่ตอนที่ตื่นขึ้น มีพลัง มีกำลังใจที่จะใช้ชีวิตต่อเหมือนปกติ แน่นอนว่าบางวันก็เป็นวันที่มืดมนเช่นกัน ต้องขอบคุณคุณแม่ที่แม้ตัวอยู่ไกล แต่ก็คอยให้กำลังใจอยู่เสมอ รวมถึงเพื่อนๆที่ไว้ใจ เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นเสมอและคอยประคับประคองเราไว้ในเวลาที่เราต้องการกำลังใจ

เข้าเรื่องกันดีกว่า จากที่ได้จั่วหัวไปแล้ว ตอนนี้ผมคงกำลังเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าอย่างชำนาญ ซึ่งก็มีแค่เสื้อผ้า 1 ชุด, เพาเวอร์แบงค์, ขวดน้ำคู่ใจ, รองเท้าแตะ, ครีมกันแดดและอุปกรณ์จิปาถะอื่นๆ ส่วนมือก็โทรติดต่อการรถไฟเพื่อ make sure ว่ารอบรถไฟที่เห็นในเว็บไซต์ยังบริการอยู่หรือไม่ เพราะเป็นช่วงโควิด เลยต้องอัพเดทอีกทีเสมอ สุดท้ายผมก็เลือกที่จะนั่ง BTS เพื่อไปขึ้นรถตู้ที่เอกมัย ด้วยความที่ไม่อยากรอรถไฟ อยากไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ และหาข้อมูลที่พักระหว่างที่อยู่บน BTS ทั้งจาก Agoda, Traveloga และ AirBnB จนไปเจอ นันทรมย์ โฮเทลใน Traveloka แต่อยากลองคุยกับเจ้าของที่พักดูก่อน เลยหา contact จาก Google map พอได้เบอร์มาแล้วก็กดโทรออกทันใด และขอคำปรึกษาว่า ผมกำลังจะไปดูดาว ไม่แน่ใจว่าที่นี่จะเหมาะที่จะใกล้พอที่จะเดินทางไปมาไหม พี่เพ็ญเจ้าของโรงแรมที่อยู่ปลายสายก็บอกอย่างมั่นใจว่าน้องติดต่อมาถูกที่แล้ว แล้วก็สอบถามข้อมูลอื่นๆกันต่อทั้งเรื่องการเดินทางและอาหารเย็นที่พี่เพ็ญจะทำไว้รอ มาถึงแล้วหิวๆจะได้ทานได้เลย(ดูแลดีมากๆ ตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้ากันเลย)

เมนูอาหารที่ส่ังรอได้เลย

กลับมาที่การเดินทาง พอดีว่าพี่เอก(แฟนพี่เพ็ญ)จะมาจากกรุงเทพฯแล้วมาที่โรงแรมพอดี เลยให้ผมนัดเจอกับพี่เอกที่สถานีขนส่งฉะเชิงเทราได้เลย แล้วติดรถพี่เอกเข้ามาที่โรงแรม

แต่ตอนนี้ผมต้องเดินทางออกจากเอกมัยมาที่ตลาดบางวัวก่อน เพราะรถตู้ที่จะไปฉะเชิงเทราตรงๆเลย จะออกตอน 17.00 น.(ถ้าจะไปคันนี้ ไปรถไฟดีกว่า) ผมเลยเลือกรถตู้บางวัวจะได้ออกเดินทางได้ทันทีเลย ค่าเดินทาง 100 บาท พอไปถึงบางวัวก็นั่งวินมอเตอร์ไซค์อีก 3 กิโลเมตร ราคา 30 บาท เพื่อไปที่จุดต่อรถเข้าขนส่งฉะเชิงเทรา ที่จุดรอรถนี้จะมีตลาดเล็กๆให้เรารีบซื้อของกินก่อนรถมาได้ แต่ผมก็มองถนนไว้ตลอดเพราะกลัวตกรถ จุดนี้จะมีทั้งรถตู้และรถสองแถวสีส้ม

จุดต่อรถไปสถานีขนส่งฯฉะเชิงเทรา

ถ้ารีบแนะนำให้ไปรถตู้ แต่ผมเห็นสองแถวมาถึงก่อนเลยโดดขึ้นรถไปเลย ปรากฎว่าไปโดนรถตู้แซงระหว่างทางแล้วก็อยากเขกหัวตัวเอง เพราะสองแถวทั้งช้าและอันตรายจากความที่ต้องโหนอยู่ท้ายรถ จะหล่นลงถนนไปเมื่อไหร่ก็มิอาจทราบได้ แต่ก็รอดชีวิตมาได้จนถึงขนส่งอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน(แต่ก็แอบแสบแขนจากแดดเผาอยู่นะ) ค่าสองแถว 15 บาท พอจ่ายเสร็จก็โทรหาพี่เอก ซึ่งพี่เอกมารอได้สักพักแล้ว เลยมุ่งหน้าเข้าไปที่โรงแรมกันต่อเลย ระหว่างทางได้มีโอกาสคุยกับพี่เอกหลายเรื่องเลย เป็นการแลกเปลี่ยนความรู้ที่มีคุณภาพมาก ทั้งเรื่องการทำงานและการใช้ชีวิต

พอมาถึงโรงแรม ด้วยความที่พี่เพ็ญค่อนข้างยุ่งกับหลายๆอย่าง เลยทำให้ทำสปาเก็ตตี้ซอสเนื้ออาหารเย็นของผมไม่ทัน แต่ด้วยสปิริตของพี่เพ็ญ เลยให้ผมกินขนมปังรองท้องไปก่อน ผมก็ไม่ติดอะไร เพราะไม่ค่อยหิวบวกกับชอบกินขนมปังอยู่แล้ว พอกินเสร็จ ก็เก็บสัมภาระขึ้นห้องพัก พี่เพ็ญก็อาสาขับรถพาไปส่งที่ศูนย์วิจัยดาราศาสตร์แห่งชาติ(NARIT) ซึ่งห่างจากโรงแรมประมาณ 8 กิโลเมตร โดยมีลูกชายนั่งไปเป็นเพื่อนด้วย ระหว่างทางค่อนข้างมืดนะ ที่พี่เพ็ญเอ็นดูมาส่งก็เพราะมันอันตราย แม้ผมจะบอกว่าปกติก็ขับมอเตอร์ไซค์เที่ยวกันไกลๆกันอยู่แล้ว แต่พอนั่งรถไปเรื่อยๆก็เห็นด้วยกับพี่เพ็ญนะว่า จะมาที่นี่ควรขับรถยนต์มาเองจะปลอดภัยกว่า

ระหว่างทางพี่เพ็ญก็ชวนเม้ามอยไปเรื่อย เพราะพี่เค้าอัธยาศัยดีมาก แนะนำคนที่เข้ามาอ่านให้มาพักกันที่นี่เยอะๆนะครับ แล้วจะประทับใจไม่ต่างจากผมเลย แต่เอารถมาเองด้วยนะ อย่ามาตัวเปล่าแบบผมเด้อ

และแล้วผมก็มาถึงที่ NARIT ตอน 18.30 น. ก็เข้าจุดคัดกรองตามธรรมเนียม แล้วรีบบึ่งไปลานดูดาวกันเลย

ณ ที่ลานดูดาว มีคนมาดูดาวประมาณ 30 กว่าคน กล้องดูดาวขนาดกำลังขยายประมาณ 1200-2000 เท่า ตั้งพื้นอยู่ 4 ตัว และมีเจ้าหน้าที่คอยให้ความรู้เรื่องดาราศาสตร์อีกประมาณ 5-6 คน จริงๆอาจจะมีมากกว่านี้แต่เพราะความมืดจึงจำได้คร่าวๆ (ตรงนี้ไม่มีภาพใดๆ เพราะกล้องมือถือ Samsung A12 กากๆของผมมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความมืดมิด)

ในหมู่คนที่มาดูดาวส่วนมากจะมาเป็นครอบครัว เด็กเล็กเด็กน้อยต่างก็สนุกสนานกับการส่องกล้องดูดาวที่พี่เจ้าหน้าที่เล็งตำแหน่งดาวไว้ให้แล้ว ผมก็เริ่มไปต่อคิวที่กล้องส่องดาวอังคารก่อน จากนั้นก็มาที่กระจุกดาวเปิดที่อยู่ในกลุ่มดาวสุนัขใหญ่ แล้วก็วนไปอีกกล้องที่ส่องกระจุกดาวเปิดอีกเช่นกันแต่คนละกลุ่มดาว ส่วนกล้องตัวสุดท้ายที่เล็งไปที่ดาวที่สว่างที่สุดคือซีรีอุสหรือซีเรียส(เหมือนชื่อพ่อบุญธรรมของแฮรี่ พอตเตอร์เลย) ซึ่งกล้องตัวที่สี่เป็นกล้องกำลังขยาย 1200 เท่า ที่พี่เจ้าหน้าที่อนุญาตให้เราหมุนเล็งดาวเองตามที่เราสนใจได้เลย ผมกับน้องเอ็ม เด็กน้อยม.3 ที่มากับครอบครัวจากมีนบุรี ก็ได้ช่วยกันเล็งกล้องหาวัตถุบนท้องฟ้าที่น่าสนใจ โดยสิ่งแรกเลยที่ผมเสนอไปคือ เนบิวล่าสว่างใหญ่หรือ Orion nabula ที่ปลายดาบคาดเอวของเข็มขัดนายพราน พวกเราสองคนช่วยกันเล็งอยู่ตั้งนานก็ไม่เจอ(คือมันเล็งยากนะ) แต่สุดท้าย ด้วยความพยายามของน้องเอ็ม เราก็เล็งเจอสิ่งหนึ่งที่มีหน้าตาเหมือนดวงดาว 3 ดวงกระจุกตัวกัน แล้วมีฝ้าอยู่รอบๆคล้ายๆเมฆ แต่ก็ไม่มั่นใจว่าใช่ไหม เลยเรียกพี่หมู วิทยากรหลักของเราในวันนี้มาช่วยเช็คว่าที่เราสองเจอใช่เนบิวล่าไหม ผลปรากฎคือ ถูกต้องจ้า พวกเราสองคนดีใจมาก แต่ต้องยกความเก่งให้น้องเอ็มที่เล็งจนเจอ ส่วนผมยอมแพ้ไปแล้ว เพราะหมุนกล้องจนคอเคล็ด เป็นความประทับใจเล็กๆน้อยๆของวันนี้ที่ได้ร่วมกันตามหาเนบิวล่าครั้งแรกในชีวิต และเห็นด้วยตาตัวเองครั้งแรก ที่ไม่ใช่จากรูปถ่ายจากหนังสือ มันประทับใจจริงๆนะ ถ้าใครจะถ่ายรูปเก็บไว้แนะนำให้ใช้ Huawei, Samsung S6 ขึ้นไป ที่จะมีฟีเจอร์เปิดหน้ากล้องได้นานๆ จะสามารถเก็บแสงจากเนบิวล่าได้สวยมาก iPhone8 ของน้องเอ็มก็ดีกว่าของผมหน่อยนึง แต่ถ้า iPhone ใหม่ๆน่าจะถ่ายได้แล้วละ ส่วนกล้องของผมไม่ต้องพูดเลย มืดสนิทจ้า

ตัวอย่างเนบิวล่าสว่างใหญ่ที่เอามาจาก Google

จากนั้นพวกเราก็ชาเลนจ์ต่อไปโดยการตามหากาแลคซี่แอนโดรเมด้า ซึ่งอันนี้ยากโคตร จนต้องให้พี่หมูมาช่วยเฉลย พอพี่หมูเล็งให้เสร็จสรรพ พวกเราสองคนก็เข้าไปส่องดู ปรากฎว่ามันจางมากจนไม่รู้ว่าคือสิ่งนี้ คือที่ช่วยให้มั่นใจคือองศาและระยะดาวข้างเคียง จากนั้นก็ไปหาอะไรที่ง่ายๆอย่างเช่นดาวอังคารบ้าง น้องเอ็มก็เล็งให้ปาป๊ามาดูอย่างไม่ยากเย็นนัก

นอกจากจะมีกล้องส่องดาวตั้งพื้นแล้ว ยังมีกล้องสองตาให้ลองใช้งานด้วยนะ ก็พอช่วยเล็งวัตถุจำพวกดาวเคราะห์ หรือดาวฤกษ์ที่สว่างๆได้ง่ายและคล่องตัวกว่า แต่ภาพจะสั่นเพราะมือเราสั่นเองนั้นแหละ พี่เจ้าหน้าที่แนะนำว่าถ้าหากซื้อเองควรใช้กำลังขยายไม่เกิน 70 เท่า เพราะถ้ามากกว่ากว่านี้มันจะขยายความสั่นของมือเราเข้าไป ทำให้ภาพที่ได้จะสั่นจนตาลายนั้นเอง

ระหว่างส่องดาว ทีมพี่เจ้าหน้าที่ก็จะบรรยายข้อมูลของดวงดาวที่สำคัญๆ เกร็ดเล็กๆน้อยๆเกี่ยวกับปกรณัมกรีก ต้องบอกว่าพี่เจ้าหน้าที่ที่นี่ทุกคนน่ารักมาก ตอบข้อสงสัยทั้งที่เกี่ยวกับดวงดาวและเรื่องทั่วๆไปอย่างเช่นการทำงานที่ NARIT ได้เป็นอย่างดี น่ารักและเป็นกันเอง เหมือนได้ย้อนกลับมาในวัยเด็กที่มีความสุข สนุกและตื่นเต้นกับการดูดาวมากๆ ต้องขอบคุณพี่หมู, พี่นัด, พี่มุก, พี่แบงค์ และพี่ที่ไม่ได้กล่าวถึงทุกคนด้วยครับ จะหาโอกาสไปรบกวนอีกรอบแน่นอน

ก่อนกลับ พี่ๆได้ให้ปฏิธินดาราศาสตร์มา 1 อัน แต่ขณะที่เขียนบทความนี้ที่กรุงเทพฯก็นึกขึ้นได้ว่า ลืมไว้ที่ใดสักที่นึง น่าจะเป็นโรงแรมหรือไม่ก็ห้องนิทรรศการ(จะพูดถึงได้ช่วงต่อไป) และพี่ๆแนะนำว่า ช่วงที่ดีในการดูดาวคือช่วงเดือนกรกฎาคม เพราะมีดาวเคราะห์ใหญ่ๆอย่างดาวเสาร์หรือดาวพฤหัสฯให้ชม ซึ่งวันที่ผมไปมันอยู่ตำแหน่งเดียวกับดวงอาทิตย์เลยอดดู ดาวเคราะห์ที่ใหญ่ที่สุดที่ดูได้คือดาวอังคารที่แม้จะส่องด้วยกล้องกำลังขยาย 1200 เท่าก็เห็นเท่าหัวปากกา 1 มิลลิเมตร ดังนั้นเตรียมตัวมาดูกันช่วงนั้นกันดีกว่านะ ซึ่งกิจกรรมดูดาวนี้ NARIT จัดทุกวันเสาร์ ถ้าไม่มั่นใจก็ถามใน Fanpage ได้เลย

หลังจากที่ดูดาวกันเต็มอิ่มแล้ว ผมก็ขอตัวกลับประมาณ 21.30 น. ก็ได้ไลน์ให้พี่เพ็ญมารับตามที่ได้คุยกันไว้ก่อนแล้ว ระหว่างรอพี่เพ็ญ ผมได้ลองเข้าไปชมนิทรรศการเพื่อฆ่าเวลา ซึ่งทำได้ดีมาก เพราะหลายๆอย่างยังใหม่กว่าดีกว่าท้องฟ้าจำลองที่เอกมัยมาก ตรงนี้ไม่ขออธิบายมาก ไปดูรูปกันเลยดีกว่า

แสงเลเซอร์ที่จำลองการสะท้อนแสงภายในกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสง

ให้เราลองไปยกแท่งจำลองน้ำหนัก ที่วัตถุมวลเท่ากันไปอยู่บนดาวเคราะห์ดวงต่างๆจะหนักไม่เท่ากัน ดาวพฤหัสฯยกแทบไม่ขึ้นอ่ะ

ชอบอันนี้มากๆ เพราะมันคือกระจกบนดวงจันทร์จำลอง ที่ไม่ได้มีไว้แค่วัดระยะห่างจากโลกเท่านั้น

และนี้คือความจริงที่แท้ทรูของการส่องดาวเสาร์

ยังมีอีกหลายอันที่ผมไม่ได้ถ่ายมา อยากให้มาดูด้วยตาตัวเองดีกว่านะ

หลังจากเดินชมนิทรรศการสักพักพี่เพ็ญก็มารับกลับ พอไปถึงโรงแรม พี่เพ็ญก็จัดแจงอาหารเย็นให้อย่างเร็ว ซึ่งอร่อยมากในราคาแค่ 69 บาท ถูกขนาดนี้มาพักที่นี่เยอะๆเถอะ นี่ไม่ได้ค่าโฆษณาเลยนะเนี้ย(ฮาๆ)

พอหนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน ก็ได้เวลาอาบน้ำนอน ที่พักที่นี่ก็ใช้ได้เลยนะ เทียบกับราคา 600 บาทแล้วคุ้มมาก ไม่พูดมากเจ็บคอ ไปดูรูปเอาเองดีกว่า

พอถึงตอนเช้า พี่เพ็ญเห็นผมมานั่งรอแต่เช้าเลยทำข้าวเช้าง่ายๆให้ผมทานฟรีอีก โอ๊ย ดีขนาดนี้ไม่มาไม่แล้วคร้าบบ มาพักที่นี่เถอะคุณณณ

พอทานข้าวเสร็จพี่เพ็ญกับฮานก็อาสาพาไปส่งที่ตลาดบ้านใหม่ เนื่องจากพี่เพ็ญก็อยากไปแวะดูของด้วย ผมก็ลาแยกย้ายจากพี่เพ็ญและฮานที่ตลาดบ้านใหม่

จุดต่อไปของผมก็ด้นสดเอาเลย พอดีเห็นป้ายทางเข้าวัดเทพนิมิตร บวกกับวันนี้เพื่อนชวนนั่งสมาธิออนไลน์ผ่านแอพ Zoom กัน ก็เลยประจวบเหมาะที่จะได้นั่งสมาธิที่วัดนี้ ผมเลยเลือกนั่งในโบสถ์ เพราะคนไม่ค่อยมาสักเท่าไหร่

แลนด์มาร์กหลักของที่นี่คือพระนอน เราสามารถมาสักการะ ทำบุญสร้างหลังคา เสี่ยงเซียมซีได้

พอทำบุญเสร็จ ก็อธิษฐานขอพรให้ Server ของเราทำงานได้นานๆ ไม่พัง ไม่บัก(ฮาๆ) ได้บุญเต็มที่แล้วก็ออกเดินทางย้อนไปทางเดิมเพื่อไปตลาดบ้านใหม่ ที่นี่มีของให้เลือกซื้อมากมาย ทั้งของเล่นเด็ก ของฝาก อาหารหวานคาวต่างๆ เรียกได้ว่ามาที่นี่ทั้งอิ่ม และผ่อนคลายจากบรรยากาศริวแม่น้ำบางปะกงแน่นอน

ลุงที่คอสเพลยเป็นนายจันทร์หนวดเขี้ยวตอนอ่านรีวิวนึกว่าเป็นรูปปั่น พอไปเห็นของจริงต้องนับถือใจแกเลย ยืนตากแดดนานๆให้คนมาถ่ายรูปด้วย ซึ่งเราสามารถหยอดตังใส่กล่องอุดหนุนแกได้นะ

ข้ามสะพานนี้มาแล้วเราจะอดไม่ได้ที่จะเลี้ยวขวาไปตามเสียงเพลงเพื่อไปดูการแสดงรำวงของเหล่าแม่ๆ

จากนั้นก็เดินตามผมมาเรื่อยๆ จนมาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวท้ายตลาดวิวติดแม่น้ำบางปะกง อากาศเย็นๆสบาย และผมก็ฝากท้องมื้อเที่ยงไว้ที่นี่กับก๋วยเตี๋ยวท้ายตลาดนี้แหละ

ทานก๋วยเตี๋ยวเสร็จก็เช็ครอบรถไฟ ซึ่งคันที่เร็วที่สุดคือบ่ายสี่ ก็เลยเช็ครถตู้ต่อ ได้เวลา 14.30 น. ผมเลยเลือกที่จะนั่งรถตู้ดีกว่า ซึ่งจะมีรถสองแถวที่หน้าตลาดไปส่งถึงขนส่งเลยในเพียงแค่ราคา 8 บาท

ตอนกลับออกมาจากตลาดผมเพิ่งรู้สึกตัวว่าหูฟังบลูทูชลายน้องแซลลี่หายไป ก็เลยเดินตามหามาเรื่อยๆ มาเจอที่หน้าทางเข้าตลาดเลย คือหล่นตั้งแต่ตอนขาเข้าไปในตลาดอะแหละ เดชะแต้มบุญอันเหลือน้อยยังไม่หมด น้องแซลลี่ยังส่งเสียงได้เหมือนเดิม แต่มอมแมจากการโดนเหยียบแหละ สงสารน้อน

และแล้วก็นั่งรถตู้มาถึงสถานีขนส่งฯเอกมัยเวลา 16.15 น. ด้วยความหิวก็เลยมาสั่งกระเพราร้านเผ็ดมาร์ค ระดับเผ็ดกลาง ค่าเสียหาย 155 บาท จุกๆไป แต่ต้อง take home นะเพราะช่วงนี้ร้านยังต้องระวังเรื่องโควิดอยู่

จากนั้นก็เรียก Line man Taxi มารับกลับบ้าน ก็เป็นอันจบทริปนี้อย่างงดงาม แล้วก็รีบมาปั่นบทความนี้ที่ Let’s say cafe ต่อ (ฟิตจัดๆ ไม่ใช่อะไร กลัวลืมเฉยๆ)

อ่านถึงตรงนี้แล้ว ก็อยากให้ทุกคนได้พักเหนื่อยด้วยการร่วมสนุกตอบคำถามชิงรางวัลโค้ดนั่ง Lineman Taxi Free 100 บาทแบบผม (แนะนำให้ผูก Rabbit Line pay ไว้ด้วยนะ)

คำถามคือ… Blog ที่ผมเคยเขียนเกี่ยวกับการไปเที่ยวที่ปีนัง อยู่บนเว็บไซต์อะไร ในบทความนั้นมีทั้งหมดกี่คอมเม้น ขาลงจาก Pinang hill ผมกินอะไรไปบ้าง รวมราคาเท่าไร่? คนที่ตอบถูกคนแรกรับรางวัลไปเลย (ตอบกันมาเรื่อยๆได้เลย เผื่อคนตอบคนแรกตอบผิด มีลายแทงในสรุปข้างล่างนี้) ถ้าท่านผู้อ่านจะเมตตา กรุณากดไลค์กดติดตาม จะพิจารณาเป็นพิเศษ

สรุป

ทริปนี้ก็เป็นอีกทริปที่ได้เที่ยวคนเดียว ประทับใจทุกครั้งที่ได้ไป ทั้งทริปปีนัง, รถไฟแม่กลอง-อัมพวา และอื่นๆ แต่ก็เป็นทริปที่กะทันหันกว่าทริปก่อนๆมาก เพื่อนๆเลยไม่มีใครตั้งตัวทันเลย แต่ก็นั้นแหละ เมื่อเสียงเรียกจากดวงดาวที่อยู่ในฟากฟ้าไกลเรียกหา เราจะปฏิเสธไปได้อย่างไร

ทริปนี้ต้องขอบคุณพี่เพ็ญมากๆที่ช่วยเหลือหลายอย่างมากโดยเฉพาะการขับรถไปรับไปส่ง ตอน checkout ผมได้ให้จ่ายเงินเกินไปเพื่อเป็นทิปส์ไปจำนวนหนึ่ง แต่พี่เพ็ญก็ทอนมาให้อยู่ดี สรุปว่าผมได้ที่พักบวกอาหาร 1 มื้อในราคา 700 บาท คุ้มจัดๆ อีกทั้งการแชร์ประสบการณ์ การเติบโต การทำตามความฝันของพี่เพ็ญ ก็เป็นแรงบันดาลใจให้ผมอยากทำหลายๆต่อไปอีก ขอบคุณพี่เพ็ญ พี่เอก ฮาน มากๆที่พวกเราได้เจอกัน ไว้มีโอกาสผมก็อยากจะขอตอบแทนบ้างนะครับ บทความนี้ก็ได้แรงบันดาลใจจากเพื่อนใหม่ที่ได้เจอกันในทริปทุกคนโดยเฉพาะพี่เพ็ญ และ NARIT รวมถึงน้องเอ็มและครอบครัวด้วย เลยต้องรีบเขียนก่อนความรู้สึกดีๆจะจางหายไป และขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ทนอ่านจนจบนะด้วยนะครับ

เสน่ห์ของการไปเที่ยวคนเดียวคือ เราจะเหงา เอ้ย ไม่ใช่สิ เราจะมีเพื่อนใหม่ติดมือมาเสมอ ที่สำคัญช่วงนี้มาเที่ยวแล้วอย่าลืมป้องกันตัวเองด้วยการใส่แมสก์ พกแอลกอฮอลล้างมือ และล้างมือบ่อยๆนะครับ

Review 2020

• งาน ตอนนี้อยู่ในทีม LINEMAN จากเดิมที่เคยทำที่เกษรก็ย้ายมาที่ทองหล่อ เดินทางนานขึ้น แต่กลับรู้สึก active ที่ได้เดินทางมากขึ้น ที่สำคัญได้เพื่อนใหม่ และตีแบดฯบ่อยขึ้นไปโดยปริยาย เพื่อนร่วมงานเก่ง ดี มืออาชีพทุกคน ดีใจที่ได้ร่วมงานกันนะ
• สุขภาพ ก็เรื่อยๆเหมือนเดิม มีป่วยบ้าง ที่พีคหน่อยก็จะเป็นเรื่องฟัน คือ ฟันผุจนแตก ไม่รู้ตัวว่าผุ รู้ตัวอีกทีคือแตกจนเห็นโพรงข้างใน ตอนนี้รักษารากฟันเสร็จแล้วดีใจมาก แต่ช่วงที่ทำฟันคือการเงินติดลบ 3-4 เดือนรวดเลยจ้า(เพราะเป็นช่วงที่ไปเท่ียวด้วย) ดีที่ก่อนหน้านี้ออมได้ดี อีกอันคืออาการนอนไม่ค่อยหลับช่วงต้นปี ตอนนี้ดีขึ้นแล้วนะ
• การเงิน ออมเงินได้ดีในตอนต้น ช่วงโควิดเริ่มมีแกว่งๆลง เนื่องจากไปซื้อจอและอุปกรณ์อื่นๆเพื่อเตรียม work station ช่วงปลายๆสัญญาณเริ่มไม่ดี เนื่องจากไปเที่ยวบ่อยกว่าช่วงอื่นๆ และเริ่มเอาเงินไปลงทุนจริงบ้างแล้ว จากที่ผ่านมาคืออ่านและศึกษาอย่างเดียว

ส่วนเปอร์เชนต์เงินเก็บเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 15% ถือว่า above average จาก 10% อยู่

มาดูรายเดือนแล้วพบว่าบางเดือนเก็บได้ 50%+- มีขึ้นๆลงๆบ้าง ไม่ค่อยสม่ำเสมอ อันนี้จะต้องปรับปรุงให้สม่ำเสมอขึ้น คิดว่าใช้การวางแผนการเงินล่วงหน้าน่าจะช่วยได้ แต่เดือนกรกฎาคมของทุกปีน่าจะติดลบ เพราะเป็นเดือนที่ต้องจ่ายกยศ.

• ครอบครัว ได้มีโอกาสได้ช่วยเลี้ยงหลานบ้าง รู้สึกท้าทายตัวเองพอสมควร ส่วนตัวชอบเลี้ยงแบบแอบสอนนะ แบบพาเล่นเกมเตะบอล แต่จริงๆแอบสอนบวกเลข ไม่ชอบเลี้ยงแบบ entertain ไปเรื่อยๆ ที่บ้านก็มีปัญหาเข้ามาบ้าง เรื่องดาร์กๆก็ไม่ได้ลดลง แต่ปล่อยวางได้บ้างแล้ว โดยรวมคือทรงตัวได้ดี แม้จะมีล้มมีเฟลไปบ้าง
• Life style เริ่มเที่ยวบ่อยขึ้น และคิดว่าจะบ่อยขึ้นกว่าเดิม เริ่มรู้ตัวว่าปัญหาบางส่วนมาจากการอยู่กับตัวเองนานๆ เลยต้องพาตัวเองออกไปเที่ยว ไปเจอโลกให้มากขึ้น และที่สำคัญคือปีนี้มีจังหวะได้เขียน blog ด้วยแต่เปลี่ยนจากสาย Programming เป็น รีวิวหนัง และท่องเที่ยว อีกอันคือได้เริ่มเล่นเปียโนแล้วจ้า
• เพื่อนและสังคม รู้สึกว่ายังรักกันเหมือนเดิมทั้งเพื่อนสมัยประถม, มัธยม, มหาลัย รักษาความสัมพันธ์ระยะยาวได้ดีขึ้น บางทีเพื่อนเก่าๆก็ไม่ค่อยได้คุยกันเลย ไม่อยากคุยด้วย หรือถ้าคุยก็วางตัวไม่ถูก แต่ปีนี้ถือว่าทำได้ดีนะ ต่อไปคือทำให้เสถียรขึ้น

ช่วงปลายปีเร่ิมตั้งหลักได้ มีสมาธิมากขึ้น เครียดน้อยลง บางปัญหาเริ่มปล่อยวางได้มากขึ้น ignore กับเรื่องบางเรื่องที่เมื่อก่อนชอบกอดมันไว้ได้ดีขึ้น

ปี 2021 คิดว่าจะหน้าตาจะเป็นยังไงนะ

• อ่านหนังสือจริงจัง ที่ผ่านมาก็อ่านหนักนะ แต่อ่านบนออนไลน์ซะส่วนใหญ่ (podcast, youtube, e-book) แล้วมักจะโดน interrupt จากสิ่งเร้าง่ายมาก ตั้งเป้าไม่ต่ำกว่า 6 เล่ม
• ทำเพจท่องเที่ยว เนื่องจากเพื่อนชวนไปทำ ก่อนหน้านี้หาโอกาสและได้ลองเขียนมาบ้างแล้วในพื้นที่ส่วนตัว oatrice story ทีนี้มันก็จะยำกันหลากหลายแนวเลยทั้ง programming, movie, travel ตอนนี้จะได้แยกเพจท่องเที่ยวออกไปสักที ตั้งเป้าไม่ต่ำกว่า 6 บทความเช่นกัน
• การเงิน น่าจะพังพอสมควรเนื่องจากเราไปเที่ยวบ่อยกว่าปกติ แต่ปลายปี 2020 ก็มีสัญญาณเตือนมาแล้ว เดี๋ยวหาวิธีแก้กันอีกที เป้าหมายคือบันทึกการเงินต่อไปและมีเงินเก็บอย่างน้อยสองเท่าของปี 2020, เงินสำรองฉุกเฉินต้องได้ 6-12 เดือนในปีนี้ ใกล้แล้ว
• เรียนรู้มากขึ้น เช่น ตอนนี้เริ่มฝึกเปียโนแล้ว คิดว่าน่าจะเอาไปใช้ทำอะไรได้บ้างแหละ, เรียน Math for working programmer เป็นการเปิดโลกคอมพิวเตอร์ในส่วนของ conceptual and com sci แล้วสนุกมาก(และงงมากด้วย)
• การเงิน ลงทุน ศึกษา วนไปๆ
• ศึกษาเรื่องการสร้างทีม เพื่อให้องค์กรรวมถึงตัวเราเติบโตไปอีกก้าว

หวังว่าปี 2021 จะเป็นปีที่ดีขึ้น ได้ทำอะไรใหม่ๆ อดทนและปล่อยวางกับอุปสรรคปัญหาต่างๆได้ดีขึ้นและเติบโตขึ้นไปอีกขึ้นนึงจ้า Happy new year 2021 จ้า