omabaard

Mijn e-bike is op leeftijd. Knap dat hij het al meer dan 13 jaar uithoudt. Hij bolt nog steeds erg goed, zit comfortabel, alles doet het. Maar de batterij is op, de winter heeft hem geen deugd gedaan.

Onderweg ben ik vaak bang dat hij het zal begeven. Dus zijn daar de twijfels.
Wordt het een nieuwe fiets?
Maar ….. we zijn gehecht aan elkaar.
We kennen elkaar door en door.
Maar ….. hij is oud.
Die nieuwe fietsen hebben snufjes die me zeker aanspreken.
Ik hak de knoop door. De fiets mag blijven en ik hou het bij  een nieuwe batterij. Dom?
Gelukkig is die nog online te koop.
Het risico dat de fiets het eerder begeeft dan de batterij is reëel, het zij zo.

De nieuwe batterij mag zich vandaag meteen bewijzen.
Op deze zonnige dag, met een lente die maar blijft duren, nog even toch, vertrekken we richting Bazel. Ik met mijn oude fiets en zijn gloednieuwe hulp. Wie ziet hem blinken?

Neen, niet de hoofdstad van Zwitserland, ik zou wel willen …., maar gewoon 20 km fietsafstand verderop. Bazel is één van de mooiste dorpen in Vlaanderen. Het is een charmant dorpje, wij komen er graag. Romantisch, poëtisch, gezellig, historisch.

Het kasteel Wissekerke ligt sprookjesachtig middenin het mooie park met grote vijver.
We brengen er graag een bezoekje. De museumpas geldt er pas over twee maanden. ‘Het kost maar 8 Euro, mevrouw’. Maar we besluiten te wachten tot het voor ons ‘gratis’ wordt.

De trouwzaal en de kapel mogen we wel binnen en die zijn al de moeite.
Info vind je ruimschoots op het net, bij teveel uitleg krijg ik al snel het gevoel dat ik plagiaat pleeg.
Liever vertel ik over mijn persoonlijke beleving.
In de kapel valt het zonlicht schitterend door het glasraam, ik krijg het niet op foto.  Nieuwe koppeltjes worden met elkaar verbonden in de prachtige antieke  trouwzaal.
De blauwe hangbrug is de eye-catcher voor foto’s vol liefde en geluk.

Aalscholver en zwaan vechten om mijn aandacht.

Een hele familie zwemt voorbij, de lente lijkt definitief in het land is. Ja nu al! De foto’s zijn niet helder, ook mijn smartphone wordt oud. Weer een knoop om door te hakken.

De batterij deed zijn best. Ik kan eindelijk weer zorgeloos kms natuur en cultuur genieten. En de zon maakt het af.

….. écht blij van!

De meteorologische lente slaat op hol. De ochtend vraagt drie lagen kleding, laag per laag verdwijnt, het voelt warm aan in de zon, het lijkt zomer. Niet oké voor deze tijd van het jaar, maar wel voor energie en tegen winterdip.
Het land is vrolijk, terrassen zitten overvol en kleinzoon meldt -goed intijds- dat de ijskar nu al aan de schoolpoort staat. Kleine tip, stel je voor dat oma de centen vergeet.

Ik sta stil aan het rood licht. Brave burger. Altijd geweest.
Op het voetpad recht voor mij steekt een anderhalf kubieke meter autootje over, met gesloten laadbakje van (ruwe schatting) één kubieke meter inhoud. Twee zijdeurtjes waaien open. Ik denk ‘als die maar niet tegen een paaltje rijdt, want nu is het bakje echt wel breed’.
Net gedacht en het gebeurt. Het karretje komt los.
De chauffeur is zich van geen kwaad bewust en rijdt door, de verdere straat in. Het karretje bolt rustig achteruit, oei, de straat op. Net voor de drukke straat komt het tot stilstand. Ik roep, niet luid genoeg, een andere chauffeur toetert, maar het autootje bolt rustig verder en verdwijnt uit het zicht.
Er wacht de chauffeur nog een verrassing bij thuiskomst.

Ik lees ‘Het lelietheater’ van Lulu Wang. Het is een semi-autobiografie. Het verhaal speelt zich af in China in het begin van de jaren 1970, tijdens de Culturele Revolutie onder leiding van Mao Zedong. Een periode van politieke en sociale omwenteling waarin het communistische regime ‘bourgeois-invloeden’ probeert te verhinderen. Haar moeder hoort tot de eerste kaste, is hoogopgeleid en wordt verplicht tot een heropvoedings(straf)kamp. Dochter Lian (Lulu) heeft een huidziekte en ‘mag’ bij haar moeder blijven. Ze is het enige kind in het kamp.
Intellectuelen moeten ‘van de boeren leren’ en vooral zichzelf ideologisch hervormen. Zware arbeid, vele vernederingen en gebrek aan voedsel en medicatie moeten hen zuiveren. Je zal het maar meemaken…..

In het kamp komt Lian in contact met verbannen professoren die haar les geven. Zij verwerkt deze kennis door zelf lezingen te geven aan de natuur rond haar, wat zij het ‘lelietheater’ noemt.
Het voelt aan als een poëtische metafoor voor haar denkwereld en verbeelding. In haar eigen wereld voelt ze zich rijk. Ze aanvaardt en maakt er het beste van.

Ook geraakt ze bevriend met een meisje uit de derde kaste. Ondanks communistische idealen van gelijkheid bestaat in de praktijk een sterke sociale hiërarchie. Afkomst bepaalt je kansen en je behandeling. Zo’n vriendschap is niet evident.

Meer wil ik niet verklappen.
Het boek leest vlot, geeft een goede inkijk in een wereld die wij hier niet kennen, is gevoelig.  Bij veel zinnen sta ik even stil, ze treffen me. De geschiedenis sijpelt er zachtjes  doorheen, terwijl vooral het aangrijpende verhaal de hoofdrol speelt.
Een dikke (letterlijk én figuurlijk) aanrader.

Er zijn zo van die dagen waarop alles samen komt . Dagen die uitpuilen van bezigheden, afspraken en plannen. Dagen waarop je jezelf verplicht tussendoor even rustig adem te halen. Zaterdag is zo’n leukedruktedag. We voelen ons lentefris.

We vertrekken intijds richting boshuis van onze zoon en schone dochter. De vele regen in februari heeft de straten omgetoverd tot flinke modderpoelen en de putten tot kleine meertjes. Je kan hier best niet arriveren met een auto die net uit de carwash komt.
De honden zijn zoals altijd laaiend enthousiast. Een snelle aai hier, een kordate ‘ho’ daar om modderpoten op mijn nieuwe broek te voorkomen. Maar wat zijn ze lief!
En braaf.

Schone dochter en ik volgen een workshop kleien. Een verlaat verjaardagscadeau.
De start voelt wat onwennig, als enige nieuwkomers.  De anderen vinden vlot de weg in huis, tussen het vele materiaal, in hun eigen fantasie en lijken goed voorbereid. Over de vraag ‘wat wil je maken’ heb ik zelfs nog niet concreet nagedacht.

De begeleiding verloopt -aanvankelijk wat te- soepel, want ieder doet zijn ding en wij aarzelen. Waarom heb ik het gevoel dat wij maar wat aan modderen?

Met de cake, de drankjes, wat zoekwerk op de smartphone en tips van de begeleider komt dé inspiratie. Ik ga  voor buitenbloemen met fantasietjes op ijzeren stelen.
Drie uur later kijk ik tevreden naar mijn creaties.  Er wacht hen nog vier weken droogtijd, 34 uren hete oven, een kleurtje en uiteindelijk een vernislaag. Tussendoor nog op zoek gaan naar waterbestendige ‘stelen’. Dan kunnen ze de tuin in.

Schone dochter boetseert een knappe kip met plantenhouder. De sfeer is joviaal en ontspannen, geen druk, geen haast, geen kleibeperking, gezellige babbels en vrolijke muziek. Absoluut voor herhaling vatbaar.

Tijd voor een lekkere hap. Opabaard, zonen en kleinzonen sluiten graag aan. Verhalen worden verteld, ervaringen gedeeld. Altijd leuk, drie generaties samen.

Er volgt nog een optreden van Nicholas Arnst. Zei ik het al dat de dag heerlijk druk is?
De Vlaamse illusionist, die psychologie studeerde aan de KU Leuven, weet als geen ander ons gezond verstand voortdurend op het verkeerde been te zetten.  Met vingervlugheid, close-up magic en on(be)grijpbare trucs laat hij de hele zaal versteld staan. Het publiek wordt voortdurend betrokken. 
Wij ontsnappen aan een rol op het podium. Hoewel… eerlijk……ik  had het experiment best eens willen aangaan. En ik was zeker niet de enige.
Wauw, heel indruk-wekkende creatieve magie en misleiding. We leven in een wereld, die blijft verwonderen.

Na een op-en-af-maand vol twijfels en ‘wat als’ en ‘stel je voor’ en ‘je weet maar nooit’ ‘mag’ manlief onder de MRI.

We rijden er met de trein naar toe, want er is dat rijverbod voor zes (!) maand.
Het was schrikken toen we het zwart op wit op papier lazen, het ging over zes volle maanden, terwijl voorlopig geen enkel onderzoek in de richting van cva of tia wees. En manlief voelt zich volledig oké.
Maar zolang er twijfel is rond cva, eist de wet en volgt de neuroloog.

We zagen veel treinen, veel drukte, veel hangen in gangen, veel vertragingen, moesten ons laten oppikken, waar wij niet graag andere mensen lastig vallen.
En de trein is altijd een beetje reizen, wordt ons toch wijs gemaakt. Wij houden van het openbaar vervoer, maar nu was het toch van het goede teveel.

Via Cozo lezen we de resultaten, zinnen boordevol moeilijke woorden, het leest Chinees. We googelen op internet en stellen ons voor als vijftienjarige op chatGPT. Een leugentje om bestwil. De laatste stelt ons vrij gerust, maar het besef dat hij 40% onwaarheden durft fantaseren, houdt ons in de greep én onzekerheid.
Geduldig wachten we op het beloofde telefoontje van de neuroloog. Zij had ons héél duidelijk laten weten dat we niét zelf mochten bellen, ‘want zij had véél werk’.
Ze is (te) kordaat, we zouden niet durven ……
Manlief krijgt van mij de opdracht om de telefoon aan zijn hand te plakken, want een specialist belt geen twee keer en manlief is vaak onbereikbaar.
Het blijft stil. Één dag, twee dagen.
Zouden we? Neen, we durven niet, nog maar eens die Cozo uitpluizen.
Hoorden we daar een rinkeltje?
Staat het geluid aan?
Laat de helm op de fiets maar uit, kwestie van beter te horen. Maar zo ver wil manlief het  niet doordrijven, veiligheid boven alles.

We fietsen. Met helm.
Ik voorop.
Hij blijft achter? Oei?
Ik wacht.
Manlief komt aan en zegt dat hij is gebekd door een privé nummer, maar het niet hoorde en te laat op nam.
De veilige helm …
Zei ik het niet dat hij zijn oren moest spitsen?
Even kijken of terugbellen een optie is.
Het lukt niet, we proberen en herproberen.
Tot de telefoon vanzelf terug gaat rinkelen. Het kan zomaar gebeuren.
Het is dé neuroloog.
De wind en auto’s in de drukke straat razen, net als ons hart. Maar manlief doet zijn best om héél ontspannen over te komen.
Ja mevrouw, neen mevrouw, oef mevrouw, echt waar mevrouw?
Ik volg gespannen  zijn mimiek en die lijkt gerust te stellen. Ze brengt inderdaad goed nieuws. Er is niets alarmerend gevonden. Geen idee wat er gebeurd is, maar mijnheer kan gerust zijn.
En hij mag terug auto rijden.
Wat een opluchting.
Wat een herwonnen vrijheid.

Het besef blijft wel hangen.
Alles kan zo vlug keren. We genieten niet enkel de dag, maar elke gezonde seconde vanaf nu! En hopelijk vergeten we niet te snel.

Na de ijzige én fijne sneeuwwandeling gisteren, volgt vandaag een dagje cultuur. Het wordt Antwerpen. Voor de prijs van één kwartier reizen krijgen we zomaar een treinomweg van vijf volle kwartier.
In overvolle treinen, dat is pas genieten. Heen en weer.
Dubbel genieten dus.

Ondanks de voorspelde buien stappen we droog naar het K(oninklijk)M(useum)voor S(chone)K(unsten)in A(ntwerpen). Ter plaatse besluit ik een museumkaart te kopen, een jaartje kunst zonder overdosis spreekt me wel aan.

De inkomhal van het KMSKA is indrukwekkend.
In 1938 gaf René Margritte hier een lezing  ‘La ligne de vie’  over zijn ( heel speciale) visie over de werkelijkheid. Wij gaan zijn kunstwerken nu bekijken. Omdat de tentoonstelling bijna op zijn eind loopt, is er veel volk én wordt er gewerkt met tijdsloten, maar we geraken toch binnen, met dank aan onze charmes.

Zijn soms absurd overkomende (maar dat zal wel aan mij liggen) werken kan ik goed smaken.
Woorden en beelden spreken elkaar vaak tegen en dat zorgt voor verwondering.
Het was niet zijn bedoeling om fantasie te schilderen, maar om gewone dingen vreemd te maken, een appel, een hoed, een raam, een wolk. Door alledaagse objecten in onverwachte combinaties te plaatsen, laat hij ons twijfelen aan de realiteit zelf. Zijn schilderijen voelen aan als  raadsels.

Met zijn eigen stem gegenereerd door AI lijkt het alsof de kunstenaar zelf door de zalen spreekt, terwijl de schilderijen stil hun mysterie bewaren. Voor mij toch.

Ik trek foto’s in overvloed, maar ga me hier beperken, vooraleer ik door het museum word beschuldigd van broodroof.

Eéntje dus. Het glas van het raam is gebroken. De scherven liggen op de vensterbank en op de grond. En in die glasscherven zie je opnieuw stukjes van het landschap weerspiegeld.

Als de zon buiten forfait geeft en je nood hebt aan een kleurrijk geheel, is het geen slecht idee om eens door deze gang te wandelen. Een tussendoortje dat vrolijk stemt.
Boy & Erik Stappaerts
“2 Conflict Paintings + Color Method in 7 Layers” (2022)
Stappaerts is een kleurenjager. Hij zorgt voor expliciete overgangen. Ik vind het heel mooi.

En dat we moe zijn na deze dag, hoeft geen verdere uitleg. De trap leek eindeloos.

Één twee drie vier

Hoedje van, hoedje van

Één twee drie vier

Hoedje van veel sneeuw

Met een strakblauwe lucht stappen we deze ‘zon’dag binnen…. een paar uur later ligt alles wit, dik wit. De geur van een winterse kerstdag hangt plots weer in de lucht. Terwijl het de tijd is van carnaval en kleurrijke krokussen.

Ik moet dringend mijn weddenschap verzilveren, manlief en zus waren ervan overtuigd dat het niet meer zou winteren in 2026, ik hield voet bij stuk én kreeg gelijk. Er wacht me nog een mooi traktaat.

Het knerpende geluid van verse ongerepte sneeuw onder de voeten moét ik horen. Er is geen kat op straat, behalve die zwarte die zich onder een auto heeft verstopt. Veilig tegen de ijzige koude, of ziet hij mij als een groot gevaar?

Manlief gidst het MAP, museum aan het park. Lekker warm. Onze afspraak voor een gezellig koffietje en nog iets meer achteraf in dat nieuwe koffiehuis wordt dan maar afgezegd, hij fietst – beetje wankel- de weg recht naar huis, waar het ook warm is en de koffie lekker. ‘Een brief uit München’ van  Håkan Nesser leest vlot op deze luie dag.

Verdriet, ontroering, ongeloof, blijheid en trots, interesse, verbazing, woede, plaatsvervangende schaamte…alles gebundeld in één WE.
Het rijke én verwarrende aan mens-zijn is dat vat vol uiteenlopende emoties.

Er is de dienst om zijn (te) korte leven te vieren. De zaal zit afgeladen vol. Die grote muisstille drukte wekt een warm gevoel van verbondenheid. Ons wacht allen hetzelfde lot, ook dát hoort bij mens-zijn.
Zijn partner blijft achter, alleen, maar ze belooft te aanvaarden én ze kan dat!, met dank aan haar positieve genen, zoals ze zelf zegt. Kleinzoon leest zijn tekstje, met een lach en een traan, zoon vertelt ontroerd en met humor, zijn vader achterna.
‘Dood ben ik pas als jij me bent vergeten’, negen woorden op het herdenkingskaartje die het leven samenvatten.

Er is de film. “The Disappearance of Josef Mengele” (gebaseerd op Olivier Guez’ non-fictieroman, verfilmd door Kirill Serebrennikov) volgt het leven van de beruchte Auschwitz-‘arts’ na de tweede wereldoorlog. We zien zijn vlucht naar Zuid-Amerika, waar hij verplicht wordt tot een leven in eenzame anonimiteit.
Na de oorlog duikt Mengele (‘De Engel des Doods’) onder in Argentinië, later Paraguay en Brazilië, voortdurend op de vlucht voor justitie, waar hij met steun van de rijke familie in slaagt.
In 1977 bezocht zijn zoon Rolf hem en trof een  nazi-vader zonder spoor van berouw, meer nog, hij blijft ervan overtuigd dat hij alles deed voor het goede doel.
Acteur Diehl zet die arrogante, kille overtuiging indringend neer.
De film is grotendeels zwart-wit, die een sobere sfeer creëren. De Auschwitz-flashbacks zijn in kleur, erg confronterend. 
We worden meegezogen in het hoofd van de Naziman.
We zien 136 indruk-wekkende minuten film,  schitterend gedragen door geweldige acteurs, die je volledig meeslepen in hun leefwereld.
Vernieuwde zalen verrassen met zetels die je elektrisch in ligstand brengen (jawel!). Er is een luxe aan beenruimte voor grote mensen. Die liggende stand én de gezellige warmte in de zaal zijn er wel de oorzaak van dat ik 10 minuten film mis…..

Er is de jarige kleinzoon en het gezellige feestje. Momenten om te koesteren, ‘eigen volk’ dicht bijeen. Hij heeft nog een uitje met oma tegoed, binnenkort duiken ze samen een wereld in waar realiteit en illusie elkaar raken. Fascinerend. Benieuwd. Ja, ik ook.

Er is het verloren hoekje in de tuin, waar ik schoonheid ontdek die naar lente ruikt én die me zomaar blij maakt.

De zachte zonnige temperatuur nodigt uit tot een wandeling rond het meer op de Ster, een groot recreatiedomein niet ver hiervandaan. Rond 1960 werd zand uitgegraven waardoor plassen ontstonden met de vorm van een ster. Ook al vind ik die vorm daar totaal niet in terug, maar dat zal wel aan mij liggen? 

Het blijft een fijne natuurplek om te wandelen, al vergeten we vaak echt rond te kijken. Met vriendinnen op stap betekent vooral bijbabbelen, de omgeving wordt decor. 

De ‘nieuwe ster’ van het domein is Stella Novis, een gloednieuw sportcomplex. 

Maar wij hebben onze portie sport voor vandaag gehad, snel tevreden als we zijn, en kiezen resoluut voor de brasserie met panoramisch uitzicht over de vijver en het domein. 

We zijn duidelijk niet de enigen met dat idee. Het is zoeken naar een vrije plek. 

De vriendschap is ondertussen ruim 43 jaar oud. Bij de schoolpoort leerden we elkaar kennen toen kinderen nog kleuters waren en onze aandacht opeisten. 

De verhalen blijven komen……

Om onze wafel te verdienen doen we dapper de trappen omhoog en tellen de verloren calorieën richting Ster. 

Vriendschap is waarde-vol en ver-rijk-end en geeft, net als de wafel, nieuwe energie en…..nieuwe calorieën.

Terug thuis zie ik onze nieuwe tuinbewoner druk in de weer. Hij bouwt een veilig nestje, hoog in de struiken. 

Op en neer, neer en op, in eindeloze flitsbewegingen, onvermoeibaar. Geruisloos grijp ik naar de smartphone, mijn enige en dankbare fototoestel, en maak vanachter glas filmpjes en foto’s die ik de wereld instuur.  

Geen enkel beeld is duidelijk, het beestje is te snel of ik te traag, toch post ik hem hier, fier op mijn schattige, nieuwe logee. 

Manlief krijgt ‘bijtankverlof’. Vandaag klokslag 12 uur mag ik hem oppikken en morgen klokslag 8u moet hij terug aanwezig zijn in de kliniek, waar zijn bed en ontbijt geduldig wachten.
Vreemde situatie, maar we genieten de zon, een ijsje, een wandeling, gewoon terug thuis.

We zoeken het deze keer niet te ver. Sint-Niklaas volstaat, waar de grootste markt van België een make-over kreeg met meer groen en water.

Het mooie stadhuis weerspiegelt in het water.

En ik doe mee.

Het bronzen beeld, gemaakt door Frans Heirbaut, stelt de skeletten voor van de zussen Johanna en Margaretha van Constantinopel. In 1217 schonken zij de gronden aan de stad onder voorwaarde dat de ruimte nooit mag bebouwd worden. Een belofte die eeuwen later nog altijd stand houdt. Sint-Niklaas kan dan geschiedenis schrijven.

De skeletten vertellen dat zelfs machtige gravinnen sterfelijk zijn. De selfie die ze nemen met op de achtergrond de geschonken grond, maakt spontaan de brug naar de moderne wereld. Het beeld lijkt wat luguber, maar ik vind het mooi en origineel, met een belangrijk verhaal.