De trouwzaal en de kapel mogen we wel binnen en die zijn al de moeite.
Info vind je ruimschoots op het net, bij teveel uitleg krijg ik al snel het gevoel dat ik plagiaat pleeg.
Liever vertel ik over mijn persoonlijke beleving.
In de kapel valt het zonlicht schitterend door het glasraam, ik krijg het niet op foto.  Nieuwe koppeltjes worden met elkaar verbonden in de prachtige antieke  trouwzaal.
De blauwe hangbrug is de eye-catcher voor foto’s vol liefde en geluk.

Aalscholver en zwaan vechten om mijn aandacht.

Een hele familie zwemt voorbij, de lente lijkt definitief in het land is. Ja nu al! De foto’s zijn niet helder, ook mijn smartphone wordt oud. Weer een knoop om door te hakken.

De batterij deed zijn best. Ik kan eindelijk weer zorgeloos kms natuur en cultuur genieten. En de zon maakt het af.

….. écht blij van!

We vertrekken intijds richting boshuis van onze zoon en schone dochter. De vele regen in februari heeft de straten omgetoverd tot flinke modderpoelen en de putten tot kleine meertjes. Je kan hier best niet arriveren met een auto die net uit de carwash komt.
De honden zijn zoals altijd laaiend enthousiast. Een snelle aai hier, een kordate ‘ho’ daar om modderpoten op mijn nieuwe broek te voorkomen. Maar wat zijn ze lief!
En braaf.

Schone dochter en ik volgen een workshop kleien. Een verlaat verjaardagscadeau.
De start voelt wat onwennig, als enige nieuwkomers.  De anderen vinden vlot de weg in huis, tussen het vele materiaal, in hun eigen fantasie en lijken goed voorbereid. Over de vraag ‘wat wil je maken’ heb ik zelfs nog niet concreet nagedacht.

De begeleiding verloopt -aanvankelijk wat te- soepel, want ieder doet zijn ding en wij aarzelen. Waarom heb ik het gevoel dat wij maar wat aan modderen?

Met de cake, de drankjes, wat zoekwerk op de smartphone en tips van de begeleider komt dé inspiratie. Ik ga  voor buitenbloemen met fantasietjes op ijzeren stelen.
Drie uur later kijk ik tevreden naar mijn creaties.  Er wacht hen nog vier weken droogtijd, 34 uren hete oven, een kleurtje en uiteindelijk een vernislaag. Tussendoor nog op zoek gaan naar waterbestendige ‘stelen’. Dan kunnen ze de tuin in.

Schone dochter boetseert een knappe kip met plantenhouder. De sfeer is joviaal en ontspannen, geen druk, geen haast, geen kleibeperking, gezellige babbels en vrolijke muziek. Absoluut voor herhaling vatbaar.

Tijd voor een lekkere hap. Opabaard, zonen en kleinzonen sluiten graag aan. Verhalen worden verteld, ervaringen gedeeld. Altijd leuk, drie generaties samen.

Er volgt nog een optreden van Nicholas Arnst. Zei ik het al dat de dag heerlijk druk is?
De Vlaamse illusionist, die psychologie studeerde aan de KU Leuven, weet als geen ander ons gezond verstand voortdurend op het verkeerde been te zetten.  Met vingervlugheid, close-up magic en on(be)grijpbare trucs laat hij de hele zaal versteld staan. Het publiek wordt voortdurend betrokken. 
Wij ontsnappen aan een rol op het podium. Hoewel… eerlijk……ik  had het experiment best eens willen aangaan. En ik was zeker niet de enige.
Wauw, heel indruk-wekkende creatieve magie en misleiding. We leven in een wereld, die blijft verwonderen.

Zijn soms absurd overkomende (maar dat zal wel aan mij liggen) werken kan ik goed smaken.
Woorden en beelden spreken elkaar vaak tegen en dat zorgt voor verwondering.
Het was niet zijn bedoeling om fantasie te schilderen, maar om gewone dingen vreemd te maken, een appel, een hoed, een raam, een wolk. Door alledaagse objecten in onverwachte combinaties te plaatsen, laat hij ons twijfelen aan de realiteit zelf. Zijn schilderijen voelen aan als  raadsels.

Met zijn eigen stem gegenereerd door AI lijkt het alsof de kunstenaar zelf door de zalen spreekt, terwijl de schilderijen stil hun mysterie bewaren. Voor mij toch.

Ik trek foto’s in overvloed, maar ga me hier beperken, vooraleer ik door het museum word beschuldigd van broodroof.

Eéntje dus. Het glas van het raam is gebroken. De scherven liggen op de vensterbank en op de grond. En in die glasscherven zie je opnieuw stukjes van het landschap weerspiegeld.

Als de zon buiten forfait geeft en je nood hebt aan een kleurrijk geheel, is het geen slecht idee om eens door deze gang te wandelen. Een tussendoortje dat vrolijk stemt.
Boy & Erik Stappaerts
“2 Conflict Paintings + Color Method in 7 Layers” (2022)
Stappaerts is een kleurenjager. Hij zorgt voor expliciete overgangen. Ik vind het heel mooi.

En dat we moe zijn na deze dag, hoeft geen verdere uitleg. De trap leek eindeloos.

Één twee drie vier

Hoedje van, hoedje van

Één twee drie vier

Hoedje van veel sneeuw

Met een strakblauwe lucht stappen we deze ‘zon’dag binnen…. een paar uur later ligt alles wit, dik wit. De geur van een winterse kerstdag hangt plots weer in de lucht. Terwijl het de tijd is van carnaval en kleurrijke krokussen.

Ik moet dringend mijn weddenschap verzilveren, manlief en zus waren ervan overtuigd dat het niet meer zou winteren in 2026, ik hield voet bij stuk én kreeg gelijk. Er wacht me nog een mooi traktaat.

Het knerpende geluid van verse ongerepte sneeuw onder de voeten moét ik horen. Er is geen kat op straat, behalve die zwarte die zich onder een auto heeft verstopt. Veilig tegen de ijzige koude, of ziet hij mij als een groot gevaar?

Manlief gidst het MAP, museum aan het park. Lekker warm. Onze afspraak voor een gezellig koffietje en nog iets meer achteraf in dat nieuwe koffiehuis wordt dan maar afgezegd, hij fietst – beetje wankel- de weg recht naar huis, waar het ook warm is en de koffie lekker. ‘Een brief uit München’ van  Håkan Nesser leest vlot op deze luie dag.

Het blijft een fijne natuurplek om te wandelen, al vergeten we vaak echt rond te kijken. Met vriendinnen op stap betekent vooral bijbabbelen, de omgeving wordt decor. 

De ‘nieuwe ster’ van het domein is Stella Novis, een gloednieuw sportcomplex. 

Maar wij hebben onze portie sport voor vandaag gehad, snel tevreden als we zijn, en kiezen resoluut voor de brasserie met panoramisch uitzicht over de vijver en het domein. 

We zijn duidelijk niet de enigen met dat idee. Het is zoeken naar een vrije plek. 

De vriendschap is ondertussen ruim 43 jaar oud. Bij de schoolpoort leerden we elkaar kennen toen kinderen nog kleuters waren en onze aandacht opeisten. 

De verhalen blijven komen……

Om onze wafel te verdienen doen we dapper de trappen omhoog en tellen de verloren calorieën richting Ster. 

Vriendschap is waarde-vol en ver-rijk-end en geeft, net als de wafel, nieuwe energie en…..nieuwe calorieën.

Terug thuis zie ik onze nieuwe tuinbewoner druk in de weer. Hij bouwt een veilig nestje, hoog in de struiken. 

Op en neer, neer en op, in eindeloze flitsbewegingen, onvermoeibaar. Geruisloos grijp ik naar de smartphone, mijn enige en dankbare fototoestel, en maak vanachter glas filmpjes en foto’s die ik de wereld instuur.  

Geen enkel beeld is duidelijk, het beestje is te snel of ik te traag, toch post ik hem hier, fier op mijn schattige, nieuwe logee. 

En ik doe mee.

Het bronzen beeld, gemaakt door Frans Heirbaut, stelt de skeletten voor van de zussen Johanna en Margaretha van Constantinopel. In 1217 schonken zij de gronden aan de stad onder voorwaarde dat de ruimte nooit mag bebouwd worden. Een belofte die eeuwen later nog altijd stand houdt. Sint-Niklaas kan dan geschiedenis schrijven.

De skeletten vertellen dat zelfs machtige gravinnen sterfelijk zijn. De selfie die ze nemen met op de achtergrond de geschonken grond, maakt spontaan de brug naar de moderne wereld. Het beeld lijkt wat luguber, maar ik vind het mooi en origineel, met een belangrijk verhaal.