Door de oorlog in het Midden-Oosten is de aanvoer van olie zwaar verstoord. Via de belangrijke Straat van Hormuz. Die zeestraat is goed voor ongeveer een vijfde van de wereldwijde oliehandel. Nu stroomt nog nauwelijks olie door. Dat duwt de prijzen wereldwijd omhoog en zet regeringen onder druk. Het IEA komt niet alleen met waarschuwingen, het doet ook concrete aanbevelingen voor burgers.

Minder rijden en meer thuiswerken

Om de prijsstijging af te remmen, pleit het IEA voor een reeks onmiddellijke maatregelen.
Zo vraagt de organisatie om meer thuiswerk, zodat er minder woon-werkverkeer is en zo bespaard kan worden op brandstof. Ook pleit het IEA voor lagere snelheden op snelwegen, tot wel 10 km/u trager. Bij lagere snelheden zou er minder brandstof verbruikt worden.

De organisatie pleit ook voor meer gebruik van het openbaar vervoer en carpooling, alsook om minder te vliegen. Dit zijn allemaal maatregelen die het IEA voorstelt om beter voor de olievoorraden te zorgen. Het IEA wil de vraag naar olie snel naar beneden krijgen. Want zolang de vraag hoog blijft en het aanbod beperkt is, blijven de prijzen stijgen.

Noodmaatregelen op grote schaal

Daarnaast grijpen landen ook naar klassieke crisismaatregelen. Zo hebben IEA-lidstaten beslist om samen honderden miljoenen vaten olie uit strategische reserves vrij te geven, de grootste ingreep ooit. Maar zelfs dat is volgens experts slechts een tijdelijke oplossing. De markt blijft onzeker zolang het conflict voortduurt.

Vlaanderen is sterk afhankelijk van de auto. Thuiswerk en trager rijden zijn mogelijk, maar voor veel pendelaars geen volwaardig alternatief. Tegelijk stijgen de kosten voor transport, voeding en energie, wat de koopkracht onder druk zet. Hoelang zal deze trend zich nog voortzetten?
Wij hebben een analyse gemaakt.

Het bericht IEA waarschuwt voor energiecrisis: “Werk thuis en rij trager” verscheen eerst op PAL.

Het communisme, de meest misdadige ideologie in de geschiedenis van de mensheid, verliest hiermee het laatste juweel van zijn met bloed doordrenkte kroon. Honderd miljoen slachtoffers wereldwijd. Tienduizenden Cubanen afgeslacht om politieke redenen, honderdduizenden verdwenen, miljoenen in ballingschap. De onderdrukking bleef actief tot op vandaag, met een ongekend hoog aantal politieke gevangenen tijdens de protesten van 2021.

Collaborateurs met een blazoen

En toch vonden westerse leiders decennialang de weg naar Havana. Pierre Trudeau bouwde een hechte persoonlijke vriendschap op met Fidel Castro en was in 1976 de eerste NAVO-leider die Cuba bezocht. Zijn zoon Justin prees Castro bij diens overlijden als een “opmerkelijke leider”. Barack Obama leidde de Cubaanse dooi van 2014 tot 2016 en reisde als eerste zittende Amerikaanse president sinds 1928 naar Havana. De lijst is lang, de verantwoordelijkheden variëren — maar de patronen zijn onmiskenbaar.

Eén naam springt er in Europese context uit: Louis Michel. Als Belgisch minister van Buitenlandse Zaken én fungerend EU-voorzitter bracht hij in augustus 2001 een enthousiast bezoek aan Havana. Hij ontmoette Castro urenlang, de ontmoeting werd door internationale pers omschreven als hartelijk en vriendschappelijk. Castro nodigde hem uit voor een rit op een Harley-Davidson door de straten van Cuba — een grove marketingstunt, waaraan de figuur die toen Europa vertegenwoordigde zich evenwel enthousiast overgaf. Symbolische, diplomatieke, economische én narratieve collaboratie: voor het tribunaal van de geschiedenis heeft Michel zich aan alle vier schuldig gemaakt.

“Terwijl Louis Michel glimlachend op de officiële Harley troonde, kregen politieke gevangenen een kogel in de nek, anderen werden gemarteld en tientallen gezinnen gingen op weg naar ballingschap”, schrijft Drieu Godefridi. De geschiedenis van de collaboratie met de communistische folteraars moet nog geschreven worden. Maar de hoofdstukken kennen we al.

Het volledige artikel over dit thema leest u hier:

Het bericht Louis Michel, een van de grote collaborateurs met Fidel Castro verscheen eerst op PAL.

Jumbo was in Nederland de eerste supermarktketen die stopte met promo’s op vers vlees. Dat deed de keten nadat activisten dierenrechtenorganisatie ‘Wakker Dier’ hun pijlen op de keten hadden gericht.

Financiële logica

Jumbo had volgens Vilt het doel om tegen 2025 de helft van alle verkochte eiwitproducten van plantaardige oorsprong te moeten zijn. Aangezien er geen andere ketens volgden, moet Jumbo de stekker trekken uit de stop

“Helaas zijn andere supermarkten ons initiatief niet gevolgd, waardoor de verkoop van vlees enkel verschuift tussen supermarkten.” Volgens eigen schattingen heeft Jumbo miljoenen euro’s misgelopen door de gedaalde vleesverkoop.

Lees hier meer over de beslissing van enkele jaren terug:

Het bericht Na boycot van 2 jaar gaat Jumbo weer promo’s op vlees invoeren verscheen eerst op PAL.

In 2025 ontdekten Poolse grenswachten vier verschillende tunnels die het Wit-Russische grondgebied verbonden met het Poolse. Het ging daarbij niet om improvisaties, integendeel, want de infrastructuur was zeer vakkundig gegraven. De tunnels hadden allen een diameter van 1,5 meter en werden gestut door betonnen constructies. Een van de tunnels die in december 2025 werd ontdekt, strekte zich uit over een lengte van 50 meter op het Wit-Russische grondgebied en ongeveer 10 meter op het Poolse grondgebied. 

Steun van buitenaf

Bij de ontdekking van de tunnels in december 2025 werden 180 illegale migranten onderschept, voornamelijk uit Afghanistan en Pakistan. Ze probeerden de grens over te trekken. De Poolse autoriteiten verklaarden dat de staat en de structuur van de tunnels technische competenties en materialen vereisen die die van de gewone mensensmokkelaar te boven gaan. Al jaren beschuldigt Polen Wit-Rusland ervan dat het een migratie naar de Europese Unie ondersteunt en zelfs organiseert, met de bedoeling Polen te destabiliseren. Officiële Letse bronnen van begin 2026 laten weten dat migranten zelfs met militaire voertuigen van Wit-Rusland naar de grens met Polen en Letland werden gebracht. 

De ontdekking van de tunnels aan de oostelijke grens met Polen versterkt de idee dat de migratiecrisis niet enkel veroorzaakt wordt door spontane migratiegolven, maar deel uitmaakt van een geopolitieke strategie. Tegelijkertijd stellen waarnemers zich vragen bij de capaciteit van de Europese Unie om collectief te reageren op deze georganiseerde en gestructureerde migratie, maar ook over de financiering van de reactie en de veiligheidscoördinatie. De Europese Unie is speler in een macaber machtspolitiek spel, dat het louter humanitaire aspect al lang heeft overstegen. 

Het bericht Tunnels ontdekt tussen Polen en Wit-Rusland verscheen eerst op PAL.

De recente escalaties tussen Iran, Israël en hun bondgenoten hebben de energiemarkten in een wurggreep. Olieprijzen stegen in enkele weken met meer dan 35 procent, terwijl gasprijzen zelfs tot 67 procent hoger liggen. Het conflict treft net die regio die cruciaal is voor de wereldwijde energievoorziening. Ongeveer 20 procent van alle olie die geproduceerd wordt, passeert via de Straat van Hormuz, een smalle doorgang die nu zwaar verstoord is.

Aanvallen op olie- en gasinstallaties en de tijdelijke sluiting van die doorgang hebben de prijzen doen exploderen. Intussen flirt olie met 115 tot zelfs 150 dollar per vat, afhankelijk van de markt. Deze prijzen hebben we niet meer gezien sinds het begin van de oorlog in Oekraïne, dat ook een zware economische impact heeft gehad op de wereld.

Hoe lang kan dit duren?

Dat is dé cruciale vraag. En het antwoord is genuanceerd. Zolang de oorlog aanhoudt, en schepen niet door de Straat van Hormuz kunnen varen, blijven de prijzen onder druk staan. Economen spreken van een “oorlogspremie”. Markten rekenen extra risico in zolang er onzekerheid is over de bevoorrading. Zelfs zonder nieuwe aanvallen blijft die premie bestaan.

Onlangs zijn grote gasinstallaties in Qatar aangevallen door Iran. In Saoedi-Arabië is dan weer een belangrijke oliehaven geraakt door raketten en drones. In Iran zelf is ook een belangrijk gasveld gebombardeerd. Als deze aanvallen als gevolg hebben dat er veel schade is aan de infrastructuur, zou de internationale markt dat nog maanden kunnen voelen.

Scenario’s

Er zijn grofweg twee scenario’s. Enerzijds is het conflict van relatief korte duur. Dan gaan we ervan uit dat de oorlog nog enkele weken, maximaal enkele maanden voortduurt. Dan zouden de prijzen zich vrij snel stabiliseren.

Anderzijds is er de vrees voor een aanslepende oorlog, misschien wel met een invasie van Amerikaanse en Israëlische grondtroepen. In dat geval dreigen de prijzen niet snel te zakken.
We kunnen er wel van uitgaan dat de Verenigde Staten zo snel mogelijk olie- en gasvelden en belangrijke havens onder controle willen krijgen om zo de aanvoer van olie en gas opnieuw op te starten. Dat kan vrij snel gebeuren, als de infrastructuur niet te zwaar beschadigd is uiteraard.  

Impact op Europa en Vlaanderen

Europa is bijzonder kwetsbaar. Sinds het wegvallen van Russisch gas is de EU nog afhankelijker van energie uit het Midden-Oosten. Nieuwe verstoringen zorgen dus meteen voor hogere prijzen en economische druk.

In Vlaanderen is dat meteen te zien aan de pomp. Brandstofprijzen reageren bijna onmiddellijk op internationale olieprijzen. Hogere kosten voor transport en energie sijpelen bovendien door in de hele economie, van voeding tot industrie. De vrees bestaat dus dat de prijsstijgingen die we nu zien, niet alleen bij brandstof en elektriciteit zullen blijven.
Op deze website kan je actuele brandstofprijzen bekijken.

Het bericht Hoe lang blijven de brandstofprijzen nog stijgen? verscheen eerst op PAL.

“Wij zijn de heersers der aarde, de koningen van de zee.” Het zinnetje uit het Zeeroverslied klinkt kinderlijk, maar bevat een fundamentele waarheid. De geschiedenis bewijst het keer op keer: de beslissende overwinning van de Grieken op de Perzen viel niet op het land, maar op zee bij Salamis.

En het was de zeeslag bij Trafalgar die Napoleon strategisch het meeste pijn deed — niet Wellingtons tien gewonnen veldslagen. De Amerikaan Alfred Thayer Mahan vatte het in de negentiende eeuw samen: wie de zeeën controleert, controleert de wereldhandel, en wie de wereldhandel controleert, verwerft macht over de wereld.

Goedkope verstoring, dure controle

Het conflict rond Hormuz toont hoe tijdloos dat inzicht is. Iran beschikt over drones, waterdrones en zeemijnen — goedkope wapens die kostbare escortevloten verlammen. Een waterdrone kost 200.000 euro, een destroyer tienduizend keer zoveel. De Iraniërs hoeven geen enkele tanker tot zinken te brengen. Gewoon af en toe een slachtoffer volstaat om scheepvaartmaatschappijen en hun verzekeraars zenuwachtig te maken. Zelfs twee Amerikaanse vliegdekschepen en een vijfde van de Amerikaanse zeemacht kunnen de veiligheid door de straat niet volledig garanderen.

Intussen bouwt China stilletjes aan werelddominantie op zee. Zijn marine is al de grootste ter wereld in aantal schepen. Via het zogenaamde ‘parelsnoer’ — een netwerk van strategische havens van Pakistan tot Griekenland — herhaalt China precies wat het Britse imperium deed: handelsroutes controleren, knelpunten beveiligen, macht projecteren. Europa kijkt toe.

De crisis rond Hormuz legt de Europese zwakte pijnlijk bloot. Onze marines hebben nog meer dan de landlegers geleden onder de ontwapening. Frankrijk, Italië en Griekenland stuurden schepen, maar namen eerst contact op met de ayatollahs. De Britten stuurden nog geen enkele destroyer. Intussen willen ze hun strategische basis van Diego Garcia overdragen aan Mauritius. Globalisering is geen natuurwet, schreef historicus Robert Kagan — ze bestaat omdat een maritieme macht de oceanen beveiligt. Die macht zijn wij niet meer.

De volledige analyse over de Straat van Hormuz leest u hier:

Het bericht Straat van Hormuz bewijst het belang van de zeemacht verscheen eerst op PAL.

De beide filosofen spreken met een gezaghebbende stem in Frankrijk. Marcel Gauchet, historicus, filosoof en socioloog, werd geboren in 1946 en startte zijn engagement aan de linkerzijde van het politieke spectrum. Hij groeide uit tot een specialist van de democratie. Hij geldt als een van de meest prominente Franse intellectuelen, net als Pierre Manent, jaargang 1949, politiek filosoof en gangmaker van de klassieke liberale democratie. Manent werd ook bekend door zijn onderbouwde kritiek op de quasi-religie van de Rechten van de Mens. 

Morele logica

Marcel Gauchet stelt vast dat de politiek steeds meer vervangen wordt door een morele logica, waarin de tegenstander geen concurrent meer is, maar de belichaming van het absolute Kwaad. In zo’n logica is geweld aanvaardbaar, want het gaat toch om de strijd tegen het absolute Kwaad? Pierre Manent sluit daarbij aan en stelt dat steeds meer progressieven moeite hebben om verschillen in meningen te analyseren en te aanvaarden.

In het hart van de analyse zit voor beiden de groeiende spanning tussen universele (individuele) rechten en volkssoevereiniteit. Marcel Gauchet stelt dat de rechtsstaat, een essentiële bouwsteen van de democratie, evolueerde naar een systeem waarbij universeel geachte individuele rechten voorrang hebben op alles. Deze voorrang leidt tot steeds meer botsingen met het nationale recht, met de volkssoevereiniteit, bijvoorbeeld op het vlak van migratiebeleid. 

De beide filosofen zijn duidelijk: het overleven van de democratie hangt samen met het antwoord op de vraag of de Europeanen nog de wil en de kracht hebben om hun eigen geschiedenis verder te schrijven en of ze in staat zijn hun bestaan als collectieve gemeenschappen te uiten. De moord op de jonge Quentin zou wel eens voor een intellectueelkeerpunt kunnen zorgen.

Het bericht Franse filosoof: “Geweld wordt genormaliseerd als tegenstander het absolute kwaad belichaamt” verscheen eerst op PAL.

Aanleiding voor de recente reeks interviews is de Franse vertaling van De Wevers essayboek Over welvaart, nu verschenen als Prospérité. In La Libre Belgique, Le Soir, La Dernière Heure en L’Echo verdedigt de eerste minister het federale sociaaleconomische beleid: werkzaamheidsgraad, innovatie, productiviteitsgroei,… Vertrouwde kost dus.

Confederaal credo, onverwacht voor de Franstalige pers

Maar het wordt pas echt interessant wanneer de communautaire gevoeligheden aan bod komen. De Wever erkent dat “de Franstaligen misschien gelijk hadden om mij te wantrouwen” — en herhaalt meteen het confederale credo. Opvallend, want velen gingen ervan uit dat de N-VA was verveld tot een gewone federale centrumrechtse partij.

Financiële verantwoordelijkheid

Ook het thema van een volgende staatshervorming zorgt voor een ongemakkelijke stilte aan Franstalige kant. De Wever koppelt die hervorming aan financiële noodzaak: “Het gebrek aan financiële verantwoordelijkheid in dit land is onhoudbaar.” In Vlaanderen is dat een bekend debat. In Wallonië haalt het amper de media. De Franstalige publieke opinie wordt door haar eigen journalisten en politici simpelweg niet voorbereid op wat eraan komt.

Het volledige artikel over deze reeks interviews leest u hier:

Het bericht Twee landen in één: BDW legt met interviews noord-zuidkloof weer bloot verscheen eerst op PAL.

In verschillende Aziatische landen zien werkgevers dat personeel minder uren presteert of vaker thuisblijft wanneer de brandstofprijzen pieken. De reden daarvoor is eenvoudig. Voor veel werknemers weegt de kost van verplaatsing zwaarder door dan het loon dat ze ermee verdienen. Sri Lanka voert een vierdaagse werkweek in voor ambtenaren en studenten om brandstof te besparen. Ook in Bangladesh, Thailand, Vietnam, Myanmar en de Filippijnen wordt brandstof gerantsoeneerd.

Maatregelen

In Myanmar is er een vreemde regeling van kracht. In dat land mogen automobilisten niet meer onbeperkt de weg op. Burgers mogen daar alleen nog rijden op even of oneven dagen van de maand, afhankelijk van hun kenteken.
In Bangladesh wordt de ramadanvakantie dan weer vervroegd, en zijn er politieagenten en militairen die tankstations en oliedepots moeten bewaken.

Ook in Europa passen mensen hun gedrag aan. Uit een recent onderzoek blijkt dat meer dan 40 procent van de Nederlandse automobilisten minder is gaan rijden door de hoge brandstofprijzen en inflatie. Al zijn er wel berichten dat er beterschap op komst is.

Brandstofprijzen

Tijdens de energiecrisis in 2022 namen verschillende Europese landen tijdelijke maatregelen om de pijn aan de pomp te verzachten. Zo verlaagden onder meer Nederland en Duitsland hun accijnzen op brandstof, waardoor de prijs per liter tijdelijk met tientallen centen daalde. Die ingrepen moesten de koopkracht beschermen en vermijden dat mensen massaal minder gingen werken of zich minder verplaatsten.

Maar nu hebben veel landen die maatregelen teruggedraaid. Accijnzen keren terug naar hun oorspronkelijke niveau of worden zelfs verder verhoogd, net nu de prijzen opnieuw fors gestegen zijn. Voor diesel betaal je nu maximaal 2,10 euro per liter, voor benzine (95) is dat zo’n 1,80 euro. Oostenrijk gaat vanaf april de accijnzen op benzine en diesel verlagen. Die vermindering zou tien cent per liter bedragen.
Op deze website kunt u actuele brandstofprijzen raadplegen.

Het bericht In Azië wordt er minder gewerkt door hoge brandstofprijzen verscheen eerst op PAL.

Dejaeger is sinds 2016 lid van Pro Flandria en mag zichzelf sinds 2020 voorzitter noemen. Maar voor de huldiging die op 29 maart plaatsvindt, komt hij helaas niet in aanmerking. “Die is enkel voor de leden die er al 25 jaar – sinds het begin dus – bij zijn”, lacht hij.

Tijdens de lustrumviering zal niet alleen worden teruggeblikt op het verleden, maar ook vooruit worden gekeken naar de toekomst. De vraag wat Vlaanderen nodig heeft om zijn welvaart en welzijn te kunnen behouden, zal daarbij centraal staan. “Die uitdagingen zijn niet gering”, licht Dejaeger al een tipje van de sluier op.

Daarnaast zal Pro Flandria opnieuw een ‘Vlaamse Meester’ huldigen, de derde in zijn soort. Na professor Koenraad Debackere en ondernemer Fernand Huts is het dit jaar de beurt aan gewezen minister-president Luc Van den Brande. “Met zijn vijf resoluties in het Vlaams Parlement van 1999 heeft hij toch een belangrijke mijlpaal neergezet. Helaas is er van die vijf resoluties bitter weinig gerealiseerd. Ze zijn ondertussen al meer dan 25 jaar oud. Dat zegt ook wel iets over hoe moeizaam het in dit land soms is om belangrijke evoluties te laten plaatsvinden”, aldus Dejaeger.

Als dat alles nog niet zou volstaan, geeft Pro Flandria ook een jubileumboek uit met als titel ‘Het geslaagde, maar geplaagde Vlaanderen’. “Als Vlaamse gemeenschap zijn we op een aantal domeinen zeker in onze opzet geslaagd, maar we worden in onze vooruitgang en ontwikkeling nog altijd afgeremd door de huidige Belgische structuren”, legt Dejaeger uit. “Dat geldt overigens niet alleen voor Vlaanderen, maar uiteraard ook voor Wallonië.”

Rond het boek organiseert Pro Flandria een paneldebat met enkele professoren onder leiding van Trends Z-presentator Jan De Meulemeester. “Daarin kijken we naar de toekomst, zowel op staatkundig vlak als op het vlak van ondernemen, energie – wat voor mij persoonlijk bijzonder belangrijk is gezien mijn achtergrond in de chemische industrie – en het onderwijs. Dat laatste is natuurlijk cruciaal voor de toekomst van Vlaanderen. Ook het internationale perspectief komt aan bod”, onthult de Pro-Flandria voorzitter.

Is het als uitgesproken Vlaamgezinde vereniging moeilijk om te laveren tussen de twee zogenaamde V-partijen, de N-VA en het Vlaams Belang?

“Nee, eigenlijk niet. Integendeel zelfs. We hebben vandaag een Vlaams-nationalistische partij die regeringsverantwoordelijkheid opneemt, zowel federaal als Vlaams. Daarnaast hebben we een andere grote Vlaams-nationalistische partij die oppositie voert. Het is belangrijk dat we met elkaar kunnen blijven praten. Op bepaalde domeinen zullen we dezelfde mening hebben, op andere domeinen zullen we van mening verschillen. Maar we kunnen elkaar ook verrijken en inspireren.”

“Ik heb veel respect voor beide V-partijen en trouwens ook voor andere partijen, want ik denk dat er ook daar nog altijd mensen zijn die zich Vlaams voelen. Veel Vlamingen beseffen dat we er op termijn alleen met échte democratie en échte responsabilisering voor kunnen zorgen dat onze welvaart en ons welzijn behouden blijven.”

“Het is toch wel hallucinant dat wij in Vlaanderen mogen stemmen voor wie we willen, maar dat achteraf partijen uit Wallonië, zoals de PS en Ecolo, mee komen bepalen hoe de Vlaamse politiek eruit moet zien! Iedereen met gezond verstand begrijpt dat een echte democratie wordt gedragen door de partijen waarvoor je kunt stemmen en niet door partijen waarvoor je niet hebt kunnen kiezen. Hoe kan je goed regeren als je niet verantwoordelijk bent voor zowel de inkomsten als de uitgaven? Dat is een bijzonder zware handicap die de Belgische structuren ons opleggen.”

“Ik ben recent naar de voorstelling van de biografie van Hugo Schiltz geweest, in het Provinciehuis in Antwerpen, waar ook premier Bart De Wever heeft gesproken. In zijn analyse was hij vrij duidelijk. Hij zei eigenlijk het volgende: ‘We doen op dit moment wat we kunnen. We proberen maatregelen te nemen die positief zijn voor Vlaanderen, maar waarschijnlijk zullen we onszelf op een bepaald moment tegenkomen.’ Ik kan hem daar alleen maar gelijk in geven. We zullen onszelf tegenkomen, omdat het uiteindelijk onvoldoende zal zijn om de Vlaamse welvaart en het welzijn op lange termijn te garanderen.”

Hoe ziet u het pad richting meer Vlaams zelfbestuur?

“Het is jammer dat het allemaal zo lang duurt. Maar de vraag is ook of we nu opnieuw moeten inzetten op een gelijkaardige zevende staatshervorming. Als je kijkt naar de zes staatshervormingen die we al hebben gehad: hebben die ons echt zoveel gelukkiger gemaakt? Hebben ze ons de autonomie en de responsabilisering gegeven die we nodig hebben?”

Wat is uw antwoord op die vragen?

“Gedeeltelijk wel, natuurlijk. Maar anderzijds hebben we daar ook een zware prijs voor betaald in de vorm van allerlei alarmbellen, grendels, faciliteiten, niet-homogene bevoegdheden en uiteindelijk ook een Brussels Gewest dat vandaag bijzonder moeilijk functioneert. Vlaanderen heeft daar een (te) hoge prijs voor betaald.”

“Tot op vandaag is het bovendien zo dat een relatief kleine groep Franstalige parlementsleden – 33 op de 150 leden van de Kamer –ervoor kan zorgen dat alles op institutioneel vlak geblokkeerd wordt. Dat is niet democratisch. Daarom moeten we zo snel mogelijk evolueren naar autonomie en echte democratie.”

Pro Flandria omschrijft zichzelf als een netwerkorganisatie voor Vlaamsgezinde ondernemers en academici. Ligt de nadruk dan vooral op het economische en minder op het identitaire flamingantisme?

“Je moet als gemeenschap een beetje fier zijn op wat je hebt. Fier op je taal, fier op je cultuur. Daarom vind ik dat Pro Flandria ook dat aspect moeten blijven benadrukken. Je hebt enerzijds wat je het romantische flamingantisme zou kunnen noemen en anderzijds het economische flamingantisme. Zelf behoor ik misschien iets meer tot die tweede stroming, ook door mijn achtergrond in de chemische sector en bij BASF. Maar je moet beide respecteren en koesteren. Zonder het Nederlands, zonder een gemeenschappelijke taal, kan je moeilijk een gemeenschap opbouwen. En zonder een gedeelde identiteit wordt dat natuurlijk nog moeilijker.”

Hoe waren in 2020 de reacties toen u uit de anonimiteit bent getreden en u zich hebt ‘geout’ als voorzitter van Pro Flandria?

“Ik ben altijd Vlaamsgezind geweest. Ik ben altijd een flamingant geweest en daar ben ik fier op. Alleen heb ik mij altijd eerder een economisch flamingant gevoeld. Toen ik aan het hoofd stond van een onderneming, destijds van BASF Antwerpen, moest je daar natuurlijk wel wat omzichtig mee omgaan. In zo’n functie moet je dat een beetje doseren. Dan ben je misschien iets minder uitgesproken, omdat die functie dat nu eenmaal vraagt.”

“Pro Flandria heeft bijvoorbeeld al mensen van het Institut Jules Destrée uitgenodigd die in het Frans zijn komen spreken. Dat is voor ons geen enkel probleem. We moeten tenslotte met onze buren samenwerken. Hoe beter het gaat met Wallonië, hoe beter dat uiteindelijk ook is voor Vlaanderen. Sommigen beginnen nu ook wel in te zien dat er dingen moeten veranderen en dat het zogenaamde hangmatverhaal in Wallonië – al bestaat dat gedeeltelijk ook in Vlaanderen – moet stoppen. Iedereen moet zich, in de mate van het mogelijke, inspannen op de arbeidsmarkt.”

“Voor Pro Flandria is het ook belangrijk dat we altijd een fatsoenlijk discours voeren en dat we onze mening op een decente manier uiten. Niet agressief, niet op de persoon spelend, maar op de bal. Met andere woorden: we kaarten de Belgische structuren aan, maar we maken een duidelijk onderscheid tussen structuren en personen. En we proberen met respect voor iedereen het debat aan te gaan. Dat is vandaag een uitdaging voor Pro Flandria. In de huidige gepolariseerde tijden worden mensen al snel ingedeeld in goede en slechte kampen, of in goede en slechte meningen. Maar met elkaar in discussie gaan vanuit je eigen overtuiging, en vanuit de wil om mensen in dat verhaal mee te nemen, moet altijd mogelijk blijven. Dat is een teken van een democratische ingesteldheid.”

Velen hebben de indruk dat de politiek niet langer échte verandering kan realiseren, of toch niet aan het tempo waaraan dat in de privésector kan. Hoe kijkt u daar als voormalig CEO van BASF Antwerpen naar?

“Je zou bijna denken dat er te weinig managers of ondernemers in de politiek zitten (lacht). Daar zit wel iets van waarheid in. Ik moet een beetje opletten met wat ik zeg, maar in het algemeen zitten er misschien gewoon te weinig echt talentvolle mensen in de politiek. Politiek is ook een heel specifiek beroep. Ik heb zelf veel met de overheid samengewerkt en daar zitten zeker heel goede mensen bij, mensen die elke dag het beste van zichzelf geven. Maar het blijft toch een andere wereld.”

“U kent waarschijnlijk ook ondernemers die het geprobeerd hebben in de politiek. Een ondernemer heeft vaak weinig geduld, wil vooruitgaan en beslissingen nemen. Maar in een politieke context, en zeker in een democratie, moet je daarentegen veel aandacht hebben voor communicatie, draagvlak en overleg.”

“Tegelijk zitten er in alle partijen ook wel enkele uitmuntende mensen. Als ik bijvoorbeeld zie hoe premier Bart De Wever vandaag actief is in Europa en op het internationale toneel, dan moet ik zeggen dat hij dat bijzonder goed doet. Hij wordt daar ook voor geprezen. Eigenlijk zouden er meer mensen zoals hij in de politiek moeten zitten.”

Het bericht INTERVIEW. John Dejaeger (voorzitter Pro Flandria): “Er zitten te weinig echt talentvolle mensen in de politiek” verscheen eerst op PAL.